Mesha në Manastirin e Fjetjes së Hyjlindëses në Boboshticë

Në të Dielën e Etërve të Sinodit Ekumenik, në fshatin Boboshticë të Korçës, u kremtua Liturgjia Hyjnore në Manastirin e Fjetjes së Hyjlindëses, një nga vendet më të njohura të jetës shpirtërore në Mitropolinë e Korçës.

Liturgjia u kryesua nga At Mihal Sanellari, me pjesëmarrjen e besimtarëve të fshatit dhe të qytetit të Korçës. Ky manastir historik, i themeluar në vitin 1600, njihet gjerësisht për kremtimin madhështor të festës së Fjetjes së Hyjlindëses, më 15 gusht, kur mbledh shumë besimtarë nga zona të ndryshme.

Manastiri i Fjetjes së Hyjlindëses në Boboshticë ka një vend të veçantë edhe në kujtesën kishtare të viteve të para të lirisë fetare. Ai përmendet si një nga kishat e para që hapi dyert në vitin 1990, në kufirin midis rënies së diktaturës ateiste dhe fillimit të demokracisë, duke u bërë shenjë e ringjalljes së jetës liturgjike në zonën e Korçës.

Vitet e fundit, falë përkujdesjes së At Mihal Sanellarit, manastiri ka marrë një pamje të re dhe një ritëm më të gjallë shpirtëror. Në të kremtohet Liturgjia Hyjnore të paktën një herë në muaj, duke krijuar një lidhje të qëndrueshme midis kishës, besimtarëve të fshatit dhe besimtarëve që vijnë nga qyteti.

Pas Meshës është krijuar edhe një traditë e bukur vëllazërore. Besimtarët qëndrojnë në mjediset e manastirit, bisedojnë si motra dhe vëllezër në Krishtin dhe ndajnë qerasje të ndryshme, duke e vazhduar gëzimin liturgjik në frymën e bashkësisë kishtare.

Mjediset e reja të manastirit, së bashku me kishën qendrore dhe hapësirat përreth saj, janë ndërtuar dhe sistemuar gjatë dhjetëvjeçarit të fundit. Kjo përkujdesje ka ndihmuar që manastiri të marrë formë më të plotë dhe të bëhet përsëri një pikë e rëndësishme lutjeje, takimi dhe kujtese për besimtarët.

Në mjediset e manastirit ndodhet edhe memoriali kushtuar ushtarëve grekë të rënë gjatë Luftës së Dytë Botërore. Shumë prej tyre humbën jetën në betejat që u zhvilluan në malet mbi këtë fshat të vjetër dhe eshtrat e tyre mbetën për vite të tëra në fushat e betejës, pa pasur mundësi të varroseshin siç duhej.