Shenjtorët Androniku dhe Junia, Apostuj
Shenjtorët Androniku dhe Junia, me jetën e tyre na treguan se si mund të ruhet miqësia e vërtetë më Krishtin.
Pasionet trupore, sidomos në kohën tonë, e bëjnë të vështirë zhvillimin e një miqësie të pastër dhe, aq më tepër, të një bashkëpunimi të pastër ndërmjet një burri dhe një gruaje. Megjithatë, kjo nuk është e pamundur. Ajo arrihet kur në shpirtrat e të dy miqve rrënjoset Shpirti i Shenjtë. Atëherë vdes mendimi mishor dhe njeriu kujdeset vetëm për dobinë e shpirtit.
Në këtë mënyrë bashkëpunuan edhe Apostujt Andronik dhe Junia. Me bashkëpunimin e tyre të pastër, ata arritën të largonin shumë idhujtarë nga mashtrimi i idhujve dhe të ndërtonin shumë kisha.
Ata bashkëpunuan me Apostull Pavlin, i cili shkruan për ta në letrën drejtuar Romakëve:
“Përshëndetni Andronikun dhe Junian, të afërmit e mi dhe bashkërobërit e mi, të cilët janë të shquar ndër apostujt dhe që kanë qenë në Krishtin para meje”.
Domethënë: përshëndetni Andronikun dhe Junian, bashkëkombësit e mi, të cilët u përndoqën dhe u burgosën bashkë me mua. Ata janë të dalluar ndër ata që ushtrojnë shërbesën apostolike të predikimit dhe, madje, iu afruan Krishtit para meje.
Androniku dhe Junia, pasi shkëlqyen me përpjekjet e tyre për besimin, u larguan në paqe drejt jetës së përjetshme.
Sipas disa sinaksaristëve, Junia merret si Juni, në gjininë mashkullore.
