Si t'i drejtohemi një klerikut: tradita orthodhokse e përshëndetjes
Edukimi fetar ortodoks dhe tradita etërore shpjegojnë pse besimtarët i drejtohen priftit me fjalën "Bekoni", jo me përshëndetje laike.
Tradita orthodhokse ka ruajtur gjatë shekujve norma të qarta për mënyrën si besimtarët i drejtohen klerikut – priftit, dhjakut ose hierarkut. Sipas Gerondikosë – vepra klasike e patristikës kristiane – "po të takosh një klerik dhe një Ëngjëll do të përshëndesësh më parë klerikun dhe pastaj ëngjëllin".
Kleriku nuk është person i zakonshëm i jetës së përditshme. Priftëria e tij, funksioni, misioni dhe prezenca e vendosin atë njëkohësisht brenda dhe jashtë "kësaj bote". Ky realitet pasqyrohet edhe në mënyrën si i drejtohen besimtarët: edukimi fetar i krishterë, tradita orthodhokse etërore, kultura dhe historia nuk lejojnë të përdoren përshëndetjet e zakonshme laike si "Mirëmëngjes", "Mirëbrëma", "Natën e mirë" ose "Mbetsh me shëndet".
Në çfarëdo ore të ditës, brenda ose jashtë Tempullit të Shenjtë, besimtari i drejtohet priftit me një lëvizje të lehtë të kokës poshtë – simbol i përuljes – dhe me fjalët: "Bekoni o at". Prifti, i vetëdijshëm për misionin e tij të lartë e të shenjtë, përgjigjet me hijeshi: "Zoti". Ky shkëmbim i shkurtër ngërthen thelbin e marrëdhënies ndërmjet priftit dhe bariut.
Shën Grigori i Nazianzit – një ndër Etërit e Mëdhenj të Kishës Orthodhokse – e quan priftërinë "Art i arteve dhe Shkenca e shkencave", ndërsa klerikun e cilëson si "Ëngjëll i Zotit". Kjo karakterizim thekson peshën shpirtërore që tradita ortodokse i njeh shërbimit klerik.
Siç kishte raportuar UGO, dëshmia e At Stavro Qiriazatit gjatë viteve të ateizmit tregon se sa thellë janë rrënjosur këto vlera kishtare edhe në kushte persekutimi.
