Kisha Ortodokse feston Kryeengjëjt e Shenjtë Mihail dhe Gavril
Predikimi i ditës kujton mbledhjen e engjëjve besnikë kundër rënies së Luciferit dhe fton besimtarët drejt një jete të ngjashme me atë engjëllore.
Kryeengjëjt e Shenjtë Mihail dhe Gavril kujtohen sot nga Kisha Orthodhokse si udhëheqësit e botës engjëllore dhe mbrojtësit e besimtarëve. Sipas Orthodhoksia e Bashkuar, festa shënohet më 8 Nëntor dhe përkujton mbledhjen e të gjitha fuqive qiellore pas rënies së Luciferit dhe engjëjve që e ndoqën atë.
Mbi Kryeengjëjt e Shenjtë Mihail dhe Gavril
Njeriu i kohës sonë, më shumë se në çdo epokë tjetër, kërkon që të zbatohen parimet e lirisë, të drejtësisë dhe të barazisë. Ai kërkon që t'i njihet dinjiteti i tij si person. Bota është lodhur e munduar nga përplasjet e pareshtura dhe nga shfrytëzimi prej fuqive të kësaj bote, që synojnë vetëm interesin e tyre dhe shfrytëzimin e njeriut. Njeriu, ikona e Perëndisë, është lënë mënjanë, sepse atje ku mbizotëron interesi vetjak, njeriu shkelet.
Orthodhoksia është e vetmja udhë që e çon njeriun drejt një kuptimi të drejtë për Perëndinë, për jetën dhe për veten. Është e vetmja fuqi që përqafon shpirtin e ngurtësuar nga mëkati dhe mbjell në të pendimin. Vetëm ajo e nxjerr njeriun mëkatar nga balta e mëkatit, e udhëheq drejt shenjtërisë dhe i rikthen, me hirin e Perëndisë, birësinë hyjnore. Njeriu që jeton larg Perëndisë gjendet nën pushtetin e errësirës, e cila nuk e lejon t'i shohë e t'i kuptojë drejt problemet e ndryshme të jetës.
Dogma fetare luan një rol të rëndësishëm në jetën e njeriut. E gjithë jeta e tij merr trajtë sipas dogmës që beson, qoftë ajo e drejtë apo e gabuar. Prandaj, në Kishën Orthodhokse, Kryeengjëjt e Shenjtë zënë një vend të veçantë dhe nderohen posaçërisht.
Të krishterin orthodhoks e karakterizon fakti se shkëputet nga dashuria për mëkatin, nga jeta mëkatare dhe nga pasionet mëkatare. Ai i kushtohet plotësisht dashurisë për Perëndinë dhe për të afërmin. Shkëputet nga bota, por nuk largohet kurrë nga i afërmi. Kërkon bashkësi me Perëndinë dhe jeton në bashkësi me njerëzit. Bën një jetë engjëllore, duke marrë shembull nga jeta dritëmbartëse e engjëjve. Njëkohësisht, bëhet dritë dhe shembull për të tjerët, për ata që jetojnë afër dhe për ata që jetojnë larg. Detyra jonë është t'u përgjigjemi veprimeve të para të Perëndisë me veprat tona të mira, me veprat e besimit, që mesazhi i Ungjillit të përshkojë tërë qenien tonë. Kështu bëhemi njerëz të rilindur, bij të dritës, të denjë për emrin dhe thirrjen tonë si fëmijë të Perëndisë.
Dashuria e Perëndisë së Gjithëfuqishëm shfaqet në krijimin nga asgjëja si të botës së padukshme, botës së engjëjve, ashtu edhe të gjithësisë materiale e të dukshme. Dashuria krijuese e Perëndisë arrin kulmin në krijimin e njeriut dhe, së fundi, në shpëtimin e gjinisë njerëzore më Krishtin. Krijimi i botës engjëllore ishte vepra e parë krijuese e Perëndisë.
Engjëjt e shenjtë janë krijesa të botës shpirtërore, frymë jomateriale që janë në lëvizje të pandërprerë. Ata janë frymë të lira, me vullnet të lirë. Kishin liri të plotë të qëndronin të patundur në shenjtëri ose të ktheheshin drejt së keqes. Kështu ndodhi me Luciferin, që shpiku të keqen, dhe me të gjithë engjëjt që e ndoqën dhe ranë. Engjëjt janë pa trup dhe i shërbejnë Perëndisë, duke lavdëruar pareshtur shenjtërinë dhe fuqinë e Tij të pafundme. Që në fillim, Perëndia i krijoi të pavdekshëm, të paprekur nga prishja dhe vdekja. Megjithatë, ata mund të ndryshojnë për nga natyra dhe prirja e vullnetit të tyre, domethënë mund të ndryshojnë natyrën e tyre e të kalojnë nga e mira tek e keqja. Lavdinë dhe shkëlqimin i marrin nga Perëndia. Prania e tyre është e kufizuar në vend. Vetëm Perëndia është i pranishëm kudo.
Kryeengjëjt e Shenjtë, që kremtojmë sot, janë shembull për çdo të krishterë. Si kandila që digjen dhe si qirinj që treten, ata i shërbejnë me besim e përkushtim vullnetit hyjnor. U dalin në mbrojtje e në ndihmë atyre që u drejtohen me shpresë dhe kërkojnë me besim hirin e tyre. Si yje plot dritë në qiellin e ndritshëm të Kishës së Krishtit, ata përhapin dritën e jetës engjëllore në të katër anët e tokës.
Kur krijoi engjëjt, Perëndia u dha liri të plotë për të zgjedhur. Ata duhej të tregonin se ishin të denjë për nderin me të cilin i kishte stolisur. Prandaj besnikëria e tyre u vu në provë. Njëri prej tyre, Luciferi, i pari i të gjitha rendeve engjëllore, më i bukuri, më i fuqishmi dhe më i ndritshmi, u mbush me krenari. Besoi se mund të zinte vendin e Perëndisë dhe ta ngrinte fronin e vet mbi Të. Ky ishte mëkati i tij: krenaria. Ai ngriti krye kundër Perëndisë dhe tërhoqi pas vetes shumë engjëj, të cilët me rënien e tyre u shndërruan nga engjëj të dritës në engjëj të errësirës, nga të shenjtë në të ligj.
Kur ranë engjëjt e ligj, që quhen demonë, u mblodhën të gjitha rendet qiellore. Kryeengjëlli Mihail qëndroi në mes dhe thirri: «Le të qëndrojmë mirë, le të qëndrojmë me frikë Perëndie!» Engjëjt e shenjtë i qëndruan menjëherë besnikë Perëndisë dhe nuk ndoqën mendimin e lig të Luciferit. Këtë ngjarje kremtojmë sot. Nuk kremtojmë rënien e Luciferit dhe të frymëve të tij të liga, por mbledhjen e engjëjve të shenjtë, që treguan besim të drejtë e të patundur te i vetmi Perëndi i vërtetë, Krijuesi i gjithçkaje. Ata u mblodhën për të shprehur besimin e tyre te Krijuesi dhe që prej asaj kohe mbetën të patundur në shenjtëri dhe në të mirën.
Kjo ngjarje na kujton dy gjëra. Së pari, nëse engjëjt që ranë në krenari e humbën dinjitetin dhe shkëlqimin për shkak të mëkatit, sa më shumë rrezikojmë ne, të krishterët orthodhoksë, nëse nuk qëndrojmë në lartësinë e virtyteve? Nëse Luciferit i ndodhi një e keqe kaq e pandreqshme, sepse nuk u tregua i kujdesshëm dhe u kthye drejt së keqes, çfarë i pret ata që me vullnetin e tyre mbeten të lidhur pas mëkatit? Së dyti, duhet të marrim shembull nga besnikëria e engjëjve të shenjtë.
Festa e sotme e Kryeengjëjve na kujton edhe se kandili i jetës sonë të krishterë duhet të ndriçojë mbi kandilmbajtësen. Parimet tona të krishtera duhet të shkëlqejnë, cilido qoftë vendi ynë në shoqëri. Le ta mbajmë brenda nesh dhe ta përhapim te njerëzit përreth dritën ngushëlluese e të gëzueshme të besimit, të shpresës dhe të dashurisë.
Me përkushtimin e tyre ndaj të vetmit Perëndi të vërtetë, Kryeengjëjt e Shenjtë u bënë shembuj të besimit të drejtë. Ata u dolën në mbrojtje të gjithë atyre që mundohen nga vështirësitë e ndryshme të jetës së përditshme. Festa e sotme e Kryeengjëjve na jep rastin të shqyrtojmë veten. Le të shohim sa i zbatojmë urdhërimet hyjnore të Zotit, sa besnikë i mbetemi Shpëtimtarit tonë, sa kujdesemi për nevojat e të varfërve dhe sa ua lehtësojmë dhimbjen të sëmurëve.
Nga thellësia e zemrës, le t'i kërkojmë Zotit të na denjësojë që edhe ne të bëhemi «dritë e Krishtit». Le të bëjmë një jetë engjëllore, duke marrë shembull nga dy Kryeengjëjt e mëdhenj, Mihaili dhe Gavriili. Së fundi, me shembullin e jetës sonë, le të përhapim mesazhet e shpresës për një shoqëri më të mirë, të çliruar nga fatkeqësitë e jetës, nga dhimbja dhe nga mjerimi.
Për shumë vjet me gëzim të gjithë atyre që kremtojnë në këtë ditë të shenjtë e të bekuar. Amin.
Siç kishte raportuar UGO, punimet për restaurimin e Manastirit të Kryeengjëjve në Dervican vazhdojnë në Shqipërinë e Jugut, duke dëshmuar nderimin e vazhdueshëm që besimtarët ortodoksë ushqejnë ndaj këtyre dy shenjtorëve qiellorë.
