Krishti bekoi fëmijët në Galile

FËMIJËT

(Matth. 19:13-15; Marku 10:13-16; Luka 18:15-17)

“Lërini fëmijët dhe mos i ndaloni të vijnë tek Unë” (Matth. 19:14).

Një nga skenat më tërheqëse të jetës së Krishtit mbi tokë përshkruhet nga të tre Ungjillorët e Shenjtë: Mateu, Marku dhe Luka. Është momenti i bekimit të fëmijëve. Le të përpiqemi ta rikrijojmë këtë skenë kaq të bukur, e cila përbën njëkohësisht edhe një nga veprat e fundit të Zotit, të ndodhur kur Krishti po largohej nga Galilea dhe po i afrohej kodrave të Judesë.

Turma njerëzish “e ndiqnin Atë”. Gjatë udhës, dikush e pyeti nëse ekzistonte një arsye e fortë që një burrë të divorconte gruan e vet. Zoti, duke iu përgjigjur kësaj pyetjeje kaq shqetësuese për shoqërinë, foli për martesën dhe virgjërinë.

Martesa, theksoi Ai, ka qenë gjithmonë një institucion i lashtë hyjnor, të cilin vetë Zoti e themeloi. Askush nuk ka të drejtë ta shpërbëjë bashkimin midis burrit dhe gruas, përveç rastit kur besa bashkëshortore shkelet dhe cenohet. Vetëm në rast kurvërie mundet burri ta divorcojë gruan.

Sa i përket virgjërisë, Krishti theksoi gjendjen e saj të shkëlqyer dhe superiore, si një jetë engjëllore duke qenë me trup. Në të njëjtën kohë, ajo është e vështirë për t’u arritur, sepse virgjëria kërkon një dhuratë të veçantë, thirrjen nga lart dhe ndihmën e mbinatyrshme (Matth. 19:1-12). Shumë pak njerëz e arrijnë këtë gjendje.

Sapo Krishti mbaroi së foluri, përpara Tij u shfaqën lulet dhe frutat e martesës së ligjshme: foshnja dhe fëmijë, të cilët nënat e Galilesë, pasi u shkëputën nga turma, ia sollën Atij. Ato nëna besonin se Jisui kishte fuqi hyjnore dhe, për këtë arsye, dëshironin që Ai t’u jepte bekimin e Tij fëmijëve.

Oh, t’i bekonte Krishti fëmijët e tyre! Çfarë tjetër mund të dëshironin? Këta fëmijë do ta vazhdonin jetën nën mbrojtjen e Zotit. Bekimi i Tij do të ishte thesari më i çmuar që do të kishin. Prandaj edhe nënat, me shumë dashuri, i sollën fëmijët tek Krishti.

Por, ndërsa afroheshin, u përballën me zërin e ashpër të dishepujve, të cilët u kërkonin nënave të ktheheshin. Fatkeqësisht, ata nuk mund ta kuptonin dhe ta vlerësonin atë që nënat e Galilesë po bënin në atë moment. Sipas mendimit të tyre, Zoti Krisht nuk duhej ta humbte kohën e Tij të çmuar duke u marrë me foshnja dhe fëmijë.

Jisui thërret pranë fëmijët

Zoti i pa dishepujt e Tij duke i larguar nënat dhe dëgjoi ankesat e tyre, sepse nuk mund t’i afroheshin Atij. Pengesë për nënat ishin dishepujt. Për shkak të kësaj sjelljeje të ashpër ndaj nënave, të cilat i kishin sjellë fëmijët ndoshta nga shumë larg, Zoti jo vetëm u trishtua, por, siç na e përshkruan Ungjillori Luka, u indinjua ndaj dishepujve.

Duke dashur t’u mësonte se çfarë vlere kanë fëmijët e vegjël, Ai u tha:

“Lërini fëmijët dhe mos i pengoni të vijnë tek Unë, sepse e të tillëve është Mbretëria e Qiejve.”

Pas kësaj vërejtjeje, nënat morën guxim. Ecën përpara. Dhe ja, Krishti ndodhej mes fëmijëve. I përqafoi. I bekoi.

Dhe vetëm i përqafoi e i bekoi? Si mund të vëmë në dyshim se Zoti, i cili mësoi të gjithë njerëzit, nuk do t’u thoshte edhe fëmijëve diçka të thjeshtë, por tepër kuptimplotë? Këto fjalë do të mbeteshin të paharruara dhe, deri në frymën e fundit, fëmijët do ta mbanin në kujtesë çastin kur Jisui i bekoi dhe i mësoi.

Siç shohim, të dashur, sjellja e dishepujve ishte e ashpër dhe e mendjemadhe ndaj fëmijëve të nënave të Galilesë. Por duhet të kuptojmë se dishepujt ishin bij të brezit dhe të shoqërisë së atëhershme, e cila nuk i vlerësonte aspak foshnjat dhe fëmijët.

Në botën e idhujtarisë, gjendja e fëmijëve ishte aq e keqe saqë nuk mund të përshkruhet. Nuk ekzistonte asnjë ligj që t’i mbronte foshnjat dhe fëmijët. Ata konsideroheshin pronë, të cilën prindërit mund ta përdornin si të dëshironin.

A nuk keni lexuar se me mijëra foshnja dhe fëmijë ofroheshin si theror në altarët e perëndive të lashtësisë? Në raste të tjera përdoreshin për punë të rënda dhe të vështira, si qetë që tërheqin parmendën.

Në Spartën e lashtë, kur lindte një fëmijë, ati kishte të drejtë, nëse foshnja nuk i pëlqente, ta hidhte në det ose në shkëmbinjtë e tmerrshëm të malit Taigjetos.

Në Atikë, baballarët ishin kaq zemërgurë ndaj fëmijëve të tyre, saqë poeti i lashtë Aristofani, duke e paraqitur veten si fëmijë, shprehej se do të dëshironte të ishte më mirë biri i një derri sesa biri i një njeriu. Kafshët që sillnin përfitime trajtoheshin shumë më mirë sesa fëmijët, të cilët përdoreshin si shërbëtorë të mjeruar të tyre.

Gjatë rënies së Perandorisë Romake, disa etër të Romës ishin aq mizorë, saqë i linin foshnjat jashtë në rrugë gjatë natës. Ato shqyheshin nga ujqërit që zbrisnin nga Apeninet.

Fëmijët, shembull për të rriturit

Fëmija, pra, që përbuzej kaq shumë gjatë lashtësisë, u nderua dhe u ngrit lart prej Krishtit, duke u bërë shembull për të rriturit.

Fëmija, shembull për të mëdhenjtë? Mos u çuditni. Një ditë Jisui mori një prej fëmijëve dhe e vendosi në mes të dishepujve të Tij, duke thënë:

“Me të vërtetë po ju them juve: nëse nuk ktheheni dhe bëheni si fëmijët e vegjël, nuk do të hyni në Mbretërinë e Qiejve” (Matth. 18:3).

“Të bëheni si fëmijët.” Ku qëndron kuptimi i këtyre fjalëve? Jo të kthehemi në moshën fëmijërore, duke u shndërruar në mënyrë të çuditshme nga pleq në foshnja dhe fëmijë. Jo! Por ne, të mëdhenjtë dhe të rriturit, duhet të përpiqemi të fitojmë brenda vetes, nëpërmjet ushtrimit shpirtëror, ato virtyte natyrore që kanë fëmijët e vegjël. Kështu, virtytet natyrore bëhen virtyte të qëllimshme, si rezultat i vullnetit të lirë të secilit prej nesh.

Cilat janë këto virtyte që kanë fëmijët e vegjël dhe që janë shembuj të denjë për t’u imituar nga të rriturit?

Fëmijët kanë përulësi. Janë të pafajshëm, të thjeshtë dhe pa ligësi. Është një fëmijë i vogël mbret? Ai nuk ka atë krenari që kanë të mëdhenjtë në raste të tilla. Fëmija nuk bën dallime mes vetes dhe fëmijëve të tjerë të varfër. E sheh të shoqërohet lehtësisht me bashkëmoshatarët e tij dhe të luajë së bashku me ta.

Ku është kjo përulësi tek të mëdhenjtë në moshë? Një ushtar i thjeshtë ngrihet në gradë dhe bëhet gjeneral, duke shtuar një vijë në gradën mbi supet e tij. Të nesërmen, me një ton prej Napoleoni, e sheh të paraqitet përpara shokëve të djeshëm ushtarakë. Sa më shumë të ngrihet në pozitë, aq më shumë krenaria e tij shndërrohet në kamxhik për të tjerët.

Fëmijët nuk pushtohen nga lavdidashja, e cila e korrupton njeriun. Nëse fëmija ka një nënë të varfër, të veshur me rrecka, ai përsëri nuk e përbuz. Edhe sikur një mbretëreshë të dilte përpara tij dhe të kërkonte ta merrte në oborret e saj mbretërore e ta adoptonte, fëmija nuk do të pranonte. Nuk do të preferonte mbretëreshën, por nënën e tij të veshur me rrecka.

Nëse dikush me forcë e shkëput fëmijën nga gjoksi i nënës, ai do të qajë dhe do të thërrasë: “Nëna ime, mama, ku je?”

Por nesër, kur të rritet, të ngjitet në pozita dhe të bëhet mendjemadh, krenar e lavdidashës, do t’i shmanget paraqitjes së prindërve të tij të varfër përpara njerëzve. Do t’i vijë turp për kë? Do ta konsiderojë turp atë që dikur e kishte gjënë më të çmuar në botë.

Fëmija nuk ka ligësi dhe nuk pushtohet nga ndjenja të thella hakmarrjeje. Nëna e rreh. I dhemb dhe qan. Në atë çast duket sikur qielli është mbuluar me re të zeza, gati të lëshojë vetëtima e bubullima. Por, pas disa minutash, qielli kthjellohet dhe dielli i pafajësisë fëmijërore ndriçon përsëri në fytyrën e tij, duke përhapur gaz e hare në mjedisin përreth.

Ndërsa lotët ende nuk i janë tharë në fytyrë, sapo dëgjon zërin e nënës që e thërret, harron dënimin që pësoi, vrapon dhe bie në krahët e saj.

Fëmija është i pafajshëm dhe naiv. Nuk dallohet nga ligësia dhe poshtërsia e të rriturve, të cilët dyshojnë tek të gjithë dhe për gjithçka dhe paraqiten përpara të tjerëve me lloj-lloj fytyrash e gjuhësh. Fëmija njeh vetëm një gjuhë: atë të sinqeritetit absolut.

Ai nuk thotë kurrë gënjeshtra. Do të fillojë të gënjejë në momentin kur të kuptojë se sinqeriteti nuk vlerësohet nga bota. Do të fillojë të gënjejë kur të kuptojë se, në një botë plot gënjeshtra dhe gënjeshtarë, me gënjeshtra mund të fitojë shumë më tepër sesa me të vërtetën.

Fëmija është i thjeshtë dhe i beson çdo fjale që i thonë të mëdhenjtë. Mosha fëmijërore, megjithë prishjen dhe të metat që shkakton mëkati i paraardhësit Adam, ruan edhe shumë të mira, të cilat, siç është vërejtur me të drejtë, nëse kultivohen siç duhet, mund ta shfaqin fëmijën si një shenjt.

Është e mundur, pra, që nëpërmjet ushtrimit të duhur, virtytet natyrore të fëmijëve të bëhen virtyte të qëllimshme dhe të paramenduara për ne të rriturit.

Ja pse Zoti, duke njohur më mirë se kushdo tjetër shpirtin fëmijëror, e sjell fëmijën si shembull dhe model të denjë imitimi përpara apostujve të Tij dhe, në përgjithësi, përpara të gjithë njerëzve që synojnë rangje, vende të larta dhe pozita.

Jo të vegjlit të ecin në rrugën e të mëdhenjve, por të mëdhenjtë të drejtohen drejt të vegjëlve*. Ja fryma e re e Jisuit.

A kanë besim fëmijët tek prindërit e tyre? A i ndjekin ata me besnikëri? A e konsiderojnë veten të sigurt pranë prindërve? Le të ndjekim, pra, shembullin e tyre. Le t’ia besojmë edhe ne veten tonë, me shpirt fëmijëror, Jisu Krishtit. Le t’i shkojmë pas Atij me besnikëri. Le ta konsiderojmë veten jashtë çdo rreziku nën krahët e plotfuqishëm të mbrojtjes hyjnore.

Ah, sikur të kishim atë thjeshtësi dhe pastërti fëmijërore, e cila është nëna e besimit! Vetëm ata njerëz që ruajnë në shpirt freskinë e viteve fëmijërore, vetëm shpirtrat e përulur dhe të thjeshtë, mund të besojnë me tërë kuptimin e fjalës tek Jisu Krishti.

Ndërsa shpirtrat e tjerë, të vyshkur nga ligësia e krenarisë dhe mendjemadhësisë, nga ambiciet dhe lavdidashja, të cilët, për shkak të pasioneve mëkatare, janë gati të kryejnë krime nga më të mëdhatë, nuk mund t’i afrohen Jisu Krishtit dhe t’i besojnë Atij.

Provë e kësaj janë farisenjtë, ligësia e të cilëve shkaktoi zemëratën e Perëndisë.

“Të bëheni si fëmijët.” Kjo është thirrja drejt së cilës Jisui i nxit nxënësit e Tij dhe të gjithë ne.

Le të bëhemi, thotë Shën Joan Gojëarti, edhe ne si fëmijët, “foshnja në ligësi”, ashtu siç na këshillon edhe Apostull Pavli (Let. I Korinth. 14:20).

“Për të parë qiellin, asgjë tjetër nuk duhet përveçse të hedhim mashtrimin dhe ligësinë në Gehenë.”

Përgatiti UGO AL me pjesë nga libri Eja pas Meje – ΑΚΟΛΟΥΘΟΙ ΜΟΙ – FOLLOW ME, i ish-Mitropolitit të Follorinës, +At Avgustin Kantiotit.

Lexo gjithashtu