Jerond Porfiri: Si ndikojmë te të tjerët me mendimet tona

Mendimet dhe lutjet tona ndaj të tjerëve kanë, sipas traditës orthodhokse, një fuqi shpirtërore të fshehtë që mund t'u sjellë të mirë ose të keqe të afërmve tanë. Sipas librit "Jeta dhe fjalët e Jerond Porfirit Kavsokalivitit" (fq. 439–441) Jerond Porfiri shpjegon si ndikojmë te të tjerët përmes mendimeve tona.

Brenda nesh ekziston një pjesë e shpirtit që quhet «moralizuesi». Ky «moralizues», kur sheh dikë që largohet nga rruga e drejtë, revoltohet, ndërkohë që, shumë herë, ai që gjykon ka kryer të njëjtën shkelje. Megjithatë, nuk zemërohet me veten, por me tjetrin. Dhe këtë Perëndia nuk e do. Krishti thotë në Ungjill: «Ti, pra, që mëson një tjetër, nuk mëson vetveten? Ti që predikon të mos vidhet, vjedh?». Mund të mos vjedhim, por vrasim; fajësojmë tjetrin dhe jo vetveten.

Për shembull, themi: «Duhej ta bëje këtë; nuk e bëre. Ja çfarë pësove!». Në të vërtetë, dëshirojmë që tjetrit t'i ndodhë diçka e keqe. Kur mendojmë të keqen, atëherë ajo mund të ndodhë vërtet. Në një mënyrë të mistershme dhe të padukshme, ia pakësojmë tjetrit fuqinë për të ecur drejt së mirës dhe kështu i bëjmë keq. Mund të bëhemi shkak që ai të sëmuret, të humbasë punën, pasurinë e tij etj.

Në këtë mënyrë nuk i bëjmë keq vetëm të afërmit tonë, por edhe vetvetes, sepse largohemi nga hiri i Perëndisë. Dhe atëherë lutemi, por nuk dëgjohemi. «Kërkojmë dhe nuk marrim». Përse? A e kemi menduar ndonjëherë këtë? «Sepse kërkojmë keq». Duhet të gjejmë mënyrën për të shëruar prirjen që ekziston brenda nesh, për të ndier dhe për të menduar me ligësi ndaj tjetrit.

Është e mundur që dikush të thotë: «Me mënyrën se si sillet filani, do të ndëshkohet nga Perëndia», dhe të mendojë se po e thotë këtë pa ligësi. Megjithatë, është një çështje shumë e hollë të dallojë dikush nëse ka apo nuk ka ligësi brenda vetes. Kjo nuk duket qartë. Është diçka shumë e fshehtë ajo që mban brenda shpirti ynë dhe mënyra se si kjo mund të ndikojë te njerëzit dhe te gjërat.

Nuk është e njëjta gjë nëse themi me drojë se tjetri nuk jeton siç duhet dhe lutemi që Perëndia ta ndihmojë e t'i japë pendim; domethënë, as nuk themi dhe as nuk dëshirojmë në thellësinë e shpirtit tonë që Perëndia ta ndëshkojë për atë që bën. Atëherë jo vetëm që nuk i bëjmë keq të afërmit tonë, por i bëjmë edhe mirë. Kur dikush lutet për të afërmin e tij, prej tij del një fuqi e mirë, e cila shkon te vëllai, e shëron, e forcon dhe e gjallëron. Është mister mënyra se si kjo fuqi del prej nesh.

Por, në të vërtetë, ai që ka brenda vetes të mirën ua dërgon të tjerëve këtë fuqi të mirë, në mënyrë të mistershme dhe të butë. Ai i dërgon të afërmit të tij dritë, e cila krijon rreth tij një rreth mbrojtës dhe e ruan nga e keqja. Kur kemi dashamirësi ndaj tjetrit dhe lutemi për të, e shërojmë vëllain dhe e ndihmojmë të ecë drejt Perëndisë.

Jeta dhe fjalët e Jerond Porfirit Kavsokalivitit, fq. 439–441.

Mësimet e Jerond Porfirit Kavsokalivitit vazhdojnë të frymëzojnë besimtarët orthodhoksë kudo, veçanërisht kur bëhet fjalë për marrëdhëniet me të afërmit dhe rritjen shpirtërore përmes lutjes së heshtur.

Lexo gjithashtu