Fjala dhe Heshtja në Traditën Krishtere

Fjala është një nga dhuratat më të veçanta që dallon njeriun nga çdo krijesë tjetër. Sipas Petros D. Damianit, Dr. Filozofie dhe pedagog në Universitetin Politeknik të Athinës, njeriu jo vetëm mendon, por është i aftë të shndërrojë mendimin e tij në fjalë — duke shprehur nëpërmjet tyre dashurinë, besimin, frikën, të vërtetën dhe zemërimin e tij.

Autori thekson se fjala ndërton marrëdhënie, krijon bashkësi dhe transmeton ide nga brezi në brez. Por njëkohësisht, ajo mund të lëndojë thellë, të përçajë dhe të shkatërrojë. Pikërisht për këtë arsye, tradita krishtere e ka trajtuar fjalën me një seriozitet të veçantë — jo thjesht si mjet komunikimi, por si fuqi shpirtërore dhe morale.

Referenca biblike është e drejtpërdrejtë: Ungjilli i Joanit hapet me fjalinë «Në fillim ishte Fjala». Këtu, "Fjala" — Logos-i — nuk nënkupton thjesht të folurit. Ajo nënkupton kuptimin, urtësinë dhe fuqinë krijuese. Krishti paraqitet si mishërim i këtij Logosi hyjnor, duke i dhënë fjalës një dimension të shenjtë: ajo zbulon gjendjen e brendshme të njeriut dhe ndikon thellë botën përreth tij.

Tradita ortodokse, sipas autorit, ka vlerësuar gjithashtu thellësisht heshtjen — "hisihia". Murgjit dhe Etërit e Kishës besonin se shumëfjalësia e largon njeriun nga vetja e tij dhe nga Zoti. Edhe vetë Krishti paraqitet shpesh duke heshtur — para akuzuesve të Tij, para Pilatit dhe para dhunës — dhe kjo heshtje nuk ishte dobësi, por fuqi e brendshme. Megjithatë, autori sqaron se kjo nuk nënkupton lavdërimin e heshtjes pasive: ka momente kur njeriu është i detyruar të flasë, të mbrojë të drejtën, të thotë të vërtetën ose të ngushëllojë të tjerët. Edhe heshtja mund të bëhet bashkëfajësi, ashtu siç fjala mund të bëhet dashuri ose plagë.

Qëndrimi i vërtetë krishter, sipas Damianit, nuk qëndron as në fjalën e tepruar dhe as në heshtje të përhershme, por në dëshmi — në aftësinë e njeriut për të ditur se kur fjala është e nevojshme dhe kur heshtja bëhet forma më e thellë e së vërtetës. Sepse në krishterim, si fjalët ashtu edhe heshtja fitojnë kuptim vetëm kur burojnë nga dashuria, përvuajtja dhe zemra e pastër.

Nuk është hera e parë që UGO trajton temën e gjuhës dhe ndikimit të saj shpirtëror; kohët e fundit vëmendja u ndal mbi

Lexo gjithashtu