Arkim. Epifanios Haxhijanku flet për fuqinë e Parakliseve të Hyjlindëses
Një fjalë mbi Parakliset e Hyjlindëses, nderimin ndaj saj dhe ndërmjetimin për besimtarët
Fuqia e Parakliseve të Hyjlindëses
Arkim. Epifanios Haxhijanku
Le ta falënderojmë, vëllezërit e mi të dashur, Perëndinë, i Cili na denjësoi që edhe këtë vit të arrijmë në këtë periudhë të bekuar të Pesëmbëdhjetëditëshit të Gushtit, gjatë së cilës vendin qendror e zë personi i së Tërëshenjtës Hyjlindëse, pasi më pesëmbëdhjetë të këtij muaji do të kremtojmë festën më të madhe hyjlindësore, Fjetjen e Hyjlindëses. Kjo periudhë e Pesëmbëdhjetëditëshit të Gushtit karakterizohet, nga njëra anë, nga kreshma pesëmbëdhjetëditore, e cila është një kreshmë e rreptë, si kreshma e Kreshmës së Madhe, dhe, nga ana tjetër, nga Parakliset e përditshme. Këto Paraklise janë shumë të dashura për popullin tonë dhe, në përgjithësi, për mbarë botën ortodokse, ashtu siç janë edhe Himni Akathist dhe Përshëndetjet e Hyjlindëses. Po kështu edhe Parakliset që psalim, si Paraklisi i Vogël, ashtu edhe Paraklisi i Madh që psalim sonte, janë shumë të dashura për popullin tonë. Prandaj turma besimtarësh, si sonte, vijnë në kishë për të dëgjuar himnet e bukura për nder të së Tërëshenjtës Hyjlindëse.
Hyjlindësja jonë, vëllezërit e mi, nderohet më shumë se çdo person tjetër. Pas Perëndisë, ajo nderohet më shumë se të gjithë shenjtorët e Kishës sonë. Nuk ka shërbesë të Kishës që të mos ketë tropare kushtuar Hyjlindëses. Edhe Mbrëmësorja, edhe Pasdarka me lutjen e bukur «O e Panjollë dhe e Papërlyer», edhe Mesnata, edhe Mëngjesorja, si dhe të gjitha shërbesat e shenjta në përgjithësi, përmbajnë tropare dhe himne kushtuar së Tërëshenjtës Hyjlindëse. Por edhe Liturgjia Hyjnore, vepra më e lartë adhuruese e Kishës sonë, zbukurohet, do të thoshim, me himnin e mrekullueshëm «Me të vërtetë është e denjë», i cili psalet pas shenjtërimit të Dhuratave të Nderuara. Dhe përse e nderojmë kaq shumë Hyjlindësen? Sepse Hyjlindësja ishte krijesa më e lartë e Perëndisë. Nga të gjitha ato që Perëndia krijoi në botën e dukshme dhe të padukshme, krijesa më e lartë është Hyjlindësja. Më e lartë se Profetët, më e lartë se Apostujt, më e lartë se Martirët dhe Hierarkët, madje edhe më e lartë se Engjëjt, është Hyjlindësja. «Më të nderuarën se Keruvimet dhe më të lavdëruarën, pa krahasim, se Serafimet», psalim çdo ditë në himnin «Me të vërtetë është e denjë». Dhe kjo, sepse Hyjlindësja jonë u bë mjeti nëpërmjet të cilit Perëndia erdhi në botë. Perëndia e gjykoi atë kaq të pastër, kaq të panjollë, kaq të papërlyer dhe të kulluar, saqë pranoi të vinte brenda saj dhe të banonte në të. Ajo u bë tempulli brenda të cilit banoi e tërë Hyjnia, Biri dhe Fjala e Perëndisë. Është ajo që lindi Shpëtimtarin dhe Çlirimtarin e botës. Është, siç thuhet në një nga Përshëndetjet e Hyjlindëses, shkalla nëpërmjet së cilës Perëndia zbriti në tokë dhe ura që e ngriti njeriun drejt qiellit: «Gëzohu, o shkallë qiellore, nëpërmjet së cilës zbriti Perëndia;
gëzohu, o urë që i çon ata që janë nga toka drejt qiellit».
Por edhe pas Fjetjes së saj, vëllezërit e mi, Hyjlindësja vazhdon të lutet dhe të ndërmjetojë pranë Perëndisë për gjininë njerëzore. Tek ajo gjejmë të gjithë strehim në çdo çast të vështirë të jetës sonë, sepse ajo është «mbrojtja e patundur e të krishterëve». Çfarë do të thotë «mbrojtje e patundur»? Do të thotë se, kur strehohem tek ajo, nuk do të mbetem i turpëruar. Shpresat e mia nuk do të zhgënjehen. Sepse shumë herë njerëzit na zhgënjejnë. Na premtojnë shumë, por në fund nuk munden ose nuk duan të bëjnë atë që na kanë premtuar. Hyjlindësja, përkundrazi, është mbrojtja e patundur e të krishterëve. Edhe ndërmjetimet e saj, vëllezërit e mi, kanë një fuqi shumë të madhe. E kemi thënë edhe herë të tjera —këtë e përmend një mësues i madh i Kombit tonë, Ilia Miniatis— se lutjet e Hyjlindëses janë më të fuqishme se lutjet e të gjithë shenjtorëve të tjerë së bashku. Dhe veçanërisht e fuqishme është kjo lutje që bëjmë gjatë këtyre ditëve, Paraklisi i Hyjlindëses, si Paraklisi i Vogël, ashtu edhe Paraklisi i Madh. Më lejoni, duke përfunduar këtë fjalë të shkurtër, t’ju tregoj dy ngjarje që dëshmojnë se sa fuqi të madhe ka ndërmjetimi i Hyjlindëses pranë Perëndisë.
Ngjarjen e parë e tregon një misionar bashkëkohor. Ai jeton ende dhe është në moshë të madhe; ndoshta është misionari më i moshuar, Atë Meletiosi, Mitropoliti i Katangës në Afrikë. E kam njohur edhe personalisht. Ai pasoi të ndjerin Kozma Grigoriati, i njohur edhe për ne këtu në Follorinë, sepse kishte kaluar prej këtej. Ai është njeriu që ndërtoi Kryqin. Meletiosi, pra, i cili e pasoi, tregon në kujtimet e tij një ngjarje. Dikur, atje në Koluezi, ku ndodhej dhe shërbente —dhe ku ndodhet ende—, erdhi një magjistar. Ai kishte ardhur edhe më parë dhe kishte bërë disa mashtrime, disa «mrekulli», në thonjëza. Sepse ndonjëherë Perëndia lejon që edhe djalli të kryejë shenja të mbinatyrshme. Këtë e kemi thënë edhe herë të tjera. Ai erdhi dhe menjëherë u njoftua në të gjithë qytetin, me altoparlantë nëpër rrugë, se kishte mbërritur magjistari i madh, filani, dhe se të gjithë ata që kishin të sëmurë ose njerëz me probleme të ndryshme duhej t’i sillnin, që ai t’i shëronte, ashtu siç kishte bërë edhe herë të tjera. Dhe vërtet, u mblodhën të gjithë. Ai filloi të lexonte lutjet e tij, magjitë e tij. Asgjë. Asnjë rezultat. «Sillini nesër», u tha, «sepse sot jam i lodhur dhe ndoshta për këtë arsye nuk mundem». I sollën të nesërmen. Përsëri ai filloi të lutej e të lutej. Asnjë rezultat. Ditën e tretë, përsëri asgjë. Dhe në fund u detyrua t’u thoshte: «Çfarë t’ju them? Ndiej një fuqi që m’i lidh duart. Nuk mund të bëj asgjë sot». Dhe u largua. Cila ishte arsyeja, vëllezërit e mi? Pikërisht në çastin kur magjistari përpiqej, me lutjet e tij magjike, të kryente mashtrimet e veta, të krishterët ortodoksë, së bashku me Atë Meletiosin, po kryenin Paraklisin e Hyjlindëses në kishën e tyre. Kjo ishte arsyeja përse veprimi i tij magjik nuk pati asnjë rezultat. Shohim, pra, se Paraklisi ka një fuqi kaq të madhe, sa mund ta pengojë edhe djallin të realizojë planet e tij.
Dhe tani një shembull i dytë, të cilin e kam përjetuar personalisht. Dikur, ndërmjet shërbimeve të tjera, kam shërbyer edhe si drejtues grupi, kur isha ende laik, në kampet verore të Kryepiskopatës së Shenjtë të Qipros. Ditën e parafundit shpërtheu një zjarr në pyllin ku ndodhej kampi, i ngjashëm me zjarret që po godasin dhe po mundojnë, në kuptimin e plotë të fjalës, atdheun tonë gjatë këtyre ditëve, për të cilat të gjithë vuajmë dhe pikëllohemi. Zjarri filloi nga ana përballë. Ndërkohë, i gjithë pylli ishte i mbushur me pisha, të cilat marrin zjarr shumë lehtë. Ishte një zjarr i stërmadh, me një front shumë të gjerë! Filloi të zbriste poshtë, kaloi lumin dhe nisi të ngjitej lart, drejt ndërtesave të kampit. Drejtuesi dha urdhër që kampi të evakuohej, por zjarri nuk mund të kontrollohej. Nuk ishte një gjendje e lehtë në atë çast. Jeta e të gjithëve ne, e fëmijëve të vegjël dhe e të rriturve, ishte në rrezik. Atëherë ai dha urdhër që të shkonim në kishëzën e kampit dhe të luteshim. Nuk do ta harroj kurrë, vëllezërit e mi, atë lutje. Një lutje kaq të gjallë, një lutje kaq të zjarrtë, nuk kam përjetuar më kurrë në jetën time. Duhet ta dini se flakët po ngjiteshin me shpejtësi të madhe dhe po kërcënonin jetën e fëmijëve dhe jetën tonë. Më kujtohet se fëmijët e vegjël ishin gjunjëzuar dhe shumë prej tyre qanin. Lotët e tyre lagën dyshemenë e kishës. Psalëm Paraklisin e Hyjlindëses, pikërisht atë Paraklis që psalim gjatë këtyre ditëve. Dhe, vëllezërit e mi, mrekullia ndodhi. Nuk ka rëndësi nëse dikush beson apo nuk beson. Ishte një ngjarje që edhe sot mund të vërtetohet. Sapo zjarri arriti jashtë kishës, pranë Hierores —kisha ishte ndërtesa e parë e kampit, poshtë drejt lumit—, në atë çast u dogj gjysma e pishës që ndodhej përpara absidës së Hierores dhe menjëherë era ndryshoi drejtim. Zjarri u drejtua nga një anë tjetër, poshtë, dhe u ndal deri aty. Që prej asaj dite, çdo vit, kur shkojnë në kamp, kryejnë një agripni të veçantë për të falënderuar Hyjlindësen për këtë mrekulli. Ishte një mrekulli që e përjetuam të gjithë dhe një ngjarje që askush nuk mund ta mohojë.
Kjo është fuqia e Parakliseve, vëllezërit e mi. Prandaj, gjatë këtyre ditëve, le të vijmë sa më shpesh që të mundemi dhe të marrim pjesë në shërbesat e kishës. Por jo vetëm të vijmë dhe të ulemi formalisht, ndërsa mendja jonë endet sa djathtas, sa majtas. Nëse bëjmë një lutje të tillë, siç bënë të krishterët në Koluezi të Afrikës ose fëmijët e pafajshëm të kampit, atëherë kërkesat tona do të dëgjohen, vëllezërit e mi. Ajo që tha Krishti: «Kërkoni dhe do t’ju jepet», do të bëhet realitet. Dhe do të shohim se ato që kërkojmë, nëse natyrisht janë për dobinë e shpirtit tonë, Hyjlindësja jonë do të na i përmbushë. Amin.
