Kryepiskopi Joan foli në Tiranë për shërimin nga Perëndia

Të dielën, më 12 korrik 2026, Liturgjia Hyjnore u kremtua në Katedralen “Ngjallja e Krishtit” në Tiranë, me pjesëmarrjen e shumë besimtarëve. Liturgjia u kryesua nga Fortlumturia e Tij Joani, Kryepiskop i Tiranës, Durrësit dhe i Gjithë Shqipërisë, në bashkëmeshim me Episkopin e Amantias, Hirësinë e Tij Ignatin. Në predikimin e tij, Fortlumturia e Tij u ndal te pjesa ungjillore e së Dielës VI të Mattheut, që flet për shërimin e të paralizuarit. Ai theksoi se Viti Liturgjik i Kishës është një udhëtim me Zotin dhe se, nëse njeriu e merr seriozisht këtë udhëtim, fillon ta njohë Perëndinë dhe ta dojë Atë. “Viti Liturgjik i Kishës është një udhëtim me Zotin. Nëse e marrim seriozisht këtë udhëtim, do të fillojmë ta njohim Perëndinë. Dhe kur njohim diçka nga Perëndia, atëherë fillojmë ta duam shumë Atë”, tha Kryepiskopi Joan. Ai kujtoi se takimi me Perëndinë ndodh në leximin e Ungjillit, në lutje dhe në Misteret e Kishës, kur besimtari merr pjesë realisht në to. Duke iu referuar përvojës së shenjtorëve, Fortlumturia e Tij tha se ata e quanin Krishtin “i ëmbli Krisht”, sepse ai që e shijon praninë e Perëndisë e kupton mirësinë dhe ëmbëlsinë e Tij. Duke komentuar shërimin e të paralizuarit, Kryepiskopi Joan theksoi se thelbi i ngjarjes nuk është vetëm mrekullia e shërimit fizik, por mënyra se si Zoti prek njeriun dhe si njeriu afrohet te Perëndia për t’u shëruar. “Prekja e Perëndisë sjell gjithmonë shërim. Sa më afër shpirtit tonë të jetë Zoti, aq më shumë shërohemi ne”, tha ai. Sipas Fortlumturisë së Tij, njeriu ka nevojë për shërim të plotë, sepse shpirti dhe trupi nuk mund të ndahen. Ai kujtoi se në shërbesën e Efqelisë Kisha lutet “për shërim trupi dhe shpirti”, duke dëshmuar se njeriu është një qenie e vetme psikosomatike.

Kryepiskopi u ndal më pas te paraliza shpirtërore, duke e quajtur atë më të rëndë se paraliza trupore. Ai shpjegoi se njeriu mund të jetë fizikisht i shëndoshë, por shpirtërisht i paralizuar, kur nuk ndien më asgjë për fjalën e Ungjillit, për dhimbjen e tjetrit apo për vuajtjen e njerëzve pranë tij. “Kur lexon Ungjillin dhe nuk ndjen asgjë; kur shikon një njeri duke vuajtur dhe nuk të prek dhimbja e tij; kur shikon familjarët në telashe dhe prapë nuk ndjen asgjë, kjo do të thotë që shpirti është paralizuar”, tha Fortlumturia e Tij. Ai theksoi se dashuria e vërtetë nuk është vetëm ndjenjë, por edhe veprim. Nuk mjafton që njeriut t’i vijë keq për dikë që vuan; ai duhet të bëjë diçka për ta ndihmuar, ashtu si Zoti nuk mbetet vetëm te mëshira, por ndërhyn dhe vepron. Një tjetër pikë e predikimit ishte fakti se Perëndia lexon zemrat dhe sheh gjithçka. Kryepiskopi Joan kujtoi se njeriu mund të fshehë veprimet e tij nga njerëzit, por jo nga Perëndia. Për këtë arsye, pendimi është rruga që Perëndia i ka dhënë njeriut për shërim dhe shpëtim. Ai vuri në dukje se njeriu shpesh nuk pendohet, sepse pengohet nga krenaria, egoizmi, lakmia dhe zilia. Kur njeriu e sheh pendimin si poshtërim dhe jo si shërim, ai nuk arrin të hapet përpara Hirit të Perëndisë. “Nëse do të jemi të përulur dhe do t’i afrohemi Perëndisë, Ai do të na shpëtojë”, tha Kryepiskopi Joan.

Në fund, Fortlumturia e Tij i ftoi besimtarët të kërkojnë Zotin, sepse vetëm duke e kërkuar Atë njeriu mund ta njohë dhe të ndryshojë jetën e tij. Sa më shumë njeriu përpiqet të jetojë sipas mësimeve të Krishtit, aq më shumë e njeh Atë; dhe sa më shumë e njeh, aq më shumë e do. “Le t’i lutemi Krishtit dhe le t’i biem ndër këmbë. Zoti pa dyshim do të ketë mëshirë dhe do t’i thotë gjithsecilit prej nesh: ‘Ki zemër, bir; ki zemër, bijë, se fajet e tua janë falur’”, përfundoi Kryepiskopi Joan.

Burimi: KOASH

Katedralja “Ngjallja e Krishtit”, Tiranë, 12 korrik 2026.

FOTO RADIO NGJALLJA