Gjashtë punët e përditshme të çdo besimtari
Një tregim i lashtë i etërve të shkretëtirës tregon luftën e përditshme të murgut kundër shqisave dhe pasioneve të shpirtit.
Jeta shpirtërore e çdo besimtari kërkon kujdes të vazhdueshëm ndaj shqisave, mendimeve dhe pasioneve, sipas një tregimi të lashtë nga etërit e shkretëtirës. Tregimi vjen në formën e një bisede mes një igumeni dhe një murgu të ri, i cili çdo ditë ankohej për lodhjen e madhe nga “punët” e tij të përditshme.
Gjashtë punët e përditshme të çdo besimtari
Në shekujt e parë jetonte një murg, i cili, sa herë që igumeni e pyeste: «Si po kalon, vëlla? Si je me shëndet?», ankohej gjithmonë se ishte rraskapitur nga puna e shumtë. Duke dëgjuar çdo ditë të njëjtën ankesë, igumeni e pyeti një ditë:
— Çfarë pune bën, vëlla, që lodhesh kaq shumë?
Murgu iu përgjigj:
— O igumen i shenjtë, kam kaq shumë punë çdo ditë e çdo natë, saqë fuqitë e mia nuk do të mjaftonin për t’i përballuar, po të mos më ndihmonte Perëndia. Së pari, kam dy skifterë, të cilët përpiqem t’i mbaj të lidhur dhe t’i zbut. Së dyti, kam dy lepuj, të cilët i ruaj që të mos më ikin. Së treti, kam dy qe, të cilët i mbikëqyr që të punojnë. Së katërti, kam një ujk, të cilin e ruaj që të mos dëmtojë askënd. Së pesti, kam një luan, të cilin përpiqem ta mposht. Së gjashti, kam një të sëmurë, për të cilin duhet të kujdesem vazhdimisht.
Pasi i dëgjoi këto, igumeni qeshi pak dhe i tha murgut:
— Këto nuk mund të bëhen, biri im, sepse është e pamundur që një njeri të kryejë kaq shumë punë.
— Megjithatë, ati im i nderuar, të thashë të vërtetën, — iu përgjigj murgu.
Igumeni, i cili deri diku i kishte menduar fjalët e murgut si të përcipta dhe pa përmbajtje, i tha:
— Ma shpjego, biri im, këtë shëmbëlltyrë.
Dhe murgu iu përgjigj:
Së pari, dy skifterët, ati im, janë dy sytë e mi, të cilët fluturojnë e shkojnë andej-këtej. Duhet të kujdesem që të mos shohin diçka që mund të më shtyjë në ndonjë mëkat. Këtë e pësoi, për fat të keq, profeti dhe mbreti David, kur pa gruan e Uriut, Virsavinë.
Së dyti, dy lepujt janë këmbët e mia, të cilat duhet t’i pengoj që të mos rendin drejt kënaqësive mëkatare dhe në rrugën e mëkatit. Sepse, në pagëzimin tim, kur prifti i lyente, tha: «Që të ecë në gjurmët e Tua», domethënë në gjurmët e Jisu Krishtit. A e përfytyron, pra, ati im, sa mundim kërkon kjo?
Së treti, dy qetë janë duart e mia, të cilat i mbikëqyr me shumë kujdes që të punojnë. Por duhet të punojnë të mirën, ashtu si duart e Zotit, për të cilat prifti tha përsëri gjatë pagëzimit tim: «Duart e Tua më bënë dhe më formuan».
Së katërti, ujku është gjuha ime, e cila ka gjithmonë nevojë për fre, që të mos kafshojë me përgojim ndonjë nga vëllezërit e mi, qoftë ai i pranishëm, i munguar apo i vdekur. E kupton, ati im, çfarë do të thotë kur Shpirti i Shenjtë, nëpërmjet Jakovit, Vëllait të Zotit, thotë për gjuhën: «Nëse dikush nuk gabon në fjalë, ai është njeri i përsosur»; dhe përsëri: «Gjuha është zjarr, një botë padrejtësie. Gjuha është vendosur midis gjymtyrëve tona si ajo që ndot tërë trupin…»; dhe përsëri: «Gjuhën asnjë njeri nuk mund ta zbusë; ajo është një e keqe e papërmbajtshme, plot me helm vdekjeprurës. Me të bekojmë Perëndinë dhe Atin dhe me të mallkojmë njerëzit që janë krijuar sipas ngjashmërisë së Perëndisë…» (Jakovi 3:2, 6, 8–9). Çfarë duhet të bëj unë me këtë bishë, me ujkun që kam në gojën time?
Për më tepër, ati im, si mund ta zbatoj pa mundim të madh atë që thotë Shën Joan Gojarti për gjuhën: të mos them as më shumë, as më pak, por çdo fjalë ta them të peshuar, që të jem i drejtë? A nuk thotë shenjti se duhet ta kemi gjuhën si një peshore, që t’i peshojmë fjalët tona me shumë kujdes dhe të mos themi as më shumë, as më pak, por atë që është e drejtë, me përpikëri? Sepse, nëse arin dhe gjërat e tjera i peshojmë me saktësi e me shumë kujdes, fjalëve tona duhet t’u kushtojmë kujdes dhe përpikëri edhe më të madhe.
Gjithashtu, ati im, si të mos luftoj me këtë ujk, me gjuhën time, kur lexoj se Ava Sisoi thotë: «Vëlla, kam tridhjetë vjet që nuk i drejtoj më Perëndisë lutje për mëkatin, por në lutjen time them vetëm këtë: “O Zot Jisu Krisht, më mbro nga gjuha ime”, sepse kam kaq vite që ushtroj jetën asketike dhe përsëri pengohem me gjuhën e mëkatoj».
Së pesti, luani, ati im, është zemra ime, kundër së cilës zhvilloj ditë e natë një luftë të vendosur. Për fat të keq, ajo më tërheq me forcë të madhe drejt gjithçkaje që dëmton dhe shkatërron shpirtin tim. E sheh, ati im, se «mendja e njeriut priret drejt së keqes që në rininë e tij» (Gjeneza 8:21). Zemra ime është gjithashtu e papastër, siç tha Zoti im: «Sepse nga zemra dalin mendime të liga, vrasje, shkelje të kurorës, kurvëri, vjedhje, dëshmi të rreme, blasfemi» (Mattheu 15:19). Se vërtet është kështu dhe se duhet të mundohem për ta pastruar, ma vërteton profeti David, i cili i thotë Zotit: «Krijo tek unë një zemër të pastër, o Perëndi, dhe përtëri brenda meje një frymë të drejtë» (Psalmi 50:12).
Së gjashti, ati im, i sëmuri është trupi im, i cili nuk gjendet kurrë në të njëjtën gjendje. Herë kërkon ushqim e herë kreshmë; herë pushim e herë mundim; herë përkujdesje e herë jo. Për këtë arsye, jam i detyruar ta mbaj vëmendjen vazhdimisht të drejtuar nga ai, që të kujdesem për të aq sa i takon, sepse edhe ai është i nevojshëm, ashtu si lëvozhga për vezën.
Pasi dëgjoi këto nga murgu i tij i urtë, igumeni e përgëzoi dhe i tha:
— Nëse të gjithë do të vepronim si ti, biri im, domethënë të punonim për të frenuar pasionet tona dhe për të zbutur të keqen brenda vetes, toka do të bëhej qiell dhe të gjithë do të ishim të lumtur e në paqe.
Fatkeqësisht, të dashur, ne nuk punojmë për veten tonë dhe shoqëria jonë është katandisur në një xhungël, megjithëse në Lutjen Zotërore Zoti na nxit të themi: «Ardhtë Mbretëria Jote… si në qiell, edhe mbi dhe». Por ku ta gjejmë kohën për shpirtin tonë, për virtytin, për besimin, për Krishtin dhe për shpëtimin e shpirtit tonë? Siç e shihni, botës dhe gjërave të saj të pamenda e mëkatare u kushtojmë rëndësi të madhe: modës, kafenesë, lojës me letra, stadiumit, tavernës, shthurjes, vallëzimit dhe, në përgjithësi, gjithçkaje që lidhet me mishin. Prandaj kemi rënë kaq poshtë dhe jetojmë sikur të mos e kishim njohur Krishtin, duke e merituar gjendjen ku ndodhemi. Vetëndëshkohemi nga zgjedhjet dhe mëkatet tona. Dhëntë Perëndia të dëshirojmë ta pranojmë ndriçimin hyjnor dhe të punojmë për pastrimin e shqisave nga pasionet dhe për fitimin e virtyteve të Ungjillit, që të kemi shpresë shpëtimi, me ndërmjetimet e së Tërëshenjtës dhe të të gjithë shenjtorëve.
Siç kishte raportuar UGO, mësimet e Shën Joan Gojartit për nderimin e burrit ndaj bashkëshortes vijnë në të njëjtën frymë asketike për kujdesin e vazhdueshëm ndaj shpirtit dhe marrëdhënieve njerëzore.
