Kisha ortodokse kujton Oshënar Siluan Athonitin
Murgu athonit, i lindur në Rusi më 1866, jetoi 45 vjet në Malin e Shenjtë dhe vdiq më 24 shtator 1938, duke lënë një mësim të thellë për përulësinë.
Oshënar Siluan Athoniti, murg i Malit të Shenjtë i shekullit XX, mbetet një prej figurave më të nderuara në traditën monastike ortodokse. Sipas traditës hagiografike të Kishës, jeta e tij shënon një udhëtim nga humbja rinore drejt shenjtërisë, përmes përulësisë dhe lutjes së pandërprerë për njerëzimin.
Ai u lind më 1866, në një familje të varfër në provincën Tambov të Rusisë, dhe që në fëmijëri shfaqi një dëshirë të thellë për të kërkuar Perëndinë. Pas një rinie të përhumbur, shënuar edhe nga një përpjekje pothuajse fatale për të vrarë një rival, ai u kthye drejt pendimit pas një vegimi në gjumë, në të cilin dëgjoi zërin e Nënës së Zotit që i qortonte mënyrën e jetës. Më 1892, sapo përfundoi shërbimin ushtarak, u nis për në Malin e Shenjtë dhe filloi rishtarinë në manastirin e Shën Pandelimonit, i cili në atë kohë numëronte afro dy mijë murgj.
Gjatë 45 viteve që kaloi në manastir, Siluani u përkushtua pa pushim lutjes së Jisuit, duke kaluar netë të tëra në lutje dhe duke fjetur vetëm një deri në dy orë. Ai përjetoi periudha të vështira shpirtërore, përfshirë sulme mendimesh nga demonët dhe një episod iluzioni satanik, para se të përjetonte një vegim të Krishtit të gjallë, i cili i shpalli hirin e Tij të plotë dhe i mbushi shpirtin me një etje të pashuar për dashurinë hyjnore.
Nga kjo përvojë, Siluani mësoi se përulësia është rruga qendrore drejt lutjes së pastër, pas fjalëve që, sipas dëshmisë së tij, ia drejtoi vetë Perëndia: "Mbaje mendjen në ferr dhe mos u dëshpëro!". Ai shërbeu më tej si ikonom i manastirit, duke pasur në përgjegjësi mbi 200 punëtorë, pa hequr dorë kurrë nga asketizmi dhe lutja e vazhdueshme për botën. Sipas dëshmive të lëna, ai besonte se kriteri themelor i njohjes së të vërtetës është dashuria për armiqtë, duke shkruar se "të lutesh për njerëzit është njësoj sikur të derdhësh gjak".
Oshënar Siluani vdiq më 24 shtator 1938, pasi kaloi gjithë jetën në përulësi dhe lutje të pandërprerë për njerëzimin, duke i lënë Kishës, si një profet i ri, mesazhin e rrugës së sigurt që të çon në shpëtim.
Siç kishte raportuar UGO, jeta e Oshënar Joan Rusit dëshmon po ashtu një shembull të përkushtimit të krishterë në kushte vuajtjeje, duke ndriçuar të njëjtën traditë të oshënarëve që kanjuar Kishën Ortodokse me shembuj përulësie dhe besnikërie.
