Kisha Orthodhokse kujton Dëshmorin Julianin e Kilikisë dhe Nikitën e Ri
Juliani u mundua nën Dioklecianin në Kiliki, ndërsa Nikita, 15-vjeçar nga Nisiri, mori kurorën e dëshmorisë më 21 qershor 1732 në Hios.
Më 21 qershor, Kisha Orthodhokse nderon kujtimin e dy dëshmorëve të shquar: Julianit të Kilikisë, i cili vuajti gjatë persekutimit të perandorit Dioklecian, dhe Nikitës së Ri, një djali 15-vjeçar që mori kurorën e martirizmit në ishullin e Hiosit. Të dhënat për jetën e tyre ruhen në Sinaksar, kalendarit liturgjik të Kishës Orthodhokse.
Juliani i Kilikisë lindi në Anazarbë dhe ishte i biri i një senatori pagan, por u rrit në fenë e krishterë nga nëna e tij, Asklipiodhora. Gjatë persekutimit të Dioklecianit u denoncua te qeveritari Markiani dhe, si refuzoi të sakrifikonte para idhujve, u nënshtrua torturave të rënda — u rrah me shkop, u dërgua nëpër qytete dhe i jepnin me forcë verë dhe temjan të sakrifikuar. Nëna e tij mori leje të qëndronte tri ditë me të në burg, por jo për ta kthyer, bëri të kundërtën — e inkurajoi të qëndronte i fortë. Me urdhër të Markianit, Julianin e mbyllën në një thes me rërë, gjarpërinj dhe akrepa, dhe e hodhën në det; shpirti i tij u ngjit në qiell.
Trupi i dëshmorit u gjend më vonë dhe u transferua në Antioki, ku u ndërtua një kishë në nder të tij — vend mrekullish, sidomos për çlirimin e të demonizuarve. Gjatë invazionit pers të vitit 537, kisha u dogj. Shën Joan Gojarti ka lënë një fjalim të shkruar në nder të Julianit.
Nikita i Ri ishte i biri i një fisniku nga ishulli i Nisirit, mes Kosit dhe Rodosit. Gjatë një procesi gjyqësor, i ati mohoi besimin e krishterë për të shpëtuar jetën dhe familja u detyrua të bënte të njëjtën gjë — Nikita u rrit me emrin mysliman Mehmet. Një sherr fëmijësh i zbuloi të vërtetën: nëna e shokut të tij e shau me sharje tipike ndaj të krishterëve, dhe kur Nikita pyeti të ëmën, ajo i zbuloi emrin e tij të vërtetë. I riu e braktisi familjen, shkoi në manastir në Hios dhe iu besua Shën Makarit të Korinthit për kthim në Kishë nëpërmjet mironit të shenjtë.
Pas jetës manastireske, Nikita mori bekimin e etërve për t'u martirizuar. U arrestua në Hora të Hiosit dhe gjatë dhjetë ditëve tortura nuk u lëkund. Kur e detyruan të ndërronte besimin, u përgjigj: "Unë jam i krishterë, quhem Nikita dhe si Nikita dua të vdes!". Më 21 qershor 1732, gardiani Kremlesi e vrau me shpatë, në moshën 15-vjeçare. Disa të verbër që u lyen me gjakun e tij shëruan menjëherë shikimin.
Nuk është hera e parë që UGO raporton për shenjtorë të hershëm të krishterimit me lidhje me botën orthodhokse; kohët e fundit vëmendja ra mbi
