Shën Onufri i Madh – asket i shkretëtirës egjiptiane me origjinë persiane
Jeta e tij u bë simbol i përkushtimit të plotë ndaj Perëndisë, nga bashkësia kinobitike deri në vetminë e thellë të shkretëtirës.
Ndër figurat më të mëdha asketike të shkretëtirave egjiptiane, Shën Onufri i Madh ishte me origjinë nga Persia dhe që në fëmijëri tregoi dëshirë të zjarrtë për t'iu përkushtuar plotësisht Perëndisë. Sipas traditës kishtare të ruajtur në jetëshkrimin e tij, rruga e tij shpirtërore nisi brenda mureve të një bashkësie kinobitike, ku ushtrohet jeta e përbashkët monastike, dhe përfundoi në vetminë e thellë të shkretëtirës.
Në moshë të re, Onufri hyri në një bashkësi kinobitike, ku për shumë vite u ushtrua në përmbajtje shpirtërore e trupore, si edhe në bindje. Përulësia e tij e madhe bëri që vëllezërit ta donin shumë dhe ta çmonin si shembull i rrallë mes tyre.
Kur u pjek më tepër në moshë, Onufri dëshiroi të shkonte më thellë në shkretëtirë, për të njohur dhe për të imituar jetën e asketëve që jetonin atje. Me pikëllim të madh, bashkësia e la të lirë këtë anëtar të zgjedhur të saj. Pasi eci gjatë nëpër shkretëtirë, ai arriti te kasollja e eremitit Ermia, i cili, me zbulesë hyjnore, po e priste.
Ermia e udhëhoqi drejt një kasolleje nën një palmë të madhe, pranë së cilës gurgullonin ujërat e një burimi të pastër. Atje Onufri iu përkushtua një asketizmi edhe më të madh shpirtëror, dhe fama e tij u përhap ndër të gjithë eremitët, të cilët shpesh shkonin tek ai për t'u këshilluar dhe për të marrë bekimin e tij.
Më në fund, kur një ditë e vizitoi Abba Pafnuti, Onufri dha frymën e fundit. Pafnuti e varrosi nën palmën e madhe, duke mbyllur kështu rrugën e një shpirtëror të rrallë. Jeta e tij u kujtoi të gjithëve fjalët e Apostullit Pavël: «Ushtroje veten në perëndishmëri» – domethënë, mëso veten në praktikimin e vazhdueshëm të jetës së shenjtë.
UGO kishte raportuar mbi festën e shenjtorëve luftëtarë të besimit pak ditë më parë.
