O At, ty të ndjekin mijëra, por ti kë ndjek?
Një reflektim mbi rrezikun e famës në rrjetet sociale dhe rëndësinë e dashurisë së vërtetë për Krishtin te priftërinjtë sot.
Ndodhemi në sektorin "Rrëfimi i Besimit". Vërtet, a e rrëfejmë besimin tonë dhe a e ndihmojmë botën përmes rrjeteve sociale?
Dikur, kur donim të dëgjonim një fjalë të mirë nga një prift, shkonim në kishë. Uleshim dhe e dëgjonim. Nëse kishim ndonjë problem, shkonim ta gjenim dhe i kërkonim këshillën e tij. Sot gjërat kanë ndryshuar. Hap celularin dhe sheh kudo priftërinj e murgj. Dikush flet për Ungjillin, dikush përgjigjet pyetjeve, dikush bën video, e dikush tjetër grindet me dikë që nuk bie dakord me të. Nuk them se është keq. Përkundrazi, gëzohem kur shoh një prift të flasë për Krishtin. Mund një njeri që s'shkel kurrë në kishë të dëgjojë diçka dhe të dojë t'i afrohet Perëndisë. Por kam një pyetje. Kur një prift ka mijëra njerëz që e ndjekin, si e kupton nëse ata e duan Krishtin apo thjesht admirojnë vetë atë?
Shoh ndonjëherë priftërinj që vazhdimisht ngarkojnë fotot e tyre. Sot janë në një aktivitet, nesër në një tjetër. Pastaj shohim sa veta i duartrokitën, kush i priti dhe sa njerëz i ndjekin. Dhe pyes veten: a nevojiten vallë të gjitha këto për të folur për Perëndinë?
Më kujtohet Shën Paisi. Sa njerëz shkonin ta gjenin në qelinë e tij të vogël! Nuk kishte kamera, as kompjuterë. Nuk kërkonte famën. E megjithatë, fjala e tij arriti në mbarë botën.
Shën Porfiri i donte njerëzit dhe përpiqej t'i afronte pranë Krishtit. Nuk e interesonte të admirohej, por të ndihmonte shpirtin e tyre.
Nuk them se priftërinjtë e sotëm duhet të lënë celularët dhe të mbyllen në shtëpitë e tyre. Bota ka ecur përpara dhe Kisha mund t'i përdorë mjetet që ekzistojnë. Përveç kësaj, sa të moshuar, të sëmurë dhe njerëz të vetmuar gjejnë ngushëllim duke dëgjuar një predikim nga celulari i tyre?
Pyetja është tjetër. Kur ngarkon një video, o ati im, mendon se sa shikime do të marrë apo sa njerëz do të ndihmojë? Kur dikush të shkruan një koment të keq, a i përgjigjesh me dashuri apo zemërohesh sepse të vuri në dyshim përpara të tjerëve? Dhe kur një prift tjetër ka më shumë ndjekës se ti, a gëzohesh që dëgjohet fjala e Perëndisë, apo të trishton që nuk dëgjohet më shumë fjala jote?
Këto pyetje nuk janë vetëm për priftërinjtë. Janë edhe për ne, njerëzit e thjeshtë. Sepse edhe ne shpesh merremi më shumë me atë se kush foli, sesa me atë çfarë tha. Shohim një prift që na pëlqen dhe e ndjekim kudo.
Dhe nëse dikush nuk bie dakord me të, jemi gati të grindemi.
Celularë të vendosur, që "synojnë" Kungimin e Shenjtë, mbi Tryezën e Shenjtë. Vështrime anash për të parë nëse... na shohin
Si të mos largohet mendja? Këtu bëjmë ndonjë lutje të vogël, e pikërisht në ato çaste kujtojmë nga sa i detyrohemi dikujt, e deri tek ç'do të hamë në mbrëmje.
Kthehem...
Por Krishti nuk na tha të ndahemi në grupe, sipas priftit që na pëlqen. Dikur lexova në Ungjill se Krishti na këshilloi të kemi kujdes kur bëjmë të mirën përpara njerëzve vetëm e vetëm që të na shohin. Këtë e kujtoj çdo herë që shoh një vepër të mirë të bëhet video.
Nuk është keq të tregojmë veprën bamirëse të një famullie. Kështu mund të ndihmojnë edhe të tjerë. Por a duhet gjithmonë të duket prifti që ofron ndihmën? A duhet të duket fytyra e të varfrit që e pranon atë?
Nuk di shumë për internetin. Di, megjithatë, se njeriu mësohet lehtë me lavdërimin. Sot gëzohet me njëqind veta që e lavdërojnë, nesër do mijëra. Dhe nëse nuk vëren, mund të harrojë përse e nisi.
Ati im, përdore celularin. Fol për Krishtin, ngarko predikime dhe ndihmo ata që s'mund të vijnë në kishë. Por kujto edhe diçka që përpiqem ta kujtoj edhe unë. Njeriu që të ndjek mund të admirojë fjalët e tua. Ai, megjithatë, që jeton pranë teje sheh edhe sjelljen tënde. Sheh si i flet të varfrit, si sillesh me psaltin, nëse ke durim me të moshuarin që të vonon dhe nëse gjen kohë për njeriun që troket në derën tënde. E këto nuk maten me shikime.
Prandaj, o ati im, nuk më intereson sa ndjekës ke. Më intereson nëse njeriu që të afrohet i trishtuar do të largohet me pak më shumë shpresë.
Sepse prifti i mirë, natyrisht, nuk ka nevojë të bëhet i famshëm. Ka nevojë të ndihmojë njerëzit të njohin Krishtin.
Nga Grigor Galani, gazetar. UGO Greqi
