Mos nxito të gjykosh atë që ndodh në jetë

Në një fshat jetonte një plak shumë i varfër. Megjithatë, ai kishte një kalë të bardhë aq të bukur, sa edhe mbretërit ia kishin zili. Shumë prej tyre i kishin ofruar shuma të mëdha për ta blerë, por plaku nuk pranonte.

“Ky kalë për mua nuk është thjesht kalë. Është shok”, thoshte ai.

Një mëngjes, plaku pa se kali nuk ishte më në stallë. Fshatarët u mblodhën menjëherë dhe i thanë:

“Plak i shkretë! Ne e dinim se një ditë do të ta vidhnin kalin. Do të kishte qenë më mirë ta shisje. Çfarë fatkeqësie!”

Por plaku u përgjigj me qetësi:

“Mos shkoni kaq larg me gjykimet tuaja. Thoni vetëm se kali nuk është më në stallë. Ky është fakti. Të tjerat janë paragjykime. Nuk e di nëse kjo është fatkeqësi apo bekim. Kush mund ta dijë çfarë do të vijë më pas?”

Njerëzit qeshën me të. Prej kohësh mendonin se plaku ishte pak i çuditshëm.

Pas pesëmbëdhjetë ditësh, një natë, kali u kthye. Nuk e kishin vjedhur. Kishte ikur në mal. Por nuk u kthye vetëm. Solli me vete edhe dymbëdhjetë kuaj të egër.

Fshatarët u mblodhën përsëri dhe i thanë:

“Plak, kishe të drejtë. Nuk ishte fatkeqësi. Ishte bekim!”

Plaku u përgjigj:

“Përsëri po nxitoni. Thoni vetëm se kali u kthye dhe solli dymbëdhjetë kuaj. Kush mund ta dijë çfarë do të ndodhë më vonë? Kjo është vetëm një pjesë e historisë. Ju lexoni vetëm një fjalë të fjalisë dhe menjëherë gjykoni gjithë librin.”

Këtë herë njerëzit nuk folën shumë, por brenda vetes mendonin se plaku e kishte gabim. Dymbëdhjetë kuaj të bukur dukeshin padyshim si bekim.

Plaku kishte një djalë të vetëm. Djali filloi të stërviste kuajt e egër. Pas një jave, ra nga kali dhe theu këmbët.

Fshatarët erdhën përsëri dhe i thanë:

“Përsëri kishe të drejtë. Kjo doli fatkeqësi. Djali yt i vetëm theu këmbët. Tani, në pleqërinë tënde, mbete pa mbështetjen e vetme.”

Plaku tha:

“Ju keni një mani për të gjykuar. Mos shkoni kaq larg. Thoni vetëm se djali im theu këmbët. Askush nuk e di nëse kjo është fatkeqësi apo bekim. Jeta vjen me pjesë të vogla dhe njeriu nuk e sheh kurrë të gjithën menjëherë.”

Pas disa javësh, vendi hyri në luftë. Të gjithë të rinjtë u thirrën ushtarë. I vetmi që mbeti në fshat ishte djali i plakut, sepse kishte këmbët e thyera.

Fshati u mbush me lot dhe dhimbje. Beteja dukej e humbur dhe shumë familje e dinin se bijtë e tyre ndoshta nuk do të ktheheshin më.

Atëherë njerëzit shkuan te plaku dhe i thanë:

“Kishe të drejtë. Ajo që dukej fatkeqësi doli bekim. Djali yt është i dëmtuar, por është ende me ty. Djemtë tanë ikën përgjithmonë.”

Plaku u përgjigj:

“Ju vazhdoni të gjykoni dhe të nxirrni përfundime. Askush nuk e di. Thoni vetëm se djemtë tuaj shkuan në luftë, ndërsa djali im jo. Vetëm Perëndia e di nëse kjo është bekim apo fatkeqësi.”

Ky rrëfim na kujton se kriza shpesh fillon kur mendja ndalet dhe njeriu e mbyll jetën brenda një gjykimi të shpejtë. Ne shohim vetëm një fragment, një çast, një ngjarje. Perëndia sheh të gjithë rrugën.

Prandaj duhet guxim për të mos u dëshpëruar menjëherë dhe për të mos u krenuar menjëherë. Duhet durim për të mos e quajtur çdo humbje mallkim dhe çdo fitim bekim. Shpesh, ajo që sot duket si humbje mund të bëhet më vonë mbrojtje. Dhe ajo që duket si fitore mund të kërkojë maturi.

Jeta nuk na jep gjithmonë përgjigje të plota. Ajo na fton të ecim me besim, me qetësi dhe me përulësi.

Mos ndalo së rrituri. Mos e mbyll mendjen në gjykime të shpejta. Jetoje momentin me përgjegjësi dhe qëndro në rrjedhën e jetës, duke ia besuar Perëndisë atë që ende nuk e kupton.