Reflektim ortodoks: si dallohet dashuria e vërtetë nga ajo e rreme

Një reflektim ortodoks shtron pyetjen se si mund të dallohet dashuria e vërtetë nga ajo e rreme. Sipas blogut në faqen spzh.eu, Krishti Shpëtimtar i drejtohet secilit prej nesh me fjalët e Ungjillit të Markut.

«...kush dëshiron të ecë pas Meje, le të mohojë veten, le të marrë kryqin e vet dhe le të më ndjekë Mua; sepse kush dëshiron ta ruajë shpirtin e vet, do ta humbasë; ndërsa kush e humbet shpirtin e vet për Mua dhe për Ungjillin, do ta ruajë. Sepse ç'dobi ka njeriu, nëse fiton gjithë botën, por e humb shpirtin e vet? Ose çfarë çmimi do të japë njeriu për shpirtin e vet? Sepse kush do të turpërohet për Mua dhe për fjalët e Mia në këtë brez të shfrenuar e mëkatar, për të do të turpërohet edhe Biri i Njeriut, kur të vijë në lavdinë e Atit të Tij me Engjëjt e shenjtë» (shih Mk. 8:34-38).

Gabimi ynë më i madh në marrëdhëniet me të tjerët është interesi vetjak. Kjo vlen jo vetëm për të huajt, por nganjëherë edhe për më të afërmit. Kur i bëjmë dikujt të mirë, e llogarisim paraprakisht përfitimin. Shumica prej nesh e konsiderojnë këtë normë jete, sepse askush nuk dëshiron të bëjë diçka pa interes, vetëm për një «faleminderit».

Kur shumica e marrëdhënieve tona bëhen kështu tregtare e ekonomike dhe ne e pushtojmë gradualisht këtë botë, duke u pasuruar e duke ndërtuar karrierë, humbasim atë që kemi më të çmuar: shpirtin tonë. Të humbasësh shpirtin do të thotë të humbasësh organin më të rëndësishëm për bashkësinë me Perëndinë, besimin te njerëzit e tjerë dhe kuptimin e vërtetë të jetës. Te njerëz të tillë mbeten vetëm paraqitje teorike për jetën shpirtërore, ndërsa në të vërtetë ajo mungon. Si rezultat, rritet numri i formacioneve skizmatike e sektare dhe i njerëzve që nuk besojnë fare.

Si t'i shpëtojmë egoizmit dhe të mos e humbasim shpirtin? Për këtë duhet të mësojmë të duam vërtet. Dashuria e vërtetë, siç mëson Apostulli i shenjtë Pavëll, është e durueshme dhe nuk kërkon të vetën, domethënë përfitimin e vet. Më e rëndësishmja është se ajo nuk kalon kurrë; përkundrazi, me kalimin e kohës forcohet edhe më shumë (shih 1 Kor. 13:4-8).

Megjithatë, të dallosh dashurinë e vërtetë për të mos marrë në vend të saj një imitim është shumë e vështirë. Sot shumica kënaqet me fallsifikimin. Që njerëzit të mësojnë ta dallojnë dashurinë e vërtetë nga fallsiteti, Perëndia lejon herë pas here sprova të ndryshme. Para së gjithash, ato vijnë përmes sëmundjeve, fatkeqësive natyrore, revolucioneve dhe luftërave.

Ai që, pavarësisht nga e gjithë kjo, nuk reshtet së dashuri dhe nuk e tradhton Kishën e shërbëtorët e saj, por tregon guxim, nuk ka frikë ta humbasë pasurinë a rehatinë dhe është gati ta japë edhe jetën, dashuria e tij i ngjan arit të standardit më të lartë. Ai që në çaste të tilla tregon frikë ose turp, tregon me këtë se dashuria e tij është e rreme. Kjo vlen sado që ai të justifikohet me rrethana të jashtme ose me përpjekjen për t'iu përshtatur kërkesave të larta morale të shoqërisë.

Dashurinë e vërtetë vetëflijuese e fitojmë kur mësojmë të mos i gjykojmë të tjerët për gabimet e tyre, duke e përgatitur vazhdimisht veten për pendim. E fitojmë edhe kur nuk i fshehim e nuk i justifikojmë pasionet tona, por i luftojmë dhe i mposhtim. Në kohë lufte duket se kjo është e pamundur dhe e kundërt me çdo logjikë e me të gjitha postulatet e larta morale. Megjithatë, vetëm me një gjendje të tillë pendimi do të mësojmë të duam vërtet me vetëflijim e pa interes, do të bëhemi shpirtërisht të fortë dhe do t'i mposhtim të gjithë armiqtë, të dukshëm e të padukshëm.

Siç kishte raportuar UGO, teksti «Si të të quaj njeri, kur mungon dashuria?» trajtonte një temë të afërt.

Lexo gjithashtu