Kisha kremton të hënën e Shpirtit të Shenjtë

Të nesërmen pas së kremtes së Pentikostisë, Kisha Orthodhokse kremton Shpirtin e Shenjtë, Personin e tretë të Trinisë së Shenjtë, të adhuruar dhe të lavdëruar së bashku me Atin dhe Birin.

Kjo ditë vjen menjëherë pas kujtimit të zbritjes së Shpirtit të Shenjtë mbi Apostujt. Në këtë mënyrë, Kisha thekson se jeta e saj nuk është thjesht vazhdimësi historike, por jetë e ndriçuar, e udhëhequr dhe e shenjtëruar nga Shpirti i Shenjtë.

Mësimi orthodhoks pohon se Shpirti i Shenjtë është i përjetshëm, i pakrijuar dhe hyjnor. Ai nuk është fuqi e krijuar, por Shpirti i Perëndisë dhe Shpirti i Krishtit, që “buron prej Atit”, siç dëshmon vetë Krishti në Ungjill.

Kisha ruan me kujdes këtë mësim trinitar. Ajo pohon se Ati është burimi i përjetshëm i Birit dhe i Shpirtit të Shenjtë, por dallon lindjen e Birit nga burimi i Shpirtit. Ky dallim nuk është thjesht formulë theologjike, por pjesë e besimit të Kishës për jetën e Trinisë së Shenjtë.

Në këtë kuptim, tradita orthodhokse nuk pranon shtesën “dhe prej Birit” në Besore, e njohur si filioque, sepse e sheh si të papajtueshme me Shkrimin e Shenjtë dhe me vizionin orthodhoks për Perëndinë.

Shpirti i Shenjtë është i pranishëm që në krijim. Libri i Gjenezës dëshmon se “Shpirti i Perëndisë vërtitej mbi faqen e ujërave”. Ai është fryma e jetës, që i jep gjallëri krijesës dhe e mban botën në jetë.

Në Dhiatën e Vjetër, Shpirti frymëzon profetët, priftërinjtë dhe mbretërit. Në Dhiatën e Re, Ai zbret mbi Krishtin në Jordan dhe e shfaq Atë si Mesian, të Lyerin e Perëndisë. Gjatë gjithë shërbesës së Tij tokësore, Krishti predikon, shëron dhe vepron me fuqinë e Shpirtit të Shenjtë.

Në ditën e Pentikostisë, Shpirti i Shenjtë zbriti mbi nxënësit e Krishtit në formën e gjuhëve si prej zjarri. Kjo ngjarje shënoi përmbushjen e premtimit të Zotit dhe fillimin e dëshmisë së hapur të Kishës në botë.

Kisha jeton me Shpirtin e Shenjtë. Ai është Shpirti i jetës, i së vërtetës dhe i birërisë hyjnore. Me anë të Tij, njeriu thërret Perëndinë “Atë” dhe merr pjesë në jetën e re që Krishti i dhuron botës.

Prandaj, Shpirti i Shenjtë nuk është vetëm temë dogmatike. Ai është prania e Perëndisë në jetën e besimtarit, fuqia që shenjtëron, ndriçon, ngushëllon dhe udhëheq njeriun drejt së vërtetës.

Apostulli Pavël na kujton se të krishterët janë “tempull i Perëndisë” dhe se Shpirti i Shenjtë banon në ta. Kjo do të thotë se jeta e krishterë nuk mund të ndahet nga pastërtia, pendimi, dashuria, paqja dhe vetëpërmbajtja.

Fruti i Shpirtit është dashuria, gëzimi, paqja, zemërgjerësia, mirësia, besa, butësia dhe vetëpërmbajtja. Këto nuk janë thjesht cilësi morale, por shenja të jetës së njeriut që jeton në hirin e Perëndisë.

Në këtë ditë, Kisha kujton gjithashtu Dëshmor Justin Filozofin, një nga apologjetët më të rëndësishëm të krishterimit të hershëm. Ai lindi rreth vitit 110 në Palestinë dhe kërkoi të vërtetën në shkolla të ndryshme filozofike, derisa gjeti në Krishtin “filozofinë e vetme të sigurt dhe të dobishme”.

Shën Justini hapi në Romë një nga shkollat e para të njohura të krishtera pasapostolike. Me shkrimet e tij mbrojti të krishterët nga shpifjet dhe paraqiti me qartësi besimin, Pagëzimin dhe Eukaristinë. Për këtë dëshmi, ai u martirizua rreth vitit 165, së bashku me disa nxënës të tij.

Kujtimi i Shpirtit të Shenjtë dhe i Dëshmor Justinit i fton besimtarët të ruajnë besimin e Kishës, të jetojnë në të vërtetën dhe të kërkojnë shenjtërimin e jetës së tyre.

Në të njëjtën ditë përkujtohet edhe shenjtërimi i Katedrales “Ngjallja e Krishtit” në Tiranë, një ngjarje e rëndësishme për jetën e Kishës Orthodhokse në Shqipëri dhe për ringritjen e saj pas periudhës së gjatë të përndjekjes ateiste.