Mitropoliti i Korçës predikon për festën e Kryeengjëjve Mihail dhe Gavriil
Imzot Anastasi kreu Meshën Panigjirike në Katedralen "Ngjallja" për Mbledhjen e Taksiarkëve
E diela e VII-të e Llukait përkoi këtë vit me festën e Kryeengjëjve dhe të gjitha fuqive qiellore pa trup. Mitropolia e Korçës e kremtoi ngjarjen me një Meshë Panigjyrike në Katedralen "Ngjallja", të kryesuar nga Mitropoliti i Korçës, imzot Anastasi I. Më poshtë transkriptimi i redaktuar i predikimit të Hirësisë së Tij, kushtuar festës së Mbledhjes së Taksiarkëve.
Mitropoliti nisi predikimin duke kujtuar se feja e sotme u kushtohet "gjeneralëve të fuqive pa trup", engjëjve Mihail, Gavriil dhe të gjitha radhëve të fuqive qiellore, por theksoi se Kisha i përkujton ata jo vetëm në këtë ditë, por çdo të hënë të vitit. Ai shtroi pyetjen pse pikërisht më 8 nëntor kremtohet "mbledhja" e Kryeengjëjve dhe ç'kuptim ka kjo ngjarje.
Duke iu referuar traditës kishtare, imzot Anastasi tregoi historinë e Eosforit, i pari ndër engjëj, i cili, i pushtuar nga krenaria, deshi ta vendoste fronin e tij mbi fronin e Perëndisë. Sipas Mitropolitit, "në atë moment, në atë sekondë, ai u rrëzua nga qielli. Nga engjëll drite u bë engjëll i errësirës". Ai shpjegoi se Eosfori, dikur quajtur engjëll dritëmbartës sepse merrte dritë nga Perëndia dhe ua shpërndante fuqive të tjera qiellore, zgjodhi të qëndronte përjetësisht kundër Perëndisë dhe kundër çdo njeriu që përpiqet t'i afrohet Atij.
Mitropoliti kujtoi se, sipas traditës, rreth një e treta e engjëjve e pasoi Eosforin në rënie, derisa Kryeengjëlli Mihail thirri me zë të madh: "Le të qëndrojmë mirë, le të qëndrojmë me frikë!" Në atë moment, pjesa tjetër e engjëjve zgjodhën të mbeten pranë Perëndisë, zgjedhje që, sipas Hirësisë së Tij, i bëri që prej atij çasti të mos kenë më mundësi të bien në mëkat. Ai nënvizoi se pikërisht kjo thirrje përsëritet edhe sot në çdo Meshë Hyjnore: "le t'i jemi besnikë Perëndisë, le të jetojmë sipas porosive të Tij".
Në vijim, Mitropoliti dha disa shpjegime mbi natyrën e engjëjve: ata u krijuan, sipas librit të Jobit, përpara se të krijohej bota dhe njeriu; janë qenie pa trup, por të krijuara, prandaj nuk ushqehen e nuk shumohen, megjithatë kanë vullnet, dëshirë dhe mendim. Ai përmendi se Shkrimi i Shenjtë na ruan emrat e tre Kryeengjëjve — Mihail, Rafael dhe Gavriil — secili i lidhur me ngjarje të veçanta biblike, nga ndalimi i flijimit të Isakut te lajmi i Ungjillëzimit që iu dha Hyjlindëses.
Mitropoliti u ndal gjithashtu te qëllimi i ekzistencës së engjëjve: lavdërimi i vazhdueshëm i Perëndisë, shërbesa ndaj Kishës dhe ndihma për njerëzit si lajmëtarë të Zotit. Ai theksoi se, edhe pse engjëjt janë të pranishëm gjatë Liturgjisë Hyjnore, vetëm prifti ka privilegjin të kryejë Misterin e pagjakshëm, duke shndërruar bukën dhe verën në Trupin dhe Gjakun e Krishtit — një përparësi që i jep njeriut, sipas tij, një vend të veçantë përkundrejt engjëjve.
Duke iu referuar Shën Joan Gojartit, Mitropoliti shpjegoi përse Krishti, megjithëse Perëndi, pranoi të merrte trup njerëzor dhe të vdiste: ashtu si një mjek që provon vetë ushqimin që i rekomandon të sëmurit, Krishti "zgjodhi që Ai vetë të vinte, ta provonte vdekjen, ta mundte atë me Ngjalljen e Tij" dhe t'u jepte njerëzve mundësinë e pavdekshmërisë.
Një pjesë e rëndësishme e predikimit iu kushtua rrezikut të krenarisë, të cilën Mitropoliti e cilësoi mëkatin më të rëndë, sepse ndryshe nga mëkatet e tjera, për të cilat njeriu mund të pendohet dhe të kërkojë falje, krenaria e privon njeriun nga vetë mundësia e pendimit. Sipas tij, "njeriu krenar nuk pendohet, njeriu krenar nuk reflekton, njeriu krenar nuk do të kërkojë falje", duke i shkaktuar kështu vetes një dëm më të madh se çdo mëkat tjetër.
Mitropoliti përmendi edhe "rëniet" e tjera simbolike të Eosforit përgjatë historisë së shpëtimit: në momentin e Ungjillëzimit të Hyjlindëses, kur humbi titullin e "zotit të botës" për t'u bërë "princi i kësaj bote" mëkatare; dhe në momentin e Kryqëzimit të Krishtit në Golgota, kur pushteti i tij u dobësua edhe më shumë. Ai ftoi besimtarët të kërkojnë edhe një rënie tjetër të Eosforit, atë personale, brenda çdo njeriu, sa herë që dikush zgjedh të dëgjojë thirrjen e Kryeengjëllit Mihail dhe të jetojë larg krenarisë e mëkatit, me dashuri, sakrificë dhe respekt për çdo njeri.
Predikimi u mbyll me një thirrje drejtuar besimtarëve që, në çdo moment rënieje apo vështirësie — personale, familjare apo shoqërore — të dëgjojnë brenda Kishës thirrjen e Kryeengjëllit Mihail: "Le të qëndrojmë mirë, le të qëndrojmë me frikë", duke zbatuar porositë e Perëndisë, duke iu larguar mëkatit dhe duke refuzuar djallin, ashtu siç premtohet në Pagëzimin e Shenjtë.
