Kisha ortodokse përkujton profetin Ezekiel dhe shenjtorët e Ravenës
Më 23 korrik, kalendari kishtar kujton profetin Ezekiel, hierodëshmorët Apolinari e Vitali dhe oshënaren Pelagjia në Tinos
Sipas kalendarit kishtar ortodoks, të enjten, më 23 korrik 2026, përkujtohet profeti Ezekiel. Në të njëjtën ditë kujtohen edhe hierodëshmorët Apolinari e Vitali të Ravenës, si dhe oshënarja Pelagjia në Tinos.
Profeti i shenjtë Ezekiel, emri i të cilit shpjegohet si “Perëndi i fortë” ose “Perëndia do të forcojë”, ishte prift i Tempullit. Kur Jerusalemi u pushtua për herë të parë nga Nabukodonosori, në vitin 597 para Krishtit, ai ishte 25 vjeç. Ezekieli u mor rob në Babiloni së bashku me mbretin Jekonia, oborrin e tij, njerëzit e ngritur, rreth dhjetë mijë persona, si edhe me sende të çmuara të Tempullit.
Në mërgim, Ezekieli u vendos në Tel-Aviv, u martua dhe shtëpia e tij u bë vend ku judenjtë e internuar shkonin për të dëgjuar Fjalën e Perëndisë. Në vitin e pestë të internimit, ndërsa ndodhej pranë lumit, sipas rrëfimit biblik, ai pa një vizion të lavdisë së Perëndisë.
Në atë vizion, lavdia hyjnore shfaqej mbi një qere të tërhequr nga katër keruvime me krahë dhe me nga katër fytyra: luani, shqiponja, demi dhe njeriu. Dy krahë ishin të hapur lart, ndërsa dy të tjerë mbulonin trupin. Keruvimet ecnin drejt, atje ku i drejtonte Shpirti, dhe lëvizja e tyre shoqërohej me zhurmë si stuhi.
Në mes tyre shkëlqente dritë si vetëtimë dhe zjarr. Poshtë fytyrave dukeshin katër rrota që lëviznin bashkë me ta. Mbi ta shtrihej një kupolë si kristal; mbi të ishte një fron me pamje si gur safiri, dhe mbi fron një qenie me pamje njeriu, e rrethuar nga një dritë që i ngjante ylberit.
Sipas Librit të Ezekielit, Perëndia i foli profetit dhe e dërgoi te izraelitët rebelë. Një dorë i dha një libër të mbështjellë, ku ishin shkruar fjalët: “Vajtime, psherëtima dhe lot”. Ezekieli duhej ta hante librin, dhe fjala e Perëndisë u bë në gojën e tij “e ëmbël si mjalti”.
Pas kthimit në Tel-Aviv, ai qëndroi shtatë ditë mes të internuarve, i shtangur dhe pa folur. Më pas, sipas tekstit biblik, Perëndia i tha: “Bir i njeriut, po të bëj përgjues për shtëpinë e Izraelit. Kur të dëgjosh një fjalë nga goja ime, do t’i lajmërosh nga ana ime”.
Ezekieli e ushtroi këtë mision për njëzet e dy vjet. Me fjalë dhe me veprime simbolike, ai paralajmëroi shkatërrimin përfundimtar të Jerusalemit si ndëshkim për mëkatet e popullit. Ai përsëriste fjalët: “Fundi po afron, fundi po afron, ja tek po vjen!” dhe shpallte se askush nuk do t’i shpëtonte mbretit të Babilonisë, të cilin e paraqiste si instrument të zemërimit hyjnor.
Profeti foli edhe kundër profetëve të rremë, të cilët e qetësonin popullin në mënyrë të gabuar dhe e nxisnin të ngrihej kundër kaldenjve. Ai kujtoi dashurinë e Perëndisë për Izraelin, të cilin e kishte bërë “nusen” e Tij në malin Sina, por që, sipas fjalëve të profetit, ishte larguar pas idhujve.
Ezekieli shpalli se Perëndia do të lejonte turpërimin e Izraelit për pabesnikërinë e tij, por pas sprovës do të vendoste me popullin e pajtuar dhe të pastruar një Besëlidhje të përjetshme.
Në mësimin e tij, profeti theksonte se secili do të gjykohej sipas gjendjes në të cilën do ta gjente Perëndia. Nëse i keqi hiqte dorë nga mëkatet, kthehej te Perëndia dhe merrte “një zemër të re dhe frymë të re”, ai do të jetonte. Profeti përcillte fjalën se Perëndia “nuk do vdekjen e mëkatarit, por që të kthehet e të jetojë”.
Një vit para pushtimit të Jerusalemit, në vitin 588 para Krishtit, Ezekieli humbi papritur të shoqen, të quajtur në tekst “gëzimi i syve të tij”. Sipas rrëfimit biblik, Zoti e ndaloi të mbante zi. Të nesërmen, profeti i tregoi popullit se edhe ata do të humbnin atë që kishin më të shtrenjtë dhe se fatkeqësitë do të binin mbi ta aq papritur, sa nuk do të kishin kohë as për vajtim.
Pas marrjes së Jerusalemit, në vitin 587 para Krishtit, një i mbijetuar arriti në Tel-Aviv dhe lajmëroi shkatërrimin. Ezekieli foli përsëri kundër besimit mendjemadh të të mbijetuarve dhe paralajmëroi se fatkeqësia nuk do të ndalej aty, por do të shtrihej mbi të gjithë vendin.
Më pas, profeti qortoi barinjtë e Izraelit: mbretërit, priftërinjtë dhe prijësit, të cilët, sipas tij, kujdeseshin për veten dhe jo për popullin. Ai shpalli se Perëndia vetë do ta merrte grigjën e Tij, do ta çonte në Tokën e Premtuar dhe do ta kulloste në malet e Izraelit.
Në këtë shpallje, Ezekieli foli për një kohë mesianike, kur Perëndia do të mbretëronte në popullin e Tij përmes një Davidi të ri, Bariut të Mirë. Në tekst thuhet: “Unë Zoti, do të jem për ta Perëndia, dhe shërbëtori im David do të jetë princ në mes tyre dhe do të jetë për ta një bari”.
Sipas traditës, profeti Ezekiel dënoi edhe njerëzit e fisit të Gadit për pabesinë e tyre, duke u dërguar gjarpërinj që vranë fëmijët dhe bagëtinë e tyre. Ai i qortonte se nuk do të ktheheshin në tokën e etërve nëse nuk hiqnin dorë nga veprat e këqija. Njerëzit e Gadit nuk i duruan qortimet dhe e vranë me gurë njeriun e Perëndisë.
Sipas disa burimeve, profeti Ezekiel mund të jetë varrosur në varrin e Semit dhe Arfaksadit, pranë Bagdadit.
