Atë Serafim Rouz shpjegon çfarë mund të bëjmë për të fjeturit
Rrëfimi për vegimin e Shën Theodhosit të Çernigovit tregon pse sakrifica në Liturgjinë Hyjnore ka më shumë fuqi se lutja e shenjtorit.
Ngjarja e mëposhtme na tregon sa i rëndësishëm është përkujtimi i të fjeturve në Liturgjinë Hyjnore.
Përpara nxjerrjes së lipsaneve të Shën Theodhosit të Çernigovit më 1896, jerondi i njohur Aleksi (1916), hieromonak i eremitazhit të Golosejevskit, pranë Llavrës së Shpellave të Kievit, i cili merrej me nxjerrjen e lipsaneve, u ul i rraskapitur pranë tyre dhe dremiti.
Atëherë pa përpara vetes shenjtorin, i cili i tha:
— Të falënderoj që mundohesh për mua dhe të lutem me gjithë zemër që, kur të kremtosh Liturgjinë Hyjnore, të përkujtosh prindërit e mi.
Dhe i dha emrat e tyre.
— Si mund t’i kërkosh ti, o shenjtor, lutjet e mia, kur vetë qëndron përpara Fronit qiellor dhe i lutesh Perëndisë t’u dhurojë njerëzve mëshirën e Tij? — e pyeti hieromonaku.
— Po, kjo është e vërtetë, — iu përgjigj Shën Theodhosi, — por sakrifica në Liturgjinë Hyjnore ka më shumë fuqi se lutja ime.
Pra, shërbesat përkujtimore dhe lutjet në shtëpi për të fjeturit janë të dobishme për shpirtrat e tyre, ashtu siç janë edhe veprat e mira që bëhen në kujtim të tyre, si lëmoshat ose dhurimet për kishën. Por veçanërisht i dobishëm është përkujtimi i tyre në Liturgjinë Hyjnore…
Shfaqje të shumta të të fjeturve dhe ngjarje të tjera të dëshmuara e vërtetojnë këtë. Shumë njerëz që vdiqën me pendim, por që nuk mundën ta shprehnin me vepra pendimin e tyre gjatë jetës, u çliruan nga mundimet dhe gjetën prehje.
Në Kishë ofrohen gjithmonë lutje për prehjen e të fjeturve. Madje, ditën e Zbritjes së Shpirtit të Shenjtë, në Mbrëmësoren Pentikostisë ose ndryshe Gjunjëzimit, ka një lutje të posaçme «për ata që ndodhen në Hadh».
Lutjet e Kishës nuk mund të shpëtojnë dikë që nuk e dëshiron shpëtimin e vet ose që, gjatë jetës, nuk u përpoq kurrë vetë për ta arritur atë. Në njëfarë kuptimi, mund të themi se lutjet e Kishës ose të çdo të krishteri veçmas për një të fjetur janë fryt i mënyrës së jetesës së tij: askush nuk do të lutej për të, nëse ai nuk do të kishte bërë gjatë jetës diçka që të frymëzonte një lutje të tillë pas vdekjes së tij.
Secili prej nesh që dëshiron të shprehë dashurinë për të fjeturit dhe t’i ndihmojë ata vërtet, mund ta bëjë këtë duke u lutur për shpirtrat e tyre dhe, veçanërisht, duke i përkujtuar në Liturgjinë Hyjnore, kur pjesëzat që nxirren për të gjallët dhe të fjeturit hidhen në Gjakun e Zotit me fjalët: «Laji, o Zot, mëkatet e shërbëtorëve të Tu që u përkujtuan këtu, me Gjakun Tënd të Shenjtë…».
Nuk mund të bëjmë asgjë më të mirë ose më të rëndësishme për të fjeturit sesa të lutemi për ta, duke i përkujtuar në Liturgjinë Hyjnore. Ata kanë gjithmonë nevojë për këtë, sidomos gjatë atyre dyzet ditëve kur shpirti i atij që është larguar nga kjo jetë udhëton drejt banesave të përjetshme…
Prandaj, le të kujdesemi për ata që kanë kaluar në botën tjetër përpara nesh, duke bërë gjithçka që mundemi për shpirtrat e tyre dhe duke kujtuar fjalët: «Lum të mëshirshmit, sepse ata do të mëshirohen».
Nga libri «Shpirti pas vdekjes», i Atë Serafim Rouzit.
Botimet «Myriovivlos».
Siç kishte raportuar UGO, ROCOR ka ndarë informacione për kanonizimin e jeromonakut Serafim Rouz, autorit të librit «Shpirti pas vdekjes».
