Shën Paisi: Largimi nga Perëndia është ferr, ndërgjegjja na qorton

Sot 16:14
16
Foto Ilustruese Foto Ilustruese

Fjalë të Jerond Paisit nga vëllimi I i botimit të vitit 1998 mbi ndërgjegjen, hirin e Perëndisë dhe pasojat e mosbesimit.

Shën Paisi i Malit të Shenjtë flet në këto fjalë për ndërgjegjen, hirin hyjnor dhe pasojat shpirtërore të largimit nga Perëndia. Teksti është marrë nga vëllimi I i «Fjalë» të Jerond Paisit, botuar nga Manastiri i Shenjtë «Ungjillori Joan Theologu» në Suroti të Selanikut më 1998 (fq. 23–25), dhe është përkthyer e përgatitur nga UGO.AL.

Ndërgjegjja na qorton

Në Francë, ndonëse është një vend i përparuar dhe jo i prapambetur, kohët e fundit¹ tetëdhjetë mijë veta u bënë myslimanë. Përse? Sepse e kanë bërë mëkatin modë. Por, siç e sheh, ndërgjegjja i qorton dhe ata deshën ta qetësonin. Ashtu si grekët e lashtë kishin gjetur dymbëdhjetë perënditë për të përligjur pasionet e tyre, edhe këta kërkuan një fe që t’ua përligjte pasionet, që të gjenin qetësi në këtë pikë. Islami, në njëfarë mënyre, u vjen për shtat. U lejon të marrin sa gra të duan dhe u premton në jetën tjetër një mal me pilaf, një liqen me kos, një lumë me mjaltë! Dhe, sado mëkate të kenë, po t’i lajnë me ujë të ngrohtë pasi të vdesin, pastrohen! Shkojnë të pastër tek Allahu! Çfarë duan më tepër? Gjithçka u vjen për mbarë!

Por francezët nuk do të gjejnë prehje. Kërkojnë të gjejnë prehje, por nuk do ta gjejnë, sepse pasionet nuk përligjen. Çfarëdo që të bëjnë njerëzit, edhe sikur të jenë të pandjeshëm, prapë nuk gjejnë prehje. Përpiqen të përligjin atë që s’mund të përligjet, por përbrenda mundohen dhe egërsohen. Prandaj kërkojnë zbavitje, vrapojnë atje ku bien daullet, dehen, shikojnë televizor. E heqin mendjen me gjëra të kota për të harruar, sepse i qorton ndërgjegjja. Po kur flenë, thua se gjejnë qetësi? E sheh, ndërgjegjja është aty.

Shkrimi i parë i Shenjtë që Perëndia u dha njerëzve të parë ishte ndërgjegjja. Ne sot e marrim nga prindërit tanë si një fotokopje. Sado ta shkelë njeriu ndërgjegjen e vet, ajo prapë e qorton përbrenda. Prandaj thonë «E ha krimbi përbrenda». Po, s’ka gjë më të ëmbël sesa ta kesh ndërgjegjen të qetë. Ndien sikur të dalin krahë dhe fluturon.

Largimi nga Perëndia është ferr

S’mbaj mend asnjë ditë pa ngushëllim hyjnor. Ndonjëherë ky ngushëllim ndërpritet. Atëherë ndihem keq dhe kështu mund ta kuptoj sa vështirë jetojnë shumica e njerëzve, që mbeten pa ngushëllim, sepse janë larg Perëndisë. Sa më shumë largohet njeriu nga Perëndia, aq më të vështira bëhen gjërat. Mund të mos ketë asgjë njeriu, por, po të ketë Perëndinë, s’i duhet gjë tjetër! Kjo është! Kurse po t’i ketë të gjitha dhe të mos ketë Perëndinë, përbrenda mundohet. Prandaj le t’i afrohet njeriu Perëndisë sa të mundet. Vetëm pranë Perëndisë gjen gëzimin e vërtetë e të përjetshëm. Helm shijojmë kur jetojmë larg Jisuit të ëmbël.

Kur njeriu, nga njeri i lig, bëhet njeri i vërtetë, bir mbreti, ushqehet me kënaqësinë hyjnore, me ëmbëlsinë qiellore dhe ndien ngazëllimin e Parajsës. Që këtu shijon një pjesë të gëzimit të Parajsës. Çdo ditë kalon nga ai gëzim i vogël i Parajsës në një gëzim më të madh dhe pyet veten nëse në Parajsë ka diçka më të lartë se ajo që po përjeton këtu. Gjendja që përjeton është e tillë, sa nuk mund të bëjë asnjë punë. Nga ajo ngrohtësi dhe ëmbëlsi hyjnore, gjunjët i përkulen si qirinj. Zemra i hov, gati t’ia çajë muret e kraharorit² për të dalë, sepse toka dhe gjërat tokësore i duken pa vlerë.

Në fillim njeriu kishte komunikim me Perëndinë. Por, kur u largua nga hiri i Perëndisë, i ngjau dikujt që jetonte në një pallat e pastaj u gjend përgjithmonë jashtë tij. E shihte pallatin nga larg dhe qante. Ashtu si vuan fëmija i vogël kur ndahet nga e ëma, edhe njeriu, kur largohet nga Perëndia, vuan e mundohet. Largimi i njeriut nga Perëndia është ferr. Djalli arriti t’i largonte njerëzit kaq shumë nga Perëndia, sa ata arritën të adhuronin statujat dhe t’ua flijonin fëmijët e tyre. E tmerrshme! E ku i gjejnë demonët gjithë këta perëndi! Perëndia Kemosh³! Mjafton t’ia dëgjosh emrin!

Por ai që vuan më shumë është djalli, sepse është më i larguari nga Perëndia, nga dashuria. E kur dashuria largohet, vjen ferri. Çfarë është e kundërta e dashurisë? Ligësia. Dhe ligësia do të thotë vuajtje. Ai që është larg Perëndisë bie nën ndikimin e demonëve. Ai që është pranë Perëndisë merr hirin hyjnor. Atij që ka hirin e Perëndisë do t’i jepet edhe më shumë. Atij që ka pak dhe e përçmon, do t’i hiqet edhe ai pak hir.⁴ Njerëzve të sotëm u mungon hiri i Perëndisë, sepse me mëkatin flakin tej edhe atë pak hir që kanë. Dhe kur largohet hiri hyjnor, të gjithë demonët vërsulen brenda njeriut.

Sa më shumë largohen njerëzit nga Perëndia, aq më shumë brengë ndiejnë në këtë jetë. Në jetën tjetër do të përjetojnë brengën e përjetshme. Sepse që në këtë jetë njeriu shijon një pjesë të gëzimit të Parajsës, në atë masë që jeton sipas vullnetit të Perëndisë. Ose do të përjetojmë që këtu një pjesë të gëzimit të Parajsës dhe do të shkojmë në Parajsë, ose do të përjetojmë një pjesë të ferrit dhe, na ruajtë Perëndia, do të shkojmë në ferr. Parajsa do të thotë mirësi. Ferri do të thotë ligësi. Kur njeriu bën një mirësi, ndien gëzim. Kur bën ndonjë të keqe, vuan. Sa më shumë të mira bën, aq më shumë ngazëllohet. Sa më shumë të këqija bën, aq më shumë vuan shpirti i tij.

A ndien gëzim hajduti? Nuk ndien gëzim. Ai që bën mirësi ndien gëzim. Edhe nëse dikush gjen diçka në rrugë, po ta mbajë e të thotë se është e tija, nuk do të gjejë prehje! As nuk e di se kujt i përket, as nuk i ka bërë padrejtësi dikujt, as nuk e ka vjedhur, e megjithatë nuk gjen prehje. Aq më pak do të gjente prehje po ta vidhte! Edhe kur merr, njeriu nuk ndien atë gëzim që ndien kur jep. E si të ndiejë gëzim kur vjedh a kur bën padrejtësi? Prandaj shiko ç’fytyrë marrin njerëzit kur bëjnë padrejtësi, ç’ngërdheshje bëjnë!

Ai për të cilin punon do të të paguajë

Njerëzit që janë larg Perëndisë mbeten gjithnjë pa ngushëllim dhe vuajnë dyfish. Kush nuk beson në Perëndinë dhe në jetën e ardhshme, mbetet pa ngushëllim dhe e dënon shpirtin e vet përjetësisht. Ai për të cilin punon do të të paguajë. Nëse punon për zotërinë e zi, ai ta nxin jetën që këtu. Nëse punon për mëkatin, do të të paguajë djalli. Nëse ushtron virtytin, do të të paguajë Krishti. Dhe sa më shumë punon për Krishtin, aq më shumë pastrohesh e ngazëllohesh.

Por ne themi «Mos vallë na shkon dëm po të punojmë për Krishtin?» Sa e tmerrshme të mos e njohim flijimin e Krishtit për njeriun! Krishti u kryqëzua për të na çliruar nga mëkati dhe që të pastrohej mbarë gjinia njerëzore. Çfarë bëri Krishti për ne? Çfarë bëjmë ne për Krishtin? Njerëzit duan të mëkatojnë, por duan që Perëndia të jetë i mirë me ta. Ai të na falë e ne të vazhdojmë të mëkatojmë. Domethënë, ne të bëjmë ç’të duam dhe Ai të na falë. Ai të na falë pa pushim, e ne të vazhdojmë si më parë.

Njerëzit nuk besojnë, prandaj vërsulen drejt mëkatit. Gjithë e keqja nis aty, te mosbesimi. Nuk besojnë në jetën tjetër, ndaj s’marrin parasysh asgjë. Bëjnë padrejtësi, braktisin fëmijët e tyre… Ndodhin gjëra… bëhen mëkate të rënda. As Etërit e Shenjtë nuk i kishin parashikuar mëkate të tilla në Kanonet e Shenjta. Kështu kishte thënë Perëndia për Sodomën dhe Gomorrën: «S’besoj të bëhen mëkate të tilla. Do të shkoj të shoh!»⁵ Nëse njerëzit nuk pendohen, nëse nuk kthehen te Perëndia, e humbin jetën e përjetshme. Njeriu duhet ndihmuar që ta ndiejë kuptimin më të thellë të jetës dhe të vijë në vete, që të ndiejë ngushëllimin hyjnor. Qëllimi është që njeriu të përparojë shpirtërisht, jo thjesht të mos mëkatojë.

Siç kishte raportuar UGO, fjalët e Shën Paisit se njeriu i drejtë ka gjithmonë Zotin me vete janë të disponueshme edhe në një material tjetër të rubrikës «Njeriu i Kishës».

Shënime

  1. Fjalët e paragrafit të parë u thanë në nëntor 1988.
  2. Tsatmás është fjalë me prejardhje turke. Tregon një mur të hollë me skelet prej trarësh druri, hapësirat ndërmjet të cilëve mbushen me tulla ose me rripa druri dhe mbulohen me llaç gëlqereje. Jerondi e përdor figurativisht për kraharorin.
  3. Kemoshi ishte perëndia e moabitëve, pasardhës të Moabit, birit të madh të Lotit. Shih III Mbretërive 11:5 sipas Septuagintës, ose 1 Mbretërve 11:7 në botimin e Shoqërisë Biblike. The Septuagint: LXX
  4. Shih Llukai 19:26.
  5. Shih Zanafilla 18:21. Jerondi e ritregon vargun me fjalët e veta.

Marrë nga Jerond Paisi i Malit të Shenjtë, Fjalë, vëll. I, Me dhimbje dhe dashuri për njeriun bashkëkohor, Hezikastiri i Shenjtë «Ungjillori Joan Theologu», Suroti i Selanikut, 1998, fq. 23–25. ΓΕΡΩΝ ΠΑΙΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

Përktheu dhe përgatiti UGO.AL

Nëse vëreni një gabim, zgjidhni tekstin e nevojshëm dhe shtypni Ctrl+Enter ose Dërgo një gabim për ta raportuar tek redaktorët.
Nëse gjeni një gabim në tekst, zgjidhni atë me mousen dhe shtypni Ctrl+Enter ose këtë buton Nëse gjeni një gabim në tekst, theksoni atë me mousen dhe klikoni këtë buton Teksti i theksuar është shumë i gjatë!
Lexo gjithashtu