Kisha kujton Oshënarin dëshmor Ignatin nga Kiosi
Shenjtori u mërgua nga mbreti Leon III Isauri për mbrojtjen e ikonave të shenjta dhe fjeti në Zotin më 8 tetor në një ishull midis Mitilinës dhe Tenedosit.
Kisha Ortodokse përkujton Oshënarin dëshmor Ignati, i cili fjeti në Zotin më 8 tetor. Sipas Sinaksarit, shenjtori lindi në qytetin e lashtë grek të Kiosit dhe vuajti nën sundimin e Leonit III Isaurit për nderimin e ikonave të shenjta.
Jeta e Oshënarit dëshmor Ignatit
Oshënari dëshmor Ignati, ndriçuesi i madh i mbarë botës, lindi si një diell tjetër nga lindja, nga qyteti i famshëm i Kiosit, një qytet i lashtë grek, koloni e jonëve. Oshënari dëshmor Ignati lindi në Kios nga prindër të devotshëm, të virtytshëm dhe që e donin Perëndinë. Nga prindërit e tij, Oshënari Ignat mësoi virtytin, ndërsa nga mësuesit e tij mësoi Shkrimin e frymëzuar nga Perëndia dhe Ungjillin e shenjtë. Si një i ri i urtë, oshënari mendoi të mohonte botën dhe të vishte skimën engjëllore. Por lidhja dhe dashuria për prindërit, si edhe bindja e madhe që kishte ndaj tyre, e mbanin pas, derisa ata ndërruan jetë.
Pasi prindërit u prehën më Zotin, shenjti, duke gjetur rastin, shiti të gjitha pronat e tij dhe të gjitha paratë që mori ua dha si lëmoshë të varfërve, vejushave dhe jetimëve. Mbajti vetëm ushqim për tri ditë dhe menjëherë shkoi në Olimpin e Bitinisë. Atje, Shën Ignati gjeti manastirin e Shën Avksentit. Igumeni i atëhershëm e veshi menjëherë me skimën e madhe dhe të shenjtë engjëllore, duke e ditur nga Shpirti i Shenjtë se ai do të bëhej një enë e zgjedhur, sipas fjalës së Pavlit të madh, dhe do të rrëfente emrin e Krishtit përpara mbretërve dhe tiranëve.
Kush mund t’i përshkruajë virtytet dhe arritjet e tij të mëdha asketike: përulësinë e skajshme, kreshmët përtej fuqive njerëzore, agripnitë, lutjet e pandërprera, lotët që derdheshin si lumenj nga pendimi i thellë dhe bindjen deri në vdekje? Kush mund t’i përshkruajë tundimet e panumërta të djallit, hovet e çrregullta të mishit dhe kotësinë e botës me të cilat u përball? Shën Ignati u armatos me «shpatën e Shpirtit të Tërëshenjtë», domethënë me fjalën e gjallë, për të mposhtur principatat dhe pushtetet, sundimtarët e errësirës së kësaj bote, pra të gjitha shpirtrat e ligësisë.
Shenjti dëshironte të martirizohej për emrin e Krishtit dhe i lutej vazhdimisht Perëndisë me lot të nxehtë, që të denjësohej për një fund martirik. Ai thoshte: «Dëshiroj të largohem nga kjo jetë dhe të jem me Krishtin». Kishte një dashuri aq të zjarrtë për Perëndinë, saqë, i mbushur me këtë zjarr, ia rrëfeu igumenit dhe atit të tij shpirtëror dëshirën për një fund martirik. Igumeni e pengonte, duke i thënë: «Të shumta janë kurthet e djallit. Ki kujdes, biri im, sepse shpirti është i gatshëm, por mishi është i dobët». Shenjti bëhej edhe më i zellshëm dhe vendosi të bëhej imitues i Pësimit të Krishtit, i Cili e denjësoi për një fund martirik.
Kur filloi lufta kundër ikonave të shenjta dhe ata që i nderonin ato dërgoheshin në mërgim, gjatë sundimit të Leonit III Isaurit, zemra e shenjtit përpëlitej dhe digjej nga dashuria hyjnore. Ai thoshte: «Ja tani koha e mirëpritur, ja tani dita e shpëtimit, ja koha e përshtatshme për të dëshmuar për emrin e Krishtit dhe Perëndisë tim, për ikonat e shenjta dhe të gjithnderuara. Le të më therin, le të më mbysin, le ta flijoj jetën time, sepse për mua të jetuarit është Krishti dhe të vdekurit është fitim».
Kështu, ai la jetën në heshtje dhe ushtrimin asketik, u kthye në vendlindjen e tij, në Kios, dhe u takua me episkopin shumë të shenjtë dhe shumë të urtë të Kiosit, zotin Evstath (shih 29 mars), një njeri të virtytshëm, shumë të ditur, mësues të shquar dhe të mbushur me Shpirtin e Shenjtë. Shenjti qëndroi pranë Shën Evstathit dhe mësoi prej tij misteret e mëdha e të mbinatyrshme të teologjisë, si edhe të tjera të fshehta të shenjta. Kështu, të dy vendosën të pranonin vdekjen për ikonat e shenjta dhe ta ruanin të papërlyer e të pacenuar besimin e trashëguar nga etërit.
Më pas, Shën Evstathi e qortoi tiranin dhe solli prova e dëshmi nga Shkrimi i frymëzuar prej Perëndisë, nga Ungjilli i shenjtë dhe nga traditat e Apostujve që shpallën Perëndinë, duke e lënë atë pa asnjë mundësi për t’u shfajësuar. Shën Ignati qëndroi në vendlindjen e tij, në Kios, duke kreshmuar, duke qëndruar në agripni dhe duke u lutur. Çdo ditë kungohej me Misteret e Papërlyera, ushqimin e pavdekshëm të shpirtit, për t’u fuqizuar shpirtërisht. Pasi u forcua shpirtërisht, shkoi në Bizant dhe u paraqit përpara tiranit Leon, duke shpallur të vërtetën engjëllore.
Pasi ia parashtroi tiranit të gjithë mësimin për ikonat, Shën Ignati nxori menjëherë një ikonë të Shpëtimtarit Krisht, të cilën e mbante në kraharor, dhe e puthte duke thënë: «Kush nuk i nderon ikonën e Krishtit, të Hyjlindëses dhe të të gjithë shenjtorëve me nderimin që u takon, qoftë nën anatemën e përjetshme». Leoni i pabesë u tërbua nga zemërimi dhe menjëherë urdhëroi xhelatët ta rrihnin. Ata e goditën aq ashpër dhe çnjerëzisht, saqë toka u skuq nga gjaku i shenjtit. Por shenjti gëzohej dhe ngazëllehej, sikur të ishte në ndonjë festë, dhe thoshte: «Lavdi Ty, o Zot, Perëndia im, që më denjësove të çnderohem për emrin Tënd dhe për ikonat e Tua të shenjta».
Ashtu, të lënë pa përkujdesje, e hodhën në burg. Natën iu shfaq Zoti Krisht dhe i dha zemër, duke i thënë: «Unë jam me ty. Merr guxim dhe mos u frikëso nga ata që vrasin trupin, por nuk mund t’i bëjnë asgjë shpirtit». Dhe shenjti u gjend i shëruar. Qëndroi në burg dyzet ditë pa ngrënë e pa pirë, i vetëm, duke u fuqizuar nga hiri hyjnor.
Pas gjithë këtyre, tirani i tha: «A mos vallë, o Ignat, ke zënë mend nga dënimet që more, apo vazhdon të mbetesh në kokëfortësinë dhe mendimin tënd të pabindur?». Shenjti, me shpirt të guximshëm dhe vendosmëri burrërore, iu përgjigj tiranit: «O mbret, goditjet e tua i kam quajtur si shigjeta fëmijësh. Çfarëdo të keqeje apo dënimi më të madh që ke për të më bërë, bëje. Unë nuk të kam aspak frikë». Atëherë Leoni, duke parë se vendosmëria e tij nuk ndryshonte, e mërgoi në një ishull të shkretë e shkëmbor, midis Mitilinës dhe Tenedosit, që të mos kishte asnjë ndihmë njerëzore dhe të vdiste nga vuajtjet e mëdha dhe mungesa e gjërave të domosdoshme.
Por shenjti, duke lavdëruar e bekuar Perëndinë dhe duke mbartur në trupin e tij shenjat e Krishtit, qëndroi atje duke u ushqyer me barishtet e egra të tokës. Nuk kaloi shumë kohë dhe drejtësia hyjnore e ndëshkoi Leonin. Atë e zuri një përdredhje e zorrëve dhe një dizenteri aq e rëndë, saqë iu kalbën të gjitha zorrët. Kështu gjeti një vdekje të tmerrshme. Pas Leonit, mbret u bë i biri, Konstandini Kopronim. Ai urdhëroi që të gjithë ata që ishin mërguar nga i ati, Leoni, të mbeteshin në mërgim.
Kështu, Shën Ignati qëndroi në atë ishull të shkretë, pa ndihmë njerëzore, i vetëm me Perëndinë. Perëndia ndriçoi disa peshkatarë që shkonin atje për të peshkuar. Ata e njohën shenjtin dhe i sillnin bukë të thatë e ujë, sepse atje nuk kishte as ujë. Në atë ishull të shkretë, nga vuajtjet e shumta dhe pleqëria, shenjti u dobësua dhe e kuptoi se po i afrohej fundi i jetës. Pasi thirri peshkatarët, u tha të sillnin një prift që ta kungonte me Misteret e Papërlyera, me Trupin e çmuar dhe të tërëshenjtë të Zotit Krisht.
Peshkatarët sollën menjëherë një prift, i cili e kungoi me Misteret e Papërlyera. Pas pak kohe, shenjti tha: «O Zot, në duart e Tua e dorëzoj shpirtin tim» dhe fjeti më Zotin më 8 tetor. Prifti dhe peshkatarët i varrosën lipsanet e tij të shenjta në vendin ku shenjti kishte ushtruar jetën asketike. Çdo natë peshkatarët shihnin një dritë qiellore mbi varrin e tij.
Pas njëfarë kohe, dy bashkëqytetarë të tij nga Kiosi, të afërm dhe miq të tij, dëgjuan për fjetjen e tij dhe shkuan të merrnin ndonjë pjesë të lipsaneve, për shenjtërimin e vendlindjes së tyre. Kur mbërritën, gjetën edhe të krishterë të tjerë që po ndanin lipsanet e shenjta të Shën Ignatit. Edhe ata morën kockën e parakrahut të djathtë dhe, me gëzim të madh, u nisën për ta çuar në Kios. Gjatë udhëtimit shpërtheu një furtunë e madhe dhe ata, të dëshpëruar, thërrisnin: «Shën Ignat, na ndihmo!». Atëherë shenjti u shfaq në kiçin e barkës, duke mbajtur ikonën e Krishtit, dhe u tha: «Merrni zemër, mos u frikësoni, unë jam me ju». Menjëherë furtuna pushoi, deti u qetësua plotësisht dhe ata mbërritën të gëzuar në Kios.
Këta të dy e fshehën këtë thesar në një dyqan pranë detit, në vendin ku sot ndodhet kisha e tij e gjithnderuar. Sapo vdiq Kopronimi, e shndërruan atë dyqan në një kishë të gjithnderuar dhe vendosën atje thesarin shumë të çmuar. Ai buron shërime për ata që i afrohen me besim dhe dëshirë të zjarrtë, shëron sëmundje të ndryshme të pashërueshme dhe ndal sëmundjet epidemike.
Siç kishte raportuar UGO, Shën Mihail Omologjiti, episkopi që mbrojti ikonat e shenjta, është një tjetër shenjtor i lidhur me mbrojtjen e ikonave.
