Kur kreshma e Krishtlindjes nuk arrin qëllimin e saj

Sot 16:49
7
Foto ilustruese: kreshma si rrugë drejt dritës dhe dashurisë Foto ilustruese: kreshma si rrugë drejt dritës dhe dashurisë

Teksti i Jerondikosë nga shekujt III–V kujton se kreshma është mjet drejt dashurisë, thjeshtësisë dhe përulësisë, jo qëllim në vetvete.

Sot fillon Kreshma e Krishtlindjes. Shumë prej nesh do të nxitojmë të kreshmojmë, që të përgatitemi sa më mirë për festën e madhe. Megjithatë, siç kemi thënë, njeriu ka brenda vetes shumë dritë, por ka edhe errësirë. Jemi të aftë ta shtrembërojmë edhe veprën më të shenjtë deri në përdhosje. Kështu bëjmë edhe me kreshmën. Le të lexojmë çfarë thotë Jerondikoni për këtë, në një tekst që na vjen nga shekujt III–V.

«Është paradoksale, por çfarë kemi ne njerëzit, e ka edhe djalli, dhe çfarë bëjmë ne njerëzit, e bën edhe ai. Ne kreshmojmë, ai nuk ha fare.

Ne rrimë zgjuar në lutje, ai nuk fle fare.

Vetëm në përulësi dallohemi prej tij dhe kemi epërsi ndaj tij.»

Këtu do të shtonim edhe dashurinë. Djalli s’mund të dojë e as të gëzohet. Si mund ta dallosh një njeri të lig? Nga fakti se nuk gëzohet kurrë. Ky është edhe ferri i tij.

Por le të kthehemi te teksti ynë i shkurtër. Çfarë na thotë? Na thotë një të vërtetë të thjeshtë, por thelbësore. Mund të kreshmosh, ta zbatosh rregullin e jashtëm dhe prapëseprapë të mbetesh përbrenda i errët, i lig dhe egoist si djalli. Kreshma, si ushtrim shpirtëror, është një mjet që na çon te thelbi. Cili është thelbi? Dashuria, thjeshtësia dhe përulësia. Të duam Perëndinë, veten dhe të afërmin tonë. Ky është qëllimi i kreshmës. Fatkeqësisht, ne shpesh mbetemi te forma e jashtme dhe ia shtrembërojmë kuptimin.

Kur, pra, kreshma nuk e arrin qëllimin e saj?

  1. Kur e ngatërrojmë kreshmën me dietën.
  2. Kur ndryshojmë vetëm ushqimin, pa pendim e pa luftë kundër pasioneve. Domethënë, kur në të vërtetë nuk ndryshojmë asgjë.
  3. Kur nuk ha mish, por i shqyen të tjerët me kritikat e tua.
  4. Kur nuk ke gëzim dhe dritë në sy.
  5. Kur nuk gëzohesh që po kreshmon, por ua ke zili të tjerëve që hanë, ankohesh, acarohesh dhe bëhesh i zymtë.
  6. Kur të duket se ke bërë ndonjë gjë të madhe ose se je dikushi, ngaqë kreshmove dhe «ia dole».
  7. Kur në fund të kreshmës nuk e ke dashur Krishtin qoftë edhe pak më shumë.

Të kreshmosh do të thotë të kesh uri për Perëndinë, për dashurinë, për dritën dhe për bukurinë. Kërkoj të gjej kuptimin e jetës, arsyen përse ekzistoj. Të kem uri që të ngopem me diçka tjetër, më të madhe, më të vërtetë. Me të vetmen gjë vërtet të vërtetë, që është Krishti.

Kur kreshmoj, e qetësoj trupin dhe e hap shpirtin. Lë mënjanë ushqimet e rënda, ha më pak dhe i shndërroj pasionet e mia. Qëndroj i zhveshur përpara Perëndisë dhe i thërras: «S’kam asgjë timen. Më vish Ti…»

Përgatiti UGO.AL

Në një kontekst të ngjashëm kishtar, UGO kishte shkruar për fillimin e Kreshmës së Apostujve më 16 qershor 2026.

Nëse vëreni një gabim, zgjidhni tekstin e nevojshëm dhe shtypni Ctrl+Enter ose Dërgo një gabim për ta raportuar tek redaktorët.
Nëse gjeni një gabim në tekst, zgjidhni atë me mousen dhe shtypni Ctrl+Enter ose këtë buton Nëse gjeni një gabim në tekst, theksoni atë me mousen dhe klikoni këtë buton Teksti i theksuar është shumë i gjatë!
Lexo gjithashtu