Kisha Ortodokse përkujton Shën Josifin nga Arimathea, varrimtarin e Krishtit
Sinaksari i kishës rrëfen historinë e dishepullit të fshehtë që gjeti guximin t'i kërkonte Pilatit trupin e Jezusit dhe e varrosi në varrin e tij të ri
Kisha Ortodokse kujton më 31 korrik kujtimin e Shën Josifit nga Arimathea, atij që u kujdes për varrimin e trupit të Zotit Jezu Krisht pas Kryqëzimit. Sipas sinaksarit të përgatitur nga Avraam E. Nikolaidis dhe botuar nga portali grek "Enromiosini", Shën Josifi mbetet një nga figurat më prekëse të Ungjijve, njeriu që me guxim shpirtëror u përball me pushtetin e kohës për të mos lënë trupin e të Kryqëzuarit pa nder.
Kush ishte Josifi nga Arimathea
Sipas traditës ungjillore, Josifi, kujdestari i varrimit të Krishtit, vinte nga Arimathea, një qytet i vogël judaik në veriperëndim të Jerusalemit, në zonën e Efraimit. Ai ishte anëtar i "Parlamentit" të Madh Judaik të Jerusalemit, i pasur, njeri me ndikim dhe dishepull i fshehtë i Jezusit. Frika nga bashkëkombasit e tij e kishte shtyrë ta mbante fshehtë besimin: ai ishte dishepull i fshehtë i Krishtit «për shkak të frikës nga judenjtë» (Gjon. 19, 38).
Ungjilltarët e përshkruajnë me respekt të veçantë: Ungjillor Marku e quan «këshilltar i respektuar» (Mrk. 15, 43), pra anëtar i nderuar dhe zyrtar i parlamentit, ndërsa Ungjillori Lluka e quan «njeri i mirë dhe i drejtë» (Llk. 23, 50). Ai kishte besuar në predikimin e Jezusit për Mbretërinë e Perëndisë dhe e priste atë mbretëri pa u lëkundur, edhe pas vdekjes së Zotit.
Guximi para Pilatit
Momenti më i njohur i jetës së tij lidhet me ditën e Kryqëzimit. Ai u kundërvu dënimit të Krishtit, «ky nuk ishte pajtuar me vendimin dhe veprimin e tyre» (Llk. 23, 51), dhe pas Kryqëzimit të Jezusit, duke marrë guximin, u paraqit dhe i kërkoi Pontit Pilat, guvernatorit romak të Judesë, lejen për ta zbritur trupin e vdekur të Jezusit nga Kryqi, për ta përgatitur për varrim në një varr të ri të gdhendur, të dhuruar nga vetë Josifi.
Leja iu dha, dhe së bashku me dishepullin tjetër të fshehtë të Krishtit, Nikodhimin, e zbritën trupin e Zotit nga Kryqi, e mbështollën me çarçafë të pastër me erëra të zgjedhura, e vendosën në një varr të gdhendur në shkëmb, ku askush nuk ishte varrosur më parë, dhe vendosën një gur të madh mbi hyrjen e varrit. Nikodhimi, i quajtur "dishepulli i natës" për shkak të bisedës së tij teologjike me Jezusin, solli një sasi të madhe aromash (mbi 32 kilogramë), «përzierje miroje dhe aloe» (Gjon. 19, 39), për varrimin e Krishtit.
Sipas sinaksarit, Josifi dhe Nikodhimi janë dëshmitarët dhe shërbëtorët e vetëm të varrimit të Zotit – të vetmit që e morën në krahë trupin e pajetë të Tij. Të dy ishin njerëz pushteti dhe autoriteti para autoriteteve judaike e romake, por sakrifikuan pikërisht këtë pozitë shoqërore nga dashuria dhe ndershmëria e zemrës, duke treguar guxim shpirtëror në një kohë kur dishepujt e tjerë ishin shpërndarë dhe fshehur.
Kujtimi liturgjik dhe himni i Epitafit
Të Premten e Madhe, pas Ungjillit të fundit të Mëngjezit, bëhet dalja dhe përcjellja e Epitafit, gjatë së cilës këndohet një tropar që kujton skenën e Josifit para Pilatit – një lutje plot përulësi dhe dashuri, ku Josifi i kërkon Pilatit trupin e "të huajit" të Kryqëzuar, pa përdorur fjalë krenarie, por thjesht duke kërkuar të varrosë atë që ishte gjykuar prej tij.
Tradita kishtare rrëfen gjithashtu se, për shkak të kësaj vepre, judenjtë e kapën Josifin dhe e hodhën në një gropë të thellë, por një engjëll i Zotit e nxori dhe e transportoi në atdheun e tij, Arimathean, duke e shpëtuar. Pas Ngjalljes, Krishti iu shfaq atij ende me prangat në duar, si dëshmi shtesë e mrekullisë së Ngjalljes. Josifi vuajti shumë nga judenjtë për shkak të predikimit të tij për Ngjalljen e Shpëtimtarit, por nuk pushoi kurrë së dëshmuari haptazi për gjithçka që kishte mësuar dhe bërë Krishti.
Shën Josifi nga Arimathea vdiq në paqe. Kujtimi i tij kremtohet më 31 korrik, si dhe të Dielën e Gruave Miroprurëse, së bashku me Nikodhimin. Sipas sinaksarit, në çdo Liturgji Hyjnore përmendet me nder Shën Josifi: në momentin kur prifti vendos në Tryezën e Shenjtë Diskun dhe Kupën e Shenjtë, ai simbolikisht vendos Trupin e Krishtit në varr, ashtu si bëri Josifi, prandaj këndohet troparin e Së Premtes së Madhe kushtuar "të nderuarit Josif" që e zbriti trupin e panjollë nga druri i Kryqit dhe e varrosi me qefin të pastër e aroma në varr të ri.
Me lutjet e Shën Josifit nga Arimathea, Krisht Perëndi, mëshiro dhe shpëtona. Amin.
