Ati Kirill Amir nga Pakistani tregon rrugën drejt priftërisë ortodokse
Prifti pakistanez, i shuguruar në Sri Lanka në vitin 2014, flet për familjen, thirrjen, misionin dhe tri famullitë ortodokse që drejton sot në vend.
Prifti ortodoks Kirill Amir nga Pakistan ka rrëfyer rrugën e tij drejt besimit ortodoks dhe shërbesës si prift në një vend ku Ortodoksia ishte gati e harruar. Sipas faqes në Facebook „Как станах свещеник“ („Si u bëra prift“), raporton UGO.BG, ati Kirill flet për familjen, thirrjen, shugurimin, jetën e përditshme, vështirësitë dhe planet për të ardhmen.
„Udhëtimi im drejt krishterimit ortodoks nisi kur kushëriri im, që ishte edhe shok klase, erdhi në shtëpinë tonë dhe përmendi se do të regjistrohej në seminar. Pa asnjë ngurrim shfaqa dëshirën të bashkohesha edhe unë. Dhe diku në atë kohë zbulova një libër për besimin ortodoks, i cili më bëri përshtypje të thellë”, nis historia e atit Kirill, e botuar në faqen në Facebook „Как станах свещеник“.
„Kuptova se Jezu Krishti lindi në Izrael, ku qindra profetë kishin ardhur përpara Tij, dhe se themelet e Kishës që Ai themeloi ndodhen në Lindje. Prandaj të krishterët ortodoksë e quajnë veten lindorë ortodoksë. Duke menduar për popullin tim, ndjeva se të gjithë duhet të mësojnë për krishterimin ortodoks, pasi ai i përket historikisht nënkontinentit tonë. A nuk ka predikuar vallë apostulli i shenjtë Thoma në këtë rajon në vitin 73 pas Krishtit? Pas shekujsh, këtu mbërritën nga Evropa misionarë perëndimorë, të cilët bënë që shumë të krishterë të hershëm ta pranonin besimin katolik romak, por ndërsa në Indi ende ka bashkësi ortodokse, Pakistani e ka humbur plotësisht njohjen e krishterimit ortodoks.”
Kjo është ajo që tregon ati Kirill Amir nga Pakistani për rrugën e tij drejt Ortodoksisë dhe për misionin e tij si prift, i cili të predikojë fjalën e së Vërtetës.
- Na thoni emrat dhe moshën tuaj, nga jeni, na tregoni për familjen dhe fëmijërinë tuaj?
- Quhem ati Kirill Amir dhe jam nga Pakistani. Jam 46 vjeç. Jam i martuar dhe kam një fëmijë – një djalë. Në familjen time ishim nëntë vëllezër e motra, dhe unë jam më i vogli. Fatkeqësisht, vëllai im më i madh dhe motra ime më e madhe kanë ndërruar jetë. Babai im ishte i krishterë i pagëzuar. Fillimisht ka qenë hindu, i rritur në një familje fetare hindu. Gjatë ndarjes së vendit në vitin 1947, babai im dhe vëllai i tij zgjodhën të qëndronin këtu, në Pakistan, dhe e pranuan krishterimin në besimin katolik romak. Krishterimi ka rrënjë të thella në këtë rajon. Shën Thoma, një nga apostujt e Zotit Jezu Krisht, vizitoi Indinë. Ai qëndroi për ca kohë në Taksila, një qytet në Pakistanin e sotëm, gjatë udhëtimit të tij drejt Indisë.
Babai im ishte fermer. Ai kishte marrë nga famullia katolike romake tokë për ta punuar. Për këtë arsye kishim marrëdhënie të ngushta me priftërinjtë, të cilët shpesh vizitonin shtëpinë tonë. Madje edhe peshkopët vinin për t'u takuar me babanë tim. Ai ishte i krishterë shumë besimtar dhe në mbrëmje, kur kthehej nga ara, ulnim të gjithë së bashku dhe luteshim me rruzare. Ai na dha një themel të fortë fetar, që na bëri shumë të afërt me Kishën dhe të patundur në besimin tonë të krishterë. Që në moshën pesëvjeçare i thoja shpesh babait tim se doja ta shihja Perëndinë. Ai përgjigjej: „Eja dhe lutu me mua dhe do ta shohësh Perëndinë”. Dhe kur shpreha dëshirën të bëhesha prift, babai im më inkurajoi, duke thënë: „Lutju Perëndisë dhe Ai do t'i përgjigjet lutjeve të tua”.
- Kur u paraqitët për herë të parë si prift dhe pse dëshironit të bëheshit i tillë?
- Familja ime kishte lidhje të forta me famullinë në fshatin tonë. Gjatë fëmijërisë pashë shumë priftërinj plot hir që shërbenin këtu, shumica e të cilëve ishin nga Italia, si dhe peshkopin. Gjithmonë i kam admiruar. Kur u rrita dhe u bëra student, nisa të kaloj më shumë kohë me shokët e klasës dhe me miq të rinj. Gradualisht pushova së shkuari rregullisht në kishë. Shkoja vetëm herë pas here. Një ditë e kuptova se në këtë mënyrë po largohesha ngadalë nga Kisha dhe nga Perëndia. Ky mendim më tronditi dhe i dhashë Perëndisë premtimin se nuk do të qëndroja më larg Kishës.
Mes viteve 1992 dhe 1994, shumë pak njerëz në qytetin tim kishin kompjuterë, por unë isha mes të lumurve që kishin. Një nga vëllezërit e mi, që jetonte në SHBA, më dhuroi një kompjuter kur përfundova vitin e dytë në kolegj. Atëherë shumë njerëz e përdornin internetin për të biseduar me njëri-tjetrin në Yahoo Chat. Edhe unë u regjistrova dhe, me emrin „Imitues i Krishtit”, nisa të marr pjesë në biseda në dhoma të ndryshme bisede fetare. Më u bë zakon t'i vizitoja këto dhoma bisede herët në mëngjes, para se të shkoja në kolegj. Shpesh lexoja diskutime edhe në dhoma bisede myslimane për krishterimin dhe merrja pjesë në biseda me myslimanë, duke iu përgjigjur pyetjeve të tyre rreth besimit të krishterë. Për këtë arsye nisa të lexoj në thellësi si Biblën, ashtu edhe Kuranin. Madje fillova të mbaj shënime për Kuranin, që të mund t'u përgjigjesha në mënyrë krahasuese pyetjeve kryesore myslimane. Ndërsa vazhdoja të rritesha në besimin tim, përmes këtyre bisedave kuptova se duhet të regjistrohesha në seminar për të fituar një kuptim më të thellë të besimit tim dhe të teksteve të Biblës.
- Ku dhe kur vendosët të bëheshit prift ortodoks dhe si ndodhi kjo?
- Udhëtimi im drejt krishterimit ortodoks nisi kur kushëriri im, që ishte edhe shok klase, erdhi në shtëpinë tonë dhe përmendi se do të regjistrohej në seminar. Pa asnjë ngurrim shfaqa dëshirën të bashkohesha edhe unë. Dhe diku në atë kohë zbulova një libër për besimin ortodoks, i cili më bëri përshtypje të thellë. Kuptova se Jezu Krishti lindi në Izrael, ku qindra profetë kishin ardhur përpara Tij, dhe se themelet e Kishës që Ai themeloi ndodhen në Lindje. Prandaj të krishterët ortodoksë e quajnë veten lindorë ortodoksë. Duke menduar për popullin tim, ndjeva se të gjithë duhet të mësojnë për krishterimin ortodoks, pasi ai i përket historikisht nënkontinentit tonë. A nuk ka predikuar vallë apostulli i shenjtë Thoma në këtë rajon në vitin 73 pas Krishtit? Pas shekujsh, këtu mbërritën nga Evropa misionarë perëndimorë, të cilët bënë që shumë të krishterë të hershëm ta pranonin besimin katolik romak, por ndërsa në Indi ende ka bashkësi ortodokse, Pakistani e ka humbur plotësisht njohjen e krishterimit ortodoks.
Në atë kohë isha student dhe vendosa ta shndërroja dhomën e vogël të ndenjes në shtëpinë time në Qendër Ortodokse Mësimi të Kryqit të Shenjtë. I printova dhe i përktheva bazat e mësimit ortodoks, që t'i ndaja me të tjerët. E bëra këtë për tre-katër vjet dhe predikova pa asnjë lidhje zyrtare me Kishën Ortodokse, derisa njerëzit nisën të pyesnin pse asnjë klerik ortodoks nuk na kishte vizituar kurrë. Duke kuptuar nevojën për një lidhje më të fortë me gjithë Kishën Ortodokse, nisa t'u shkruaj kishave të ndryshme ortodokse lokale për ne. Diku këtu ishte momenti kur mora vendimin që ndryshoi jetën time – të bëhesha prift ortodoks. Kur ia thashë kushëririt tim, ai u shokua, duke thënë se askush nuk kishte dëgjuar as për besimin ortodoks në Pakistan, por unë isha thellësisht i vendosur.
Pas shumë përpjekjesh, më në fund mora përgjigje nga mitropoliti Hilarion i ROCOR-it (Kishës Ortodokse Ruse jashtë Atdheut). Me të patëm një periudhë të gjatë komunikimi. Si rezultat i saj, ai dërgoi një prift nga Rusia në Pakistan për të na vizituar. Gjatë qëndrimit të tij këtu u pagëzuan në besimin ortodoks 174 vetë dhe u krijua zyrtarisht misioni ortodoks në Pakistan, ndërsa unë u emërova administrator i misionit. Vitin e ardhshëm, ati Adrin, dekani ynë i asaj kohe, më vizitoi dhe më njoftoi se mitropoliti Hilarion kishte vendosur të më shuguronte prift sipas dëshirës sime. Unë kisha në plan të kaloja fillimisht një kohë në manastir për t'u përgatitur, por zgjodha t'i bindem vendimit të peshkopit.
Në atë kohë, dy ish-priftërinj romanokatolikë iu drejtuan me dëshirën për t'u bërë shërbëtorë të Kishës Ortodokse. I kërkova mitropolitit Hilarion të mendonte edhe për shugurimin e tyre dhe ai e pranoi. Kështu, në vitin 2014, të tre udhëtuam drejt Sri Lankës, ku u shugurova. Pata nderin të bëhesha prifti i parë ortodoks rus në Lindjen e Mesme. Megjithëse bashkë me mua u shuguruan prifërinj edhe dy të tjerët, unë isha i pari mes tyre. Duke parë pas, shoh se udhëtimi im ishte një udhëtim besimi, këmbënguljeje dhe përkushtimi, dhe jam mirënjohës që luajta një rol në ringjalljen e krishterimit ortodoks në Pakistan dhe në drejtimin e njerëzve përsëri drejt besimit të lashtë të apostujve. Kur nisa këtë rrugë, isha i vetmi person që fliste për besimin ortodoks në Pakistan. Tani, me mëshirën e Perëndisë, kemi tri famulli:
- Famullia „Shën Sergji” në qytetin Sargoda.
- Famullia „Shën Thoma” në Vazirabad.
- Famullia „Shën Gjon Gojarti” në Islamabad.
Misioni ynë vazhdon të rritet nën udhëheqjen shpirtërore të Shenjtërisë së Tij, Mitropolitit të Moskës Kornili, Rusi.
- Si kalon dita juaj e zakonshme tani dhe a ka dallim midis jush tani dhe para se të bëheshit prift?
- Jeta ime e përditshme tani, si prift, i është kushtuar plotësisht besimit, shërbesës dhe përgjegjësive pastorale, që është një ndryshim i konsiderueshëm në krahasim me jetën time para shugurimit. Dita ime nis herët me lutje personale, të ndjekura nga shërbesat e mëngjesit ose Liturgjia. Një pjesë e madhe e kohës sime i kushtohet kujdesit pastoral – vizitoj famullitarët, këshilloj nevojtarët dhe merrem me problemet shpirtërore të komunitetit tim. Përveç kësaj, kaloj kohë duke studiuar teologjinë ortodokse dhe duke përgatitur predikime, për t'i edukuar dhe udhëzuar besimtarët. Marr pjesë në mënyrë aktive edhe në organizimin e veprimtarive kishtare, në drejtimin e punës misionare dhe në përkthimin e mësimeve ortodokse në gjuhën vendase, për t'i bërë ato të aksesueshme për njerëzit këtu.
Para se të bëhesha prift, fokusi im ishte më shumë te studimi personal, kërkimi dhe rritja e vetëdijes sime për besimin ortodoks. Megjithëse isha tashmë thellësisht i përkushtuar ndaj misionit tim, përgjegjësitë e mia ishin më pak të strukturuara dhe nuk kisha detyrimet e Kungimit që mbaj tani. Dallimi më i madh është se tani shërbej si baba shpirtëror i komunitetit tim, duke e udhëhequr në lutje, rrëfim dhe Kungim të Shenjtë, gjë që sjell një ndjenjë të thellë përgjegjësie dhe kënaqësie. Çdo ditë është një bekim, sepse shoh se si njerëzit rriten në besim dhe e pranojnë krishterimin ortodoks, diçka që dikur ishte gati e harruar në Pakistan.
- Çfarë ju ndihmon dhe çfarë ju pengon më shumë në shërbesën tuaj?
- Faktorët më të mëdhenj që më ndihmojnë në shërbesën time përfshijnë lutjen dhe jetën shpirtërore, të cilat më mbajnë të lidhur me Perëndinë dhe orientojnë vendimet e mia. Eukaristia e Shenjtë, lutjet dhe meditimet mbi Shkrimin e Shenjtë e forcojnë besimin tim, ndërsa inkurajimi nga bashkëpriftërinjtë, famullitarët dhe familja ime më frymëzon të shërbej me gëzim dhe përkushtim. Dashuria ime e thellë për Krishtin dhe thirrja ime më japin forcë të vazhdoj të shërbej pavarësisht vështirësive, ndërsa shembulli i Zotit Jezu për përulësinë, flijimin dhe dashurinë ndaj njerëzimit më shërben si dritë udhërrëfyese në jetën time priftërore. Angazhimi me njerëzit, kryerja e sakramenteve dhe dëshmia e ndryshimeve pozitive në jetën e tyre më sjellin kënaqësi të madhe.
Megjithatë, ka edhe vështirësi, si thatësira shpirtërore, që ndonjëherë e vështirëson lutjen dhe rritjen shpirtërore; keqkuptimi dhe kundërshtimi nga disa njerëz, që nuk e çmojnë plotësisht rolin e priftit. Sekularizmi në rritje dhe paraqitjet e gabuara për besimin mund ta bëjnë ungjillëzimin më të vështirë, ndërsa lodhja, stresi ose dobësitë e mia njerëzore ndonjëherë mund ta pengojnë aftësinë time për të dhënë më të mirën e vetes në këtë shërbesë. Në disa zona, kufizimet financiare dhe materiale ndikojnë negativisht edhe në programet e përhapjes dhe në veprimtaritë e adhurimit që ndërmarrim.
Pavarësisht gjithë këtyre vështirësive, hiri dhe dashuria e prprekshme e Perëndisë te njerëzit të cilëve u shërbej i rinovojnë gjithmonë forcat e mia. I jam mirënjohës Perëndisë që më bekoi me dhuntinë e shërimit. Shumë njerëz nga fe dhe denominacione të ndryshme vizitojnë kishën tonë, e cila është kthyer në burim shërimi si shpirtëror, ashtu edhe fizik. Njësoj si në kohën e Jezuit, njerëzit edhe sot marrin shërim në emrin e Tij, duke gjetur lehtësim nga vuajtjet dhe pikëllimet e tyre. Çdo ditë vizitorë nga qytete dhe prejardhje të ndryshme vijnë të marrin pjesë në shërbesat tona kishtare, duke kërkuar ngushëllim, besim dhe hirin e Perëndisë.
- Çfarë do të donit që njerëzit të dëgjonin për priftërinë ose për besimin te Krishti?
- Priftëria nuk është shtrat me trëndafila – ajo është një ndërrim i përditshëm i jetës dhe i vdekjes për Krishtin. Në Pakistan, veçanërisht, jeta e të krishterit nuk mund të jetë e lehtë. Predikimi i hapur mes myslimanëve sjell kërcënimin e dënimit me vdekje, por shpresa dhe besimi ynë mbeten te Jezu Krishti. Dy herë jam përndjekur për shkak të besimit tim, por asnjëherë nuk kam pasur frikë nga vdekja. Për një të krishterë, martirizimi nuk është tragjedi – është privilegj, dëshmi e besimit të patundur në emër të Zotit. Megjithëse u ndesha me përndjekje, Jezu Krishti më shpëtoi dhe unë e vazhdoj misionin tim me dinjitet dhe guxim.
Priftëria nuk është thjesht një rol apo profesion – ajo është thirrje hyjnore, një jetë e kushtuar shërbimit ndaj Perëndisë dhe popullit të Tij. Është një udhëtim dashurie, flijimi dhe besimi të patundur te Krishti. Të jesh prift do të thotë të jesh urë mes Perëndisë dhe njerëzimit – të udhëheqësh njerëzit në jetën e tyre shpirtërore, të ofrosh sakramentet dhe të jesh burim shprese e inkurajimi. Është një jetë lutjeje, përulësie dhe shërbese, që i drejton gjithmonë të tjerët drejt dashurisë dhe mëshirës së Perëndisë tonë.
Besimi te Krishti nuk është thjesht besim – ai është mënyrë jetese. Kjo do të thotë t'i besojmë hirit të Tij në kohë vuajtjeje, t'i ndjekim mësimet e Tij edhe kur bota i kundërshton, dhe ta ndajmë dashurinë e Tij pavarësisht nga çmimi. Besimi i vërtetë e shndërron jetën, duke dhënë forcë në vështirësi, gëzim në pikëllime dhe qëllim në çdo moment. Jezu Krishti e thërret secilin prej nesh drejt një marrëdhënieje personale me Të. Pavarësisht nëse jemi priftërinj, shërbëtorë apo laikë, të gjithë jemi thirrur drejt shenjtërisë, të jemi dëshmitarë të Tij në botë dhe ta mbajmë dritën e Tij te ata që janë në errësirë. Besimi është i gjallë dhe ata që e kërkojnë Krishtin me zemër të hapur do të gjejnë paqe, të vërtetë dhe jetë të përjetshme.
- Çfarë prisni nga e ardhmja?
- Pres që e ardhmja të sjellë si vështirësi, ashtu edhe mundësi. Në çdo rast, unë mbetem plot shpresë dhe i përkushtuar ndaj misionit tim. Dëshira ime më e madhe është të shoh se si besimi ortodoks rritet në Pakistan, ndërsa më shumë njerëz i përqafojnë mësimet e lashta të Kishës. Shpresoj të krijoj më shumë kisha, qendra mësimi dhe seminare, që do të edukojnë dhe përgatitin klerikë të ardhshëm dhe udhëheqës laikë, të cilët do të vazhdojnë ta përhapin besimin ortodoks. Gjithashtu synoj ta forcoj dialogun ndërfetar, duke nxitur paqen dhe mirëkuptimin mes bashkësive të ndryshme fetare.
Përveç kësaj, kam një dëshirë të fortë të hap një kolegj të krishterë, si dhe një manastir për murgesha dhe murgj, që besoj se është thelbësor për rritjen shpirtërore dhe arsimore të komunitetit. Në planin personal, lutem për rritje të vazhdueshme shpirtërore, urtësi dhe forcë, që të shërbej me besnikëri pavarësisht nga të gjitha vështirësitë që mund të vijnë. Besoj se Perëndia do të sigurojë burimet dhe udhëzimet e nevojshme për zgjerimin e misionit, mbështetjen e besimtarëve dhe ndihmën për ata që kërkojnë të vërtetën. Mbi të gjitha, pres që e ardhmja të jetë në duart e Perëndisë dhe jam gati ta ndjek vullnetin e Tij kudo që të më udhëheqë.
Më parë, UGO kishte shkruar për një deklaratë të OSBE-së, ku Pakistani përmendet krahasimisht me situatën e kishave në Ukrainë.
