Kemi harruar.....
Një tekst reflektues rendit gjërat e thjeshta që kemi harruar – të flasim, të lutemi, të ëndërrojmë – dhe fton të ecim drejt, si njerëz.
Kemi harruar të flasim me miqtë tanë… Kemi harruar të flasim me miqtë tanë… Kemi harruar të flasim me fëmijët tanë… Kemi harruar të heshtim… Kemi harruar të rrëfejmë…
Kemi harruar çfarë do të thotë kohë e lirë…
Kemi harruar vlerën e çdo çasti…
Kemi harruar magjinë e çdo plasaritjeje…
Kemi harruar të lexojmë…
Kemi harruar të shkruajmë…
Kemi harruar të dëgjojmë…
Kemi harruar të këndojmë…
Kemi harruar të duam…
Kemi harruar të bashkëpunojmë…
Kemi harruar të krijojmë…
Kemi harruar të ndalemi…
Kemi harruar të rifillojmë…
Kemi harruar të vështrojmë dhe të SHOHIM…
Kemi harruar se një dhe një mund të bëjnë SHUMË…
Kemi harruar të mrekullohemi…
Kemi harruar të respektojmë…
Kemi harruar të lutemi…
Kemi harruar të buzëqeshim…
Kemi harruar të shijojmë…
Kemi harruar të dallojmë ngjyrat…
Kemi harruar të dallojmë notat muzikore…
Kemi harruar të dhurojmë…
Kemi harruar të themi të vërteta të hidhura…
Kemi harruar të themi gënjeshtra të ëmbla…
Kemi harruar të largohemi…
Kemi harruar të vijmë…
Kemi harruar të ëndërrojmë…
Kemi harruar si është të marrësh frymë në ajër të pastër…
Kemi harruar si është të marrësh frymë lirisht…
Kemi harruar të jetojmë…
Por më shumë më dhemb që kemi harruar të ecim DREJT dhe me kokën lart! Si njerëz, pra!
Në të njëjtin kontekst shpirtëror, UGO kishte sjellë edhe reflektimin mbi rininë e përjetshme dhe dashurinë ku ngrihej po ashtu pyetja se sa vend i lëmë sot ndjenjave dhe marrëdhënieve të thjeshta njerëzore.
