Si të të quaj njeri, kur mungon dashuria?
Një fjalë e Shën Joan Gojartit dhe një kujtesë shpirtërore për dashurinë, mëshirën, mosgjykimin dhe falënderimin ndaj Perëndisë
Shën Joan Gojarti flet me gjuhë të fortë për njeriun që humbet fytyrën e tij shpirtërore dhe jeton i sunduar nga pasionet.
Ai pyet: si mund të quhet njeri ai që vërsulet si dem, shkelmon si gomar, shfryn si kalë, ha si ari, rrëmben si ujku, zemërohet si gjarpër, kafshon si akrep, sillet me dinakëri si dhelpër dhe lufton vëllezërit e tij si djalli?
Kjo fjalët tejkalon qortimin është pasqyrë shpirtërore. Shenjti na kujton se njeriu nuk përcaktohet vetëm nga pamja e jashtme, nga arsyeja apo nga fjalët, por nga mënyra si jeton, si sillet, si do dhe si e ruan zemrën.
Kur njeriu e lë veten në dorë të zemërimit, lakmisë, urrejtjes, dinakërisë dhe hakmarrjes, ai largohet nga karakteristikat e natyrës së vërtetë njerëzore. Ai harron se është krijuar sipas ikonës së Perëndisë.
Prandaj, fjala e Shën Joan Gojartit është thirrje për kthim. Të bëhesh njeri nuk do të thotë vetëm të ekzistosh, por të jetosh me dashuri, me butësi, me mëshirë dhe me përgjegjësi para Perëndisë.
Në të njëjtën frymë vjen edhe pyetja e përditshme që duhet t’i bëjë njeriu vetes: kaloi edhe një ditë tjetër e shenjtë e Zotit; a u kujtove të japësh dashuri?
A u kujtove të ndash ushqim me të uriturin? A i the një fjalë ngushëlluese të moshuarit pranë teje? A mbajte, qoftë edhe për pak, dorën e vëllait që vuan? A mbrojte një fëmijë jetim? A i dhe një rrobë atij që nuk ka?
Jeta shpirtërore nuk matet vetëm me fjalë të bukura. Ajo matet me veprat e vogla të dashurisë, me kujdesin për të dobëtin, me mëshirën ndaj të vuajturit dhe me aftësinë për të mos e lënë tjetrin vetëm në dhimbjen e tij.
Një pyetje tjetër është po aq e rëndësishme: a e zbatuam porosinë e Perëndisë që të mos gjykojmë? Shpesh njeriu është i shpejtë të shohë gabimet e të tjerëve dhe i ngadalshëm të shohë plagët e veta.
Kisha na mëson se njeriu duhet të gjykojë së pari veten. Jo me dëshpërim, por me pendim. Jo për të rënë në fajësim të kotë, por për t’u kthyer te Perëndia me zemër të përulur.
Në mes të rrëmujës së ditës, pyetja mbetet: a u kujtove ta ngresh pak shikimin lart? A e lavdërove Atë që të lejoi të jetosh edhe sot? A i kërkove fuqi për të ecur në rrugën e Tij? A e falënderove për ato që t’i dha me bujari?
Këto pyetje të thjeshta zbulojnë cilësinë e jetës sonë shpirtërore. Ato na kthejnë nga zhurma te heshtja, nga ankthi te falënderimi, nga gjykimi te pendimi dhe nga egoizmi te dashuria.
Njeriu i vërtetë nuk është ai që sundon mbi të tjerët, por ai që mëson të dojë. Nuk është ai që kafshon, hakmerret dhe helmon, por ai që ngushëllon, fal, ndan dhe falënderon.
Prandaj çdo mbrëmje mund të bëhet një kontroll i vogël shpirtëror: çfarë dashurie dhashë sot? Kujt i shërbeva? Kujt i fola me butësi? Për çfarë e falënderova Perëndinë?
Në këtë rrugë, njeriu fillon të kthehet te fytyra e tij e vërtetë: te njeriu i krijuar për dashuri, për mëshirë dhe për bashkim me Perëndinë.
Dr. Th. B
Teolog
