Lëvizja "tradwife" dhe thirrja orthodhokse e bashkëshortëve për shenjtëri
Orthodhoksia nuk ofron një mënyrë jetese për t’u imituar në Instagram, por një thirrje ku burri dhe gruaja ndjekin shenjtërinë së bashku.
Përtej estetikës dhe reagimit kundërshtues: si e kupton Kisha Orthodhokse martesën, amësinë dhe thirrjen e shtëpisë.
Lëvizja "tradwife" (gruaja tradicionale) pasqyron një dëshirë të sinqertë për të rikthyer diçka që shoqëria moderne duket se e ka humbur: dinjitetin e zgjedhjes. Sipas UOJ.news, ajo na kujton se gratë, të cilat kanë fituar të drejtën për të punuar jashtë shtëpisë, për të ndërtuar karrierë, për të qenë plotësisht të pavarura financiarisht, dhe madje për të shërbyer si mbështetëset kryesore të familjeve të tyre, prapëseprapë mund të dëshirojnë, të thirren, ose të detyrohen të jenë amvise, duke punuar brenda shtëpisë, duke rritur fëmijët dhe duke drejtuar punët e shtëpisë.
Heqja e cilësdo prej dy rrugëve, qoftë karriera apo shtëpia, do t’i zhbënte liritë që gëzojnë gratë moderne. Megjithatë, përkundër gjithë nostalgjisë për respektin që dikur i jepej martesës, amësisë, kujdesit për shtëpinë dhe jetës familjare, kjo prirje rrezikon ta reduktojë të qenit grua në një estetikë shtëpiake, një ideal historik, ose thjesht një sërë pritshmërish gjinore. Orthodhoksia nuk ofron një mënyrë jetese të lëmuar, të përshtatshme për Instagram, që duhet imituar, por një thirrje në të cilën burri dhe gruaja ndjekin shenjtërinë së bashku.
Traditë kundrejt sipërfaqësisë
Imazhet janë të njohura: bukë e bërë në shtëpi, fustane modeste, kuzhina të rregullta, fëmijë të mbledhur rreth tryezës. Të gjithë e kemi parë këtë, dhe ndoshta madje kemi dëshiruar, për një moment, të hynim në atë pamje. Për disa, kjo sjell qetësi. Për të tjerë, ajo kujton jetë që ishin kufizuese, madje të rrezikshme.
Megjithatë, tradicionalizmi si një rregullim kulturor, dhe kultura tradwife si një lëvizje bashkëkohore e stilit të jetesës, duhet të dallohen nga trashëgimia e gjallë e Kishës: Tradita Orthodhokse. Është mirë që pjesë të shoqërisë kërkojnë të rikthejnë dinjitetin e familjes dhe të zgjedhjes për t’u kujdesur për shtëpinë. Problemi fillon kur ky qëllim i lë vendin një dëshire për të hequr çdo rrugë tjetër, ose për të shkëmbyer idealet shpirtërore me ato thjesht kulturore.
Shtëpia perëndimore e idealizuar e mesit të shekullit të njëzetë — me një burrë që mbante peshën ekonomike kryesore dhe një grua të përkushtuar ekskluzivisht ndaj kujdesit për shtëpinë — nuk është një model universal i krishterë. Ajo pasqyron një kontekst të caktuar social dhe ekonomik, dhe jo gamën e plotë të jetëve të grave gjatë historisë së krishterë. Gratë orthodhokse kanë shërbyer si nëna, punëtore, tregtare, sunduese dhe bamirëse, shpesh duke mbartur disa nga këto përgjegjësi njëkohësisht.
Shenjtorët ofrojnë shembuj të këtij gjerësie. Shën Elena Perandoresha përdori pozitën dhe burimet e saj perandorake për të mbështetur Kishën dhe vendet e shenjta. Shën Lidia, tregtare pëlhure të purpurta, e pranoi Ungjillin nëpërmjet Shën Pavllit dhe ia hapi shtëpinë atij dhe shoqëruesve të tij, duke vënë shtëpinë dhe burimet e saj në shërbim të bashkësisë së krishterë në lindje e sipër. Shën Ollga e Kievit ushtroi autoritet politik dhe ndihmoi në përgatitjen e terrenit për krishterimin e Rusisë së lashtë. Shën Makrina e Re ndihmoi në shndërrimin e shtëpisë së familjes së saj në një bashkësi asketike dhe u bë një mësuese shpirtërore, mençuria e së cilës “ndikoi fuqishëm” te vëllezërit e saj, Shën Grigori i Nisës dhe Shën Vasili i Madh.
Pra, në Orthodhoksi, burrat dhe gratë nuk janë të thirrur të jetojnë stilin e jetesës së Amerikës së viteve 1950. Ata janë të thirrur, së bashku dhe me dashuri të barabartë, drejt mbretërisë së Qiellit.
Konfuzion kundrejt qartësisë
Feminiteti nuk është një performancë shtëpiake. Të veshurit në një mënyrë të caktuar, gatimi nga e para, ose qëndrimi në shtëpi me fëmijët nuk janë masa automatike të një jete të mirë të krishterë. Në Orthodhoksi, përulësia, bamirësia, dëlirësia, durimi dhe besnikëria nuk mund të reduktohen në një stil jetese apo një modë. Po ashtu, të qënurit mashkull nuk është dominim. Thirrja e burrit është dashuria sakrifikuese, jo kontrolli. Gruaja ruan veprimtarinë e saj morale dhe përgjegjësinë e saj shpirtërore. Mësimi orthodhoks nuk mund të përdoret kurrë për të justifikuar detyrimin apo abuzimin.
Shërbesa orthodhokse e dasmës ofron një vizion të fuqishëm të sakrificës së përbashkët: si burri ashtu edhe gruaja kurorëzohen. Prifti lutet që Perëndia t’i kurorëzojë ata me lavdi dhe nder, duke pohuar dinjitetin e secilit prej tyre ndërsa fillojnë jetën e tyre të përbashkët. Megjithatë, në leximin e Kishës, këto janë njëkohësisht edhe kurora martirizimi, një martirizim i vdekjes ndaj vetvetes. Të dy bashkëshortët janë të thirrur të heqin dorë nga egoizmi, të mbajnë barrët e njëri-tjetrit, dhe të mësojnë dashurinë kërkuese të zbuluar më Krishtin.
Kjo sakrificë merr formë në jetën e përditshme: kujdesi për njëri-tjetrin në sëmundje, falja e një fyerjeje, ndarja e përgjegjësive, dhe krijimi i hapësirës për nevojat e tjetrit. Asnjëri prej tyre nuk përjashtohet nga sakrifica. Secili është i thirrur të japë, dhe secilit i besohet të pranojë dhuratën e tjetrit me mirënjohje dhe kujdes.
Kupa e përbashkët dhe procesioni që pason e thellojnë këtë vizion. Burri dhe gruaja pinë nga e njëjta kupë, pastaj hedhin hapat e tyre të parë së bashku ndërsa himnet kujtojnë shenjtorët martirë. Martesa e tyre bëhet një udhëtim i përbashkët besnikërie, i mbështetur nga hiri i Perëndisë. Cilado qofshin dallimet që përfshijnë përgjegjësitë e tyre, thirrja për shenjtëri u përket plotësisht të dyve.
Çfarë kërkon Orthodhoksia nga familja
Martesa, pra, është një rrugë drejt shenjtërisë, një bashkim sakramental i drejtuar nga shpëtimi. Pyetja themelore nuk është se kush e kryen secilën detyrë, por nëse një jetë e përbashkët i afron bashkëshortët më pranë Perëndisë. Rrjedh që shtëpia është një kishë e vogël, një vend lutjeje dhe formimi shpirtëror, dhe kjo thirrje u përket njësoj nënave dhe etërve.
Është e rëndësishme se Orthodhoksia nuk e bën martesën dhe lindjen e fëmijëve masën e shenjtërisë së një gruaje. Kisha nderon shumë murgesha, martire, dhe gra me thirrje të tjera. Dhe vetë Hyjlindësja shembëllen bindjen ndaj Perëndisë, jo thjesht jetën shtëpiake. Dhe, siç e kemi parë, nuk ka rëndësi se cili bashkëshort kryen punën shtëpiake dhe cili mban përgjegjësitë financiare, ose nëse të dy e bëjnë këtë. Rregullime të tilla praktike ndryshojnë sipas rrethanave dhe marrëveshjes. Ajo që ka rëndësi është që të dy bashkëshortët janë të thirrur për përulësi, durim dhe shërbim.
Prandaj, ndërkohë që lëvizja tradwife me të drejtë sfidon nënvlerësimin e jetës shtëpiake, ajo bie në gabim kur rregullime të veçanta kulturore bëhen prova universale të feminitetit të krishterë. Në fund të fundit, Kisha Orthodhokse nuk u kërkon grave të bëhen tradwife, as nuk u kërkon të braktisin shtëpinë në kërkim të njohjes së kësaj bote. Ajo i thërret ato, siç i thërret të gjithë të krishterët, të ndjekin shenjtërinë në rrethanat e jetës së tyre.
Shtëpia e krishterë nuk përcaktohet nga një estetikë, një ndarje e punës, apo një pamje e idealizuar e së shkuarës. Ajo përcaktohet nga prania e Krishtit në sakrificat e përditshme të atyre që banojnë në të. Dhe tradita nuk është diçka që duhet thjesht ta rikrijojmë, por ta jetojmë me gjithë qenien tonë.
Siç kishte raportuar UGO, tema e sekretit të një jete të lumtur familjare është trajtuar edhe më parë në faqen e UGO-s.
