A është e sigurt të jesh i krishterë në Gjermani?

Në Gjermani është hapur një debat i ri mbi sigurinë e të krishterëve dhe mundësinë për të shfaqur hapur identitetin e krishterë në jetën publike.

Shkak u bë komenti i një lexuesi gjerman, i cili shkroi se kishte ndaluar së shkuari në kishë, sepse nuk ndihej më i sigurt të tregonte hapur se ishte i krishterë. Diskutimi lidhej me lajme për sulme ndaj kishave, akte vandalizmi dhe ndjesinë se feja, veçanërisht krishterimi, po bëhet gjithnjë e më shpesh objekt presioni ose agresioni.

Frika e një njeriu të tillë nuk mund të shpërfillet. Besimtarët nuk shkojnë në kishë vetëm për veten e tyre; shpesh marrin me vete edhe fëmijët dhe familjen. Çdo njeri dëshiron të ndihet i qetë dhe i sigurt kur hyn në një vend lutjeje.

Por kjo pyetje çon në një çështje më të thellë: kur ka qenë krishterimi plotësisht i sigurt? Në cilin shekull ka qenë e lehtë të jesh i krishterë? Historia e Kishës njeh periudha qetësie, por njeh edhe përndjekje, ndalime, martirizim, dëbime dhe presion nga shteti apo shoqëria.

Vetë Zoti Jisu Krisht i paralajmëroi nxënësit e Tij: “Nëse më përndoqën mua, do t’ju përndjekin edhe ju” (Jn. 15:20). Ai tha gjithashtu: “Në botë do të keni shtrëngim; por merrni zemër, unë e munda botën” (Jn. 16:33).

Në këtë kuptim, siguria nuk mund të bëhet kriteri i vetëm i jetës së krishterë. Kisha nuk ka jetuar kurrë vetëm mbi bazën e rehatisë. Ajo ka jetuar mbi besimin se Krishti është më i fortë se frika, mëkati dhe vdekja.

Artikulli i OrthodoxNews.de e lidh këtë çështje edhe me përvojën e të krishterëve orthodhoksë në Ukrainë, ku prej vitesh raportohen raste të marrjes së kishave, ndalimeve, presioneve ndaj klerikëve dhe sulmeve ndaj besimtarëve. Kjo tregon se presioni ndaj Kishës nuk është vetëm problem teorik, por realitet konkret për shumë komunitete të krishtera.

Në Evropën Perëndimore, sfida shpesh merr forma të tjera. Shumë njerëz largohen nga kishat katolike dhe protestante. Disa e shohin krishterimin si diçka dytësore ose thjesht kulturore; të tjerë nuk duan të paguajnë taksën kishtare. Por kur dikush thotë se nuk shkon në kishë sepse nuk ndihet i sigurt, çështja nuk është më vetëm statistikë. Ajo bëhet pyetje për besimin, frikën dhe besimin te Perëndia.

Për një të krishterë orthodhoks, sidomos për atë që ka hyrë me ndërgjegje në jetën e Kishës, komoditeti nuk është kriteri kryesor. Pyetja vendimtare nuk është nëse është e lehtë të jesh i krishterë, por në anën e kujt qëndron njeriu: në anën e frikës apo në anën e Perëndisë.

Zoti thotë: “Mos kini frikë nga ata që vrasin trupin, por nuk mund të vrasin shpirtin” (Mt. 10:28). Ai thotë gjithashtu: “Mos u trondittë zemra juaj; besoni në Perëndinë dhe besoni në mua” (Jn. 14:1). Apostull Pavli na kujton: “Nëse Perëndia është me ne, kush mund të jetë kundër nesh?” (Rom. 8:31).

Për lexuesin shqiptar, kjo temë ka një kuptim të veçantë. Shqipëria e njeh mirë periudhën kur feja nuk ishte vetëm e vështirë, por e ndaluar me ligj. Kisha u mbyll, klerikët u përndoqën, kambanat heshtën dhe besimi u ruajt shpesh në fshehtësi.

Prandaj pyetja e sotme për sigurinë e të krishterëve në Evropë nuk duhet parë si lajm i largët. Ajo na kujton se liria fetare nuk është e garantuar përgjithmonë dhe se besimi kërkon gjithmonë guxim, qëndresë dhe lidhje të gjallë me Kishën.

Kisha nuk thërret për frikë, as për mbyllje në vetvete. Ajo thërret për vigjilencë, lutje dhe dëshmi të qetë. I krishteri nuk duhet të kërkojë përplasje, por as të heqë dorë nga Krishti për shkak të frikës.

Në fund, pyetja nuk është vetëm: “A është e sigurt të jesh i krishterë?”. Pyetja më e thellë është: “A jemi gati të mbetemi me Krishtin edhe kur besimi nuk është i rehatshëm?”

Burimi: OrthodoxNews.de