Iraklis Rerakis: Mbretëria e Perëndisë kërkohet përmes luftës shpirtërore
Profesori i Universitetit Aristotel të Selanikut shkruan për Jetën e Përjetshme, lirinë në Krishtin dhe përpjekjen e besimtarit kundër pasioneve.
Iraklis Rerakis, Profesor i Universitetit Aristotel të Selanikut
Kryetar i Bashkimit Panhelen të Theologëve
Duke e vlerësuar Vetë Jisu Krishti Jetën e Përjetshme si qëllimin e parë dhe kryesor të jetës së njeriut, thekson: «Kërkoni më parë Mbretërinë e Perëndisë dhe drejtësinë e Tij, dhe të gjitha këto do t’ju shtohen»; domethënë: të kërkoni së pari Mbretërinë dhe drejtësinë e Perëndisë, dhe të gjitha të tjerat, të domosdoshmet e kësaj jete, do t’ju shtohen (Matth. 6, 33).
Pa dyshim, në botën bashkëkohore, arsimi, edukimi, fuqia e mediave dhe e internetit, në shumicën e tyre të madhe, shprehin, nxisin dhe promovojnë si qëllim qendror të një jete të suksesshme — sipas kritereve të botës — të mirat materiale, mirëqenien dhe pasurimin.
Në fund të fundit, është e pritshme që njerëzit që jetojnë larg Perëndisë të jenë verbuar nga lidhja e tyre me thesaret tokësore dhe të përkohshme. Megjithatë, Vetë Krishti, duke iu drejtuar nxënësve të Tij, të krishterëve, thekson në mësimin e Tij: «Ku është thesari juaj, atje do të jetë edhe zemra juaj» (Matth. 6, 21 dhe Llk. 12, 34).
Kjo do të thotë se zemra, si qendra shpirtërore e çdo besimtari, lidhet drejtpërdrejt me atë që ai e konsideron më të çmuar në jetën e tij, pra me thesarin e tij. Prandaj vullneti i Perëndisë është që besimtari të mos dëshirojë dhe të mos kërkojë atë që kërkon idhujtari, i cili zakonisht adhuron më shumë krijesat sesa Krijuesin, por të jetë gjithmonë i gatshëm dhe vigjilent, me kandilat e tij të ndezur, që të dallojë, të zgjedhë dhe të zbatojë urdhërimet dhe virtytet e Perëndisë, me orientim të qëndrueshëm drejt Jetës së Përjetshme.
Është karakteristike se me vargun e Lutjes së Zotit, «ardhtë Mbretëria Jote», Themeluesi i besimit të krishterë përcakton si synim qendror të jetës së të krishterëve jo kujdesin për mbijetesën, të cilën, sidoqoftë, Krijuesi i të gjithave, Perëndia, me Përkujdesjen dhe mëshirën e Tij, ua jep të gjitha qenieve dhe në mënyrë të veçantë të gjithë njerëzve, por diçka tjetër, më të rëndësishmen nga të gjitha: pranimin dhe vendosjen brenda tyre të Mbretërisë së Tij, e cila përbën trashëgimi shpirtërore, të paracaktuar për të gjithë të krishterët.
Çështja është se sa janë ata të krishterë që ndjekin përgjigjen që Apostull Pjetri i dha Krishtit, kur Ai, duke parë se «shumë prej nxënësve të Tij u kthyen prapa dhe nuk ecnin më bashkë me Të», iu drejtua dymbëdhjetë nxënësve të Tij dhe u tha: «Mos doni edhe ju të largoheni?»
Pjetri u përgjigj: «Te kush të shkojmë? Ti ke fjalë jete të përjetshme». Pra: ku të shkojmë? Fjala Jote jep jetë të përjetshme. Me të vërtetë, mësimi i Krishtit u ofron Jetë të Përjetshme të gjithëve, por jo të gjithë e dëgjojnë Atë, as nuk luftojnë të gjithë në të njëjtën mënyrë që Jeta e Përjetshme të hyjë dhe të qëndrojë brenda tyre.
Krishti ka thënë: «Mbretëria e qiejve merret me përpjekje, dhe ata që përpiqen e rrëmbejnë atë» (Matth. 11, 12). Me fjalën «merret me përpjekje» besimtari nuk thirret të kthehet kundër Perëndisë për t’ia rrëmbyer Atij Mbretërinë, por thirret ta kërkojë atë përmes një lufte të pandërprerë shpirtërore pastrimi nga pasionet dhe ushtrimi të virtyteve, me besim, durim dhe tejkalim të vetvetes së sunduar nga pasionet.
«Ata që përpiqen» nuk janë të tillë sepse ushtrojnë dhunë për të marrë Jetën e Përjetshme, por sepse ushtrojnë presion mbi vetveten, që të çrrënjosen pengesat që mbyllin rrugën drejt Perëndisë dhe Mbretërisë së Tij; domethënë, të pastrohen nga të gjitha dëshirat e botës, në mënyrë që të mund të përvetësojnë dhe të ushtrojnë urdhërimet dhe dhuratat — virtytet — e Perëndisë.
Vetëm nëpërmjet pastrimit të njeriut të brendshëm, të qëllimit dhe të vullnetit, dhe njëkohësisht nëpërmjet ushtrimit të dhuntive që zbresin prej së larti, ata mund të kërkojnë dhe të marrin brenda tyre, domethënë «të rrëmbejnë», Mbretërinë e Perëndisë.
Prandaj, fjala «merret me përpjekje» nuk i referohet Mbretërisë së Perëndisë, pasi dhënia e saj besimtarëve lidhet me dashurinë, mirësinë dhe mëshirën e Perëndisë, por me mënyrën kryqëzuese përmes së cilës dikush mund të marrë pjesë në të.
Kjo mënyrë është përkatëse me mënyrën se si dikush merr pjesë në Ngjalljen e Krishtit. Krishti i Ngjallur e ka fituar, një herë e përgjithmonë dhe për të gjithë, betejën kundër djallit dhe kundër armës së tij më të fortë, që është vdekja. Njerëzit, me besim të patundur dhe virtyt të zbatuar në vepra, marrin pjesë në Ngjallje, jo pa kushte, por kur qëndrojnë të fortë dhe të palëkundur në lirinë me të cilën Krishti na çliroi (Gal. 5, 1).
Të krishterët, si gjymtyrë të Kishës, janë thirrur «për liri», që të marrin pjesë, nëpërmjet Kryqit, në gëzimin e Ngjalljes, duke jetuar në mënyrë mistike, me frikë Perëndie, besim dhe dashuri, brenda Trupit të Krishtit, në Kishë.
Krishti tregon mënyrën se si dikush bëhet i lirë: «Nëse dikush do të vijë pas Meje, le të mohojë vetveten, le të marrë kryqin e tij dhe le të më ndjekë» (Matth. 16, 24).
Krishti është Shpëtimtari për ata që duan të shpëtohen, të marrin të mirat e dashurisë së Krishtit, Birit të Vetëmlindur të Perëndisë, duke «e marrë me përpjekje», kështu, me dashurinë, përkushtimin dhe devotshmërinë e tyre, Mbretërinë e Perëndisë, pasi Krishti porosit se nuk mund t’u shërbeni dy zotërinjve njëkohësisht: «Nuk mund t’i shërbeni Perëndisë dhe mamonait» (Matth. 6, 24).
«Përpjekja që dikush të bashkojë në jetën e tij edhe urdhërimet e Perëndisë, edhe kërkesat e mëkatit, përfundon në një përçarje të personalitetit. Krijon njerëz të çrregullt dhe të dështuar, të cilët, edhe nëse nuk përfundojnë në sëmundje shpirtërore, krijojnë shkaqe shpërbërjeje shoqërore.
Kur dikush ndjek ligjin e Perëndisë, atëherë është e sigurt se çdo devijim dhe kthim drejt mosbesimit ose imoralitetit tregon paqëndrueshmëri dhe, në thellësi, dashuri sipërfaqësore ndaj Perëndisë, në mos mungesë të plotë të saj» (+Polikarpi, Mitropolit i Korfuzit, «Ardhtë Mbretëria Jote», vëll. III, f. 58).
Fjala «merret me përpjekje» për Mbretërinë e Perëndisë nuk do të thotë mundësi për t’ia rrëmbyer atë Perëndisë, pasi ajo është dhuratë e Dashurisë së Tij. E vetmja mënyrë që njeriu t’i bëjë të tijat mëshirat e dashurisë së Perëndisë është ta dojë Atë mbi të gjithë dhe mbi gjithçka. Ta vendosë Atë gjithmonë të Parin në jetën e tij.
Perëndia nuk mund të vendoset në vend të dytë. Njeriu besimtar ka nevojë të ushtrojë presion mbi vullnetin e tij dhe ta nënshtrojë atë ndaj vullnetit të Perëndisë. Ky është kuptimi i fjalës «marrje me përpjekje» e Mbretërisë së Perëndisë.
Fjala «pres ngjalljen e të vdekurve dhe jetën e ardhshme të ameshuar», të cilën e dëshmojnë të gjitha gjymtyrët e Kishës duke recituar Simbolin e Besimit, tregon se besimi i tyre është i orientuar në mënyrë të qëndrueshme drejt kapërcimit të sprovave të mosbesimit dhe të mëkatit; domethënë, drejt ushtrimit të përpjekjes, nëpërmjet Kryqit, kundër prirjes që kanë ndaj mëkatit.
Dhe atëherë është e qartë se ata shpresojnë, me besim të patundur, kryesisht dhe mbi të gjitha, te të mirat dhe te trashëgimia e pasur shpirtërore e Jetës së Përjetshme, pikërisht te ajo që Vetë Perëndinjeriu ka thënë: «Ai që beson në Mua ka jetë të përjetshme» (Jn. 6, 47).
