Çfarë mund të bëjë Zoti me njerëz të tillë?

Çfarë mund të bëjë Zoti me njerëz të tillë?
Shën Nikolla Velimiroviç

Gjykatësi i thirri të drejtët në Mbretërinë e Tij dhe menjëherë shpjegoi përse ua fali atë: “Sepse pata uri dhe më dhatë të ha, pata etje dhe më dhatë të pi, isha i huaj dhe më pritët në shtëpitë tuaja, isha lakuriq dhe më veshët, u sëmura dhe më vizituat, isha në burg dhe erdhët të më shihnit”.

Duke dëgjuar këtë shpjegim të mrekullueshëm, të drejtët i kërkuan me ngurrim dhe përulësi Mbretit t’u thoshte se kur e kishin parë të uritur apo të etur, lakuriq dhe të sëmurë, dhe kur i kishin bërë të gjitha këto për Të. Në këtë pyetje, Mbreti dha sërish të njëjtën përgjigje të mrekullueshme: “Përderisa i bëtë të gjitha këto për vëllezërit e Mi më të vegjël dhe të përulur, është sikur m’i bëtë Mua”.

I gjithë ky shpjegim ka dy anë: një të jashtme dhe një të brendshme. Shpjegimi i jashtëm është i qartë për të gjithë. Ai që ushqen të uriturin, i jep ujë të eturit, vesh atë që është lakuriq dhe strehon të pastrehin, është sikur ia bën të gjitha këto vetë Zotit. Ai që viziton të sëmurët dhe të burgosurit, është sikur viziton vetë Zotin. Edhe në Dhiatën e Vjetër thuhet se “ai që mëshiron të varfrin, i jep hua Perëndisë, i Cili do t’ia shpërblejë sipas asaj që ka dhënë”.

Zoti, nëpërmjet atyre që kërkojnë ndihmën tonë, provon zemrat tona. Zoti nuk përdor asgjë tonën për Veten e Tij. Ai nuk ka nevojë për asgjë. Ai që krijoi bukën nuk mund të ketë uri. Ai që krijoi ujin nuk mund të ketë etje. Ai që veshi të gjithë krijimin nuk mund të jetë lakuriq. Ai që është burimi i shëndetit nuk mund të sëmuret. As nuk mund të burgoset Zoti i zotërve.

Zoti kërkon prej nesh të japim lëmoshë, që në këtë mënyrë zemrat tona të zbuten dhe të bëhen më të dhembshura. Perëndia, me gjithëpushtetshmërinë e Tij, mund t’i bënte menjëherë të gjithë njerëzit të pasur, të ngopur, të veshur dhe të kënaqur. Por Ai lejon që njerëzit të provojnë urinë dhe etjen, sëmundjen, varfërinë dhe mjerimin për dy arsye.

Së pari, që ata që vuajnë nga të gjitha këto të kenë mundësi të zbusin zemrat e tyre, të bëhen më të dhembshur dhe të afrohen më shumë me Perëndinë, duke iu përulur Atij me besim dhe lutje.

Së dyti, që njeriu, nëpërmjet mundimeve të veta, të kuptojë edhe të tjerët; me përulësinë e tij të kuptojë përulësinë e të tjerëve. Kështu do të kuptojë vëllazërinë dhe unitetin e të gjithë njerëzve nëpërmjet Perëndisë së Gjallë, Krijuesit dhe Dhuruesit të të gjitha të mirave tokësore. Zoti kërkon nga ne të bëhemi të mëshirshëm dhe, mbi të gjitha, të kemi mëshirë. Ai e di se mëshira është mënyra me të cilën njeriu rivendos besimin te Perëndia, shpresën te Perëndia dhe dashurinë për Perëndinë.

Ky është shpjegimi i jashtëm. Shpjegimi i dytë ka të bëjë me Krishtin brenda nesh. Në çdo mendim të pastër që kemi në mendjen tonë, në çdo ndjenjë fisnike të zemrës sonë dhe në çdo dëshirë të lartë të shpirtit tonë për arritjen e së mirës, Krishti zbulohet brenda nesh me fuqinë e Shpirtit të Shenjtë. Të gjitha këto mendime të pastra, ndjenja fisnike dhe dëshira të larta Ai i quan vëllezërit e Tij më të vegjël.

I quan kështu sepse ato gjenden brenda nesh si një pakicë e vogël, në krahasim me hapësirat e mëdha të brendshme që shpesh janë të mbushura me mbeturina dhe ligësi. Nëse mendja jonë ka uri për Perëndinë dhe ne e ushqejmë, është sikur ushqejmë Krishtin brenda nesh. Nëse zemra jonë është lakuriq nga çdo gjë e mirë dhe fisnike që i përket Perëndisë dhe ne e veshim, është sikur veshim Krishtin brenda nesh. Nëse shpirti ynë është i sëmurë dhe i burgosur nga qenia jonë e keqe dhe veprat tona të këqija, dhe ne e kuptojmë këtë e kujdesemi për të, atëherë është sikur vizitojmë Krishtin brenda nesh.

Me pak fjalë, nëse ky “veti i dytë” që kemi brenda nesh, i cili përfaqëson njeriun e drejtë, nënshtrohet dhe përkulet nga njeriu ynë i brendshëm dinak dhe mëkatar, dhe ne e mbrojmë, atëherë është sikur mbrojmë Krishtin brenda nesh. Njeriu i drejtë brenda nesh është shumë i vogël, ndërsa mëkatari brenda nesh është një Goliath i vërtetë. Njeriu i drejtë brenda nesh është vëllai i vogël i Krishtit, më i vogli; ndërsa Goliathi mëkatar brenda nesh është armiku i Krishtit.

Nëse, pra, e mbrojmë njeriun e drejtë brenda nesh, nëse e çlirojmë, e forcojmë dhe e nxjerrim në dritë; nëse e ngremë më lart se mëkatari, që të mbizotërojë mbi të, atëherë do të mund të themi bashkë me Apostull Pavlin: “Nuk jetoj më unë, por Krishti jeton në mua” (Gal. 2:20). Atëherë do të quhemi të bekuar dhe në Gjykimin e Fundit do të dëgjojmë fjalët e Mbretit: “Ejani, të bekuarit e Atit Tim, trashëgoni Mbretërinë e përgatitur për ju që nga krijimi i botës”.

Ndërsa atyre që do të gjenden në të majtën e Tij, Gjykatësi do t’u thotë: “Largohuni prej Meje, ju të mallkuar, shkoni në zjarrin e përjetshëm, që është përgatitur për djallin dhe engjëjt e tij të këqij”. Gjykatësi është i frikshëm, por i drejtë. Mbreti i thërret të drejtët pranë Tij dhe u jep Mbretërinë e Tij, ndërsa i largon mëkatarët dhe i dërgon në zjarrin e përjetshëm, në shoqërinë e keqe të djallit dhe të shërbëtorëve të tij.

Në veprën e tij “Mbi Gjykimin e Fundit”, Shën Vasili shkruan: “Nëse ekziston një fund për mundimet e përjetshme, atëherë do të thotë se ekziston fund edhe për jetën e përjetshme. Por, përderisa është e pamundur të përfytyrohet fundi i jetës së përjetshme, si është e mundur të mendohet se do të ketë fund për mundimet e përjetshme?”

Duke gjykuar mëkatarët që gjenden në të majtën e Tij, Mbreti u shpjegon menjëherë përse janë të mallkuar dhe përse i dërgon në zjarrin e përjetshëm: “Pata uri dhe nuk më dhatë të ha, pata etje dhe nuk më dhatë të pi. Isha i huaj dhe nuk më pritët në shtëpinë tuaj, isha lakuriq dhe nuk më veshët, isha i sëmurë dhe i burgosur dhe nuk më vizituat”.

Asgjë nga ato që kishin bërë të drejtët nuk i bënë mëkatarët. Dhe kur dëgjuan këto fjalë të Zotit, mëkatarët pyetën, ashtu si edhe të drejtët: “O Zot, kur të pamë të uritur apo të etur...?” Dhe Zoti u përgjigj: “Me të vërtetë po ju them: përderisa nuk bëtë asgjë për vëllezërit e Mi më të vegjël, as për Mua nuk e bëtë”.

Shpjegimi që Mbreti u dha mëkatarëve ka gjithashtu dy kuptime: një të jashtëm dhe një të brendshëm, ashtu si në rastin e parë me të drejtët. Mendja e mëkatarëve ishte e errësuar, zemra e tyre e ngurtë dhe shpirti i tyre kishte prirje të keqe ndaj atyre që kishin uri, etje, ishin lakuriq, të sëmurë dhe të burgosur në tokë. Me mendjen e tyre të errësuar nuk mund të shihnin se Krishti po i thërriste të mëshironin vëllezërit e tyre të varfër dhe të munduar. Zemra e tyre e ngurtë nuk zbutej nga lotët e të tjerëve. As shembulli i Krishtit dhe i shenjtorëve të Tij nuk e ndryshonte shpirtin e tyre të prirur drejt së keqes, që të dëshironte të mirën dhe ta bënte atë.

Ashtu siç ishin të pamëshirshëm ndaj Krishtit nëpërmjet vëllezërve të Tij, po ashtu ishin të pamëshirshëm ndaj Krishtit edhe brenda vetes së tyre. Sapo u vinte ndonjë mendim i pastër, ata e zhduknin me dëshirë dhe e zëvendësonin me mendime të tjera, të papastra dhe blasfemuese. Çrrënjosnin çdo ndjenjë fisnike nga zemra e tyre dhe e zëvendësonin me ngurtësi shpirtërore, epsh dhe interes vetjak. Çdo dëshirë që shfaqej brenda tyre për të bërë ndonjë vepër të mirë, duke ndjekur urdhërimet e Krishtit, e shtypnin menjëherë dhe në vend të saj vendosnin një dëshirë tjetër: si t’u bënin keq të tjerëve ose si të mëkatonin, duke nxitur zemërimin e Perëndisë.

Kështu, vëllain më të vogël të Krishtit, domethënë njeriun e drejtë që gjendej brenda tyre, e kryqëzonin, e vrisnin dhe e varrosnin. Goliathi i errët që kishin ushqyer, domethënë njeriu i padrejtë brenda tyre, ose vetë djalli, mbetej fitues në fushën e betejës.

Çfarë mund të bëjë Zoti me njerëz të tillë? A mund t’i pranojë në Mbretërinë e Tij ata që e nxorën këtë Mbretëri nga jeta e tyre? A mund t’i ftojë pranë Tij ata që çrrënjosën brenda vetes ikonën e Perëndisë; ata që shpallën fshehurazi në zemrën e tyre, por edhe haptazi përpara gjithë botës, se janë armiq të Perëndisë dhe shërbëtorë të djallit?

Jo! Ata u bënë, me vullnetin e tyre të lirë, shërbëtorë të djallit. Dhe Zoti, në Gjykimin e Tij të Fundit, do t’i dërgojë të shoqërojnë ata që kishin zgjedhur si shokë gjatë gjithë jetës së tyre. Do t’i dërgojë, pra, në zjarrin e përjetshëm, që është përgatitur për djallin dhe engjëjt e tij të këqij.

Shën Nikolla Velimiroviç, “Kohë pendimi”