Mitropoliti i Korçës Anastasi: "Shpeshherë Perëndia i drejton hapat tanë në punë, në vepra dhe në vende që nuk i kemi menduar kurrë në jetën tonë"
Në fjalën e tij për njëvjetorin e fronëzimit, Mitropoliti kërkoi lutje nga besimtarët e Korçës dhe zonave përreth.
Mitropolia e Korçës shënoi një vit nga fronëzimi i Mitropolitit të saj, Hirësisë së Tij Anastasit, ceremoni e mbajtur në Katedralen "Ngjallja e Krishtit" në Korçë. Fronëzimi i tij si Mitropolit i ri i Korçës u zhvillua më 27 shtator 2025, në praninë e Kryepiskopit të Tiranës, Durrësit dhe gjithë Shqipërisë, Joanit, dhe të anëtarëve të Sinodit të Shenjtë.
Në fjalën e tij të njëvjetorit, të mbajtur para klerikëve, autoriteteve lokale dhe besimtarëve të ardhur nga Tirana, Vlora, Berati e rrethinat e Korçës, Anastasi rrëfeu ndjesitë e ditës kur u nis nga Tirana drejt Korçës dhe falënderoi të pranishmit për mbështetjen e treguar gjatë vitit të parë të shërbesës së tij.
Teksti i plotë i fjalës vijon më poshtë:
Ju falënderoj, Hirësi, i nderuar vëllai im i shtrenjtë, Mitropolit i Beratit, Vlorës dhe Kaninës, Mitropolit i vendlindjes sime të dashur, nga e cila u largova, por nuk u ndava asnjëherë dhe të cilën e kam çdo ditë në mendje. E nderuar zonja Prefekte, i nderuar zoti Kryetar i Qarkut, të nderuar përfaqësues të autoriteteve, vëllezër dhe motra më Krishtin, i dashur atë Theona, që ke udhëtuar nga Mali i Shenjtë për të qenë sot këtu me ne, të dashur psaltë, të dashur katekistë, të dashur bashkëqytetarë, të dashur vëllezër dhe motra që nuk ju harrova, që keni ardhur nga Tirana, nga Vlora dhe nga Berati: ju falënderoj me gjithë zemër për këtë rrugëtim që keni bërë për të qenë sot këtu me mua.
Dua t'ju them se prania juaj, që nga Hirësia e Tij e deri tek ai që është atje jashtë e nuk ka arritur të futet në kishë, është për mua një dhuratë e çmuar. Ajo më jep kurajë, më jep guxim dhe më jep frymëzim për të vazhduar.
Bëhet sot një vit nga ajo ditë, të cilën nuk kam për ta harruar asnjëherë në jetën time, kur u nisa nga Tirana për të ardhur drejt Korçës, me bindjen se do të qëndroja përgjithmonë në një qytet në të cilin kisha ardhur vetëm dy a tri herë gjatë gjithë jetës sime. Mund ta kuptoni shumë mirë peshën emocionale dhe ndjesitë e një njeriu që shkon në një qytet për herë të tretë, për të qëndruar përgjithmonë. Por këto ndjesi do t'i përshkruaj në vitet e mëvonshme, sepse është shumë shpejt për t'iu rikthyer. Ndoshta ato duhet ende të piqen brenda meje, që të kuptoj më drejt se çfarë Perëndia ka dashur të më thotë nëpërmjet atyre ndjesive, nëpërmjet atyre mendimeve dhe nëpërmjet atyre lotëve, që erdhën në mënyrë të pakontrolluar, jo vetëm atë ditë, por edhe në ditët që pasuan. Këtë po e rrëfej sot para jush.
Shpeshherë Perëndia i drejton hapat tanë në punë, në vepra dhe në vende që nuk i kemi menduar kurrë në jetën tonë. Ai vendos mbi ne pesha, barrë dhe përgjegjësi për të cilat ne e dimë se jemi të vegjël dhe të pamjaftueshëm, ashtu siç thashë edhe në fjalën time të fronëzimit. Por mirënjohja dhe dashuria i takojnë Atij, sepse, siç thoshin të parët, Ai asnjëherë nuk të jep më shumë sesa mund të mbash. Ai nuk kërkon nga ne që ta kryejmë vetëm ne veprën; kërkon që t'i jepemi asaj me gjithë shpirt, të përkushtohemi, dhe pjesën tjetër do ta bëjë Ai. Prandaj falënderimi dhe mirënjohja i takojnë së pari Perëndisë Triadik: Atit, Birit dhe Shpirtit të Shenjtë.
Një falënderim të madh dua të shpreh për Kryepiskopin tonë të paharruar, Anastasin. Ungjilli i sotëm na foli për Krishtin, që hyri në varkën e Pjetrit dhe e bëri atë si një ambon për të predikuar, e pastaj e bëri Pjetrin peshkatar njerëzish. Edhe Kryepiskopi Anastas hyri në jetën tonë, pothuajse pa e kuptuar ne, në vitet e para pas komunizmit. Duke e dëgjuar atë, mësuam prej tij. Ashtu si Krishti i tha Pjetrit ta çonte varkën më thellë, edhe ai na udhëzoi të thelloheshim në dashurinë e Perëndisë dhe në veprën baritore të Krishtit. Na udhëzoi të shkonim më thellë në dashurinë për njerëzit tanë. Na mësoi se dashuria nuk shprehet vetëm me gojë e me fjalë, por tregohet me vepra; kjo është dashuria e vërtetë. Gjatë dekadave që qëndroi në vendin tonë, ai e tregoi dashurinë e Perëndisë. E bëri atë të kuptueshme dhe të prekshme edhe për njerëzit që nuk kishin pasur përvojë të dashurisë, që kishin dalë nga një sistem aq i rreptë, aq i ashpër dhe aq mizor. Prandaj, në këtë ditë dhe në çdo ditë që do të ketë të bëjë me jetën tonë, atë njeri, i cili na udhëzoi e na thelloi në këto mësime dhe pastaj na dha detyrën që t'ua përcjellim ato njerëzve, do ta kujtojmë gjithmonë me dashuri, me respekt dhe me mirënjohje të thellë.
Dua të shpreh falënderimet e mia të sinqerta për Kryepiskopin Joan, i cili e udhëhoqi këtë Mitropoli për 27 vjet. Shumë prej jush jeni rritur me praninë e tij këtu. E falënderoj për zgjedhjen që bëri, duke më dërguar në këtë Mitropoli të shenjtë. Bashkë me të, falënderoj edhe të gjithë vëllezërit, hierarkët dhe priftërinjtë, anëtarët e Sinodit të Shenjtë. I falënderoj të gjithë në personin e përfaqësuesit të Sinodit, vëllait tim të dashur, Mitropolitit të Beratit, Astit.
Dua t'ju falënderoj veçanërisht ju, klerikët e Mitropolisë, që më pritët krahëhapur, që më kuptuat, që më dhatë forcë, që u gjendët rreth meje dhe që së bashku kaluam një vit të bekuar nga Perëndia. Dua të falënderoj të gjithë katekistët, psaltët, bashkëpunëtorët, gratë dhe bamirësit që përfshihen në veprën e dashurisë së Mitropolisë. Dua të falënderoj përfaqësuesit e shkollës së Kishës dhe të kopshtit të Kishës, që kanë qenë gjithmonë pranë meje. Edhe unë jam përpjekur të jem me ta në çdo hap.
Por veçanërisht dua t'ju falënderoj të gjithëve ju, qytetarët e Korçës; banorët jo vetëm të qytetit, por edhe të rrethinave, të Pogradecit, të Kolonjës, të Devollit, të Ersekës dhe të të gjitha fshatrave që Perëndia na dha mundësi t'i vizitojmë, me ato mundësi të pakta që kemi. Dua t'ju falënderoj për dashurinë dhe respektin që keni treguar ndaj meje.
Para një viti erdha këtu që të fronëzohesha nga Sinodi i Shenjtë, me në krye Kryepiskopin, si Mitropolit i Korçës. Nëse e mbani mend, në mesazhin e parë, kur fola, ju thashë se ky nuk është qëllimi im, sepse kjo është diçka që shpeshherë të jepet edhe pa pasur merita të mëdha. «Qëllimi im», ju thashë atë ditë, «është që të fronëzohem, nëse është e mundur, në zemrat tuaja». Nëse gjatë këtij viti kjo është arritur sadopak, nëse kam arritur të mos jem vetëm Mitropoliti juaj, por të bëhem sadopak ati dhe vëllai juaj, kjo është për mua arritja më e madhe. Ato pak gjëra që kemi bërë këtë vit janë të gjitha për lavdinë e Perëndisë. Për të gjitha ato që duhej t'i kishim bërë dhe që nuk janë bërë, përgjegjësia është personalisht imja.
Në këtë ditë do të thosha se nuk i dua duartrokitjet tuaja. Jo se nuk i dëshiroj, por ajo që kërkoj prej jush sot, me përulësi, janë lutjet tuaja. Lutjuni Perëndisë të më japë urtësi kur duhet të marr vendime; të më japë durim atëherë kur duhet të pres; të më japë guxim atëherë kur duhet të flas; dhe të më japë përulësi atëherë kur është e udhës të hesht. Por lutjuni Perëndisë, para së gjithash, të më japë dashuri: që të mos i ndaj njerëzit në të rëndësishëm dhe të parëndësishëm, që të mos i ndaj në të afërt dhe të largët, por të shoh vetëm një kategori njerëzish: ata për të cilët Perëndia më dërgoi në këtë qytet dhe në këtë Mitropoli. Të shoh grigjën e Perëndisë, popullin e Tij të zgjedhur, të gjithë bashkëqytetarët dhe banorët e kësaj zone, të cilët, në një mënyrë ose në një tjetër, do të vijnë në kontakt me mua. T'i shoh të gjithë njerëzit njëlloj dhe të përpiqem t'u shfaq dashurinë e Perëndisë nëpërmjet mësimit të Kishës dhe nëpërmjet asaj pak gjëje që mund të bëjmë ne.
Vëllezër dhe motra, Perëndia na bekoi këtë vit. Le të lutemi që të na japë shumë vite së bashku, që të përparojmë jo vetëm në vepra materiale, por të përparojmë në besim, në përulësi dhe në dashuri. Edhe një herë ju falënderoj të gjithëve. Me dashuri dhe përulësi, pranojeni këtë falënderim.
Ju falënderoj sërish, Hirësi, për praninë tuaj, për fjalët tuaja dhe për gjithçka kemi kaluar së bashku në Kryepiskopatën e Shenjtë të Tiranës, nën shembullin dhe udhëzimin e atit tonë të përbashkët, Kryepiskopit të paharruar Anastas.
Më parë, Mitropolia e Korçës kishte kaluar nëpër një moment historik kur Mitropoliti Joan (Pelushi) u zgjodh Kryepeshkop i Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë, zgjedhje që hapi rrugën për emërimin e Anastasit si Mitropolit i ri i Korçës.
