Shën Eftihi, shërbëtori i palodhur i Kishës
Jeta e tij dëshmon përkushtimin e bariut që ruan shpirtrat në besim dhe është gati të flijojë jetën për Krishtin.
Shën Eftihi, i njohur në traditë si episkop i Melitinës, kujtohet si një ushtar i denjë i Krishtit dhe punëtor i palodhur i Kishës.
Mësimi i tij i frytshëm dhe veprat e tij ndërtuese ndihmuan shumë njerëz të qëndronin të fortë në besimin e krishterë. Ai kishte dhuntinë të tërhiqte shpirtra drejt Krishtit me rrjetat shpëtuese të Ungjillit.
Por vlera më e madhe e jetës së tij ishte gatishmëria për të dhënë edhe vetë jetën për sigurinë dhe shpëtimin e këtyre shpirtrave. Në këtë mënyrë, ai ndoqi shembullin e Zotit, i Cili tha: “Biri i njeriut nuk erdhi që t’i shërbejnë, por që të shërbejë dhe të japë jetën e tij shpërblim për shumë veta”.
Kjo do të thotë se Krishti, Mesia, nuk erdhi në botë për t’u shërbyer, por për të shërbyer dhe për të dhënë jetën e Tij, që shumë njerëz të çliroheshin nga mëkati dhe vdekja.
Shërbimi i Shën Eftihit nuk mbeti pa kundërshtime. Smira e idhujtarëve të ngurtësuar çoi në arrestimin e tij dhe më pas në vdekjen martirike. Ai u hodh në ujërat e thella të një lumi, duke vulosur me gjakun e tij besnikërinë ndaj Krishtit.
Në traditën hagiografike ekziston edhe një shënim sqarues. Sofron Eustratiadhi, në agjiologjinë e tij, vëren se emri “Eftihi” dhe cilësimi “episkop i Melitinës” mund të jenë përcjellë gabimisht. Sipas tij, forma më e saktë do të ishte “Eftihios martir”, dhe jo episkop.
Pavarësisht këtij dallimi në burime, kujtimi i tij mbetet dëshmi e një jete të dhënë për Krishtin. Shën Eftihi na kujton se bariu i vërtetë nuk mjaftohet me fjalë, por shërben, mbron dhe qëndron pranë shpirtrave që i janë besuar, deri në flijim.
Burimi: Sinaksari
