Shën Nifoni i Lukovës — shenjtor nga Himara i nderuar më 14 qershor
I lindur në Lukovën e Himarës në vitin 1316, Shën Nifoni u bë Prot i Malit të Shenjtë dhe u mbrojt nga Patriarku Kalist dhe Shën Grigori Palama.
Më 14 qershor, Kisha Ortodokse nderon kujtimin e Shën Nifonit nga Lukova e Himarës, njërit prej shenjtorëve që ka lidhje të drejtpërdrejta me trojet shqiptare. Sipas materialit burimor, shën Nifoni lindi në Lukovën e Himarës në vitin 1316 dhe jeta e tij u shënua nga asketizmi i thellë dhe shërbimi kishtar.
Hapat e parë shpirtërorë të Shën Nifonit u hodhën në Manastirin e Shën Nikollës në Mesopotam, ku ai u bë murg. Materialet historike shënojnë se lidhja e veçantë e banorëve të Lukovës me shpellën-manastir të Hyjlindëses në Kostar mund të jetë e lidhur me asketizmin e shenjtit në atë vend.
Në moshë të re, Nifoni u nis drejt Malit të Shenjtë, ku jetoi si asket nën drejtimin shpirtëror të Etërve Nil Erihioti, Theognostit dhe Maksim Kavsokalivitit. Mësohet se Shën Nifoni shkroi edhe Jetën e Maksim Kavsokalivitit, duke dëshmuar kështu lidhjet e tij të ngushta me lëvizjen hesikaste.
Në vitin 1345, Nifoni mori detyrën e të parit të Malit të Shenjtë — pozicion i lartë drejtues në Athos. Pak vite më vonë, Mali i Shenjtë u pushtua nga cari serb Stefan Dushan, i cili kërkoi kontroll të plotë mbi komunitetin monastik. Në këtë kontekst, serbët e akuzuan Nifonin si heretik, duke u përpjekur të minojnë autoritetin e tij.
Megjithatë, në mbrojtje të tij dolën disa nga figurat më të shquara të Kishës: Patriarku Kalist dhe Shën Grigor Palamai. Ky fakt dëshmon autoritetin e madh shpirtëror dhe teologjik të Shën Nifonit, i cili mbeti i lidhur me traditën ortodokse hesikaste deri në fund të jetës.
Nuk është hera e parë që Himara zë vend qendror në historinë fetare të vendit; kohët e fundit vëmendja ra mbi
