Në Follorinë u mbajt shërbesa përkujtimore për Mitropolitin Augustin
U përkujtua jeta, vepra baritore dhe trashëgimia kishtare e Mitropolitit të ndjerë të Follorinës, Prespës dhe Eordesë
Fjala e Mitropolitit të sotëm të Follorinës Irineos me rastin e përkujtimores.
Me ndjenja mallëngjimi dhe mirënjohjeje parashtroj disa mendime me rastin e Përkujtimores së shenjtë për të ndjerin Jerond dhe paraardhësin tonë, Mitropolitin Augustin të Follorinës, Prespës dhe Eordesë. Gjendja ime shëndetësore nuk më lejoi që sot të ndodhesha mes klerit të shenjtë, vëllazërisë së Manastirit të Shenjtë dhe popullit të Mitropolisë sonë, për t’u lutur së bashku me ta përpara Altarit të Shenjtë. Megjithatë, mendja dhe zemra ime janë pranë tyre, të bashkuara me lutjen e të gjithëve për prehjen e shpirtit të Hierarkut të ndjerë. Mitropoliti i ndjerë Augustin, në botë Andrea Kantiotis, lindi më 20 prill 1907 në Lefkes të Parosit dhe fjeti më Zotin më 28 gusht 2010, në moshën 103-vjeçare. Jeta e tij e gjatë tokësore u vulos nga përpjekja, sakrifica dhe shërbimi i pandërprerë ndaj Kishës.
Shumë prej atyre që di për jetën, frymën dhe shërbesën e tij i kam dëgjuar nga Jerondi, Mitropoliti ynë z. Theoklit, i cili jetoi për shumë vite pranë tij si Protosigjel dhe bir shpirtëror. Ai e deshi dhe i shërbeu, së bashku me etërit e tjerë, me përulësi dhe bindje. Dëshmitë dhe rrëfimet e Jerondit tonë, Mitropolitit Theoklit, por edhe të shumë të krishterëve të tjerë që patën bekimin ta njihnin nga afër, na ndihmojnë të kuptojmë jo vetëm praninë e tij publike dhe fjalën e zjarrtë, por edhe njeriun e asketizmit, thjeshtësisë, mundit të përditshëm dhe shqetësimit baritor. Nëpërmjet kësaj trashëgimie të gjallë dalin më qartë në pah disa nga tiparet themelore të personalitetit dhe të shërbesës së tij kryepriftërore. Mitropolitin e ndjerë Augustin e karakterizonin guximi në të folur, vetëmohimi dhe fryma luftarake. Ai kishte kurajën t’i shprehte qartë bindjet e tij dhe t’u shërbente me qëndrueshmëri parimeve dhe vlerave që i konsideronte themelore për jetën e Kishës. Në qendër të mësimit të tij qëndronte vazhdimisht bindja se Kisha duhet të predikojë Krishtin dhe ta thërrasë njeriun në pendim dhe në ndryshim të vërtetë të jetës.¹ Të gjitha këto, megjithatë, nuk ishin tipare të shkëputura të personalitetit të tij, por fryte të një jete të thellë shpirtërore. Mbi të gjitha, ai deshi Krishtin dhe Kishën e Tij. Kjo dashuri nuk mbeti vetëm në fjalë. Ajo u shndërrua në vepër, predikim, përkujdesje, shqetësim dhe sakrificë. Jeta e tij na kujton thirrjen ungjillore që besimtari të bëhet dritë në botë, në mënyrë që prania dhe veprat e tij të dëshmojnë besimin në Perëndinë.²
Ai e deshi thellësisht vendin e tij, historinë dhe traditën e saj shpirtërore. Dashuria e tij për atdheun nuk kufizohej në shprehje sentimentale. Ajo ishte shqetësim për rrugëtimin e vendit, për ruajtjen e kujtesës historike dhe për përcjelljen te brezat e ardhshëm të gjithçkaje që ai e konsideronte të çmuar. Një vend të veçantë në kujdesin e tij baritor zinin të rinjtë. Ai shqetësohej për zgjedhjet dhe orientimin e tyre, por njëkohësisht besonte në mundësitë që kishin. Dëshironte që ata të kishin besim, ideale, arsimim, ndërgjegje të pastër dhe gatishmëri për të kontribuar. Fjala e tij ishte shpesh kërkuese, pikërisht sepse nuk ishte indiferent ndaj tyre dhe i konsideronte të aftë për të qëndruar me përgjegjësi përballë jetës, shoqërisë dhe Kishës. Me interes të dëshmuar në vepra, ai qëndroi pranë familjes. E njihte mundin e prindërve, vështirësitë e jetës së përditshme, sakrificat dhe shqetësimet që shpesh mbeten të padukshme. Përkujdesej konkretisht për familjet me shumë fëmijë dhe e shihte shtëpinë si vendin ku besimi thirret të shndërrohet në dashuri, durim, falje, mbështetje të ndërsjellë dhe shembull personal. Interes të vazhdueshëm tregonte edhe për të moshuarit. Tek ata shihte njerëz që mbartnin kujtesën, përvojën, sakrificat dhe mundin e një jete të tërë. Përkujdesja ndaj të moshuarit, të sëmurit dhe të dobëtit nuk ishte për të thjesht një detyrim shoqëror, por shprehje e dashurisë së krishterë të dëshmuar në vepra dhe e përgjegjësisë. E fortë ishte lidhja e tij me Follorinën, Prespën, Amindeon dhe Ptolemaidën. Ai i përshkoi këto vende, i njohu nga afër shqetësimet dhe nevojat e banorëve të tyre, vizitoi qytete dhe fshatra, ngriti vepra dhe zhvilloi nisma baritore e filantropike. Prania dhe shërbesa e tij shumëvjeçare përbëjnë një pjesë të pandashme të historisë së Mitropolisë sonë. Si episkopi i sotëm i kësaj Kishe vendore, ndiej se, nëpërmjet shërbesës së Jerondit të ndjerë, Mitropolitit Augustin, dhe dëshmisë së gjallë të Fortlumturisë së Tij, Mitropolitit tonë Theoklit, bëhemi pjesëmarrës në një trashëgimi kishtare që përcillet nga njëri brez te tjetri. Kohët ndryshojnë dhe nevojat bëhen të ndryshme, por thelbi i shërbesës baritore mbetet gjithmonë i njëjtë: ta drejtojë njeriun drejt Krishtit dhe t’i shërbejë Kishës me përgjegjësi, urtësi dhe dashuri. Kujtimi i tij është i lidhur pazgjidhshmërisht me Manastirin e Shenjtë të Shën Augustinit të Hiponës, në oborrin e të cilit prehet trupi i tij. Varri i tij është një kujtesë e heshtur se çdo përpjekje njerëzore dhe çdo shërbesë kishtare e gjejnë përmbushjen e tyre në shpresën e Ngjalljes.
Këtu merr një thellësi të veçantë përfytyrimi apostolik i atij që e përfundon përpjekjen dhe e ruan besimin deri në fund.³ Nga tubimi i sotëm lutës në kujtim të Jerondit të ndjerë dhe paraardhësit tonë, Mitropolitit Augustin të Follorinës, ia vlen të ruajmë si trashëgimi shpirtërore dy gjëra. Së pari, të kemi guximin e besimit dhe të dëshmisë së hapur, gjithmonë me urtësi, dashuri dhe ndjenjë përgjegjësie ndaj çdo njeriu. Së dyti, të kujtojmë se shërbesa e vërtetë kishtare vuloset me mund, sakrificë, përkushtim ndaj njeriut dhe besnikëri ndaj misionit që Krishti ia ka besuar Kishës së Tij. Le ta kujtojmë Jerondin e ndjerë Augustin me mirënjohje dhe, mbi të gjitha, me lutje. Krishti, të Cilin ai e deshi dhe i shërbeu gjatë gjithë jetës së tij, e prehtë shpirtin e tij «në vendin e të gjallëve, në banesat e të drejtëve». I përjetshëm qoftë kujtimi i tij!
Referenca 1. Augustin N. Kantiotis, E diela, «Jordani i ri», e diela para Theofanisë, Marku 1, 1–8, botim i Vëllazërisë Misionare Ortodokse «Kryqi».
- Mateu 5, 14–16.
- II Timoteut 4, 7
