Mëshira e Perëndisë
Predikimi ndalet te vargu i Hyjlindëses dhe lidh mëshirën hyjnore me frikën e Perëndisë, pendimin dhe zbatimin e porosive të Tij.
Arkim. Epifanios Haxhijanku 07.08.2026
«Dhe mëshira e Tij është brez pas brezi mbi ata që i frikësohen Atij»
Tema e predikimeve të Paraklisit gjatë dy viteve të fundit, të dashurit e mi, është Oda e Hyjlindëses, ai himn i mrekullueshëm që Nëna e Perëndisë ia drejtoi Perëndisë, kur u takua me Elisavetën, pak kohë pas Ungjillëzimit të saj. Në predikimin tonë të mëparshëm shpjeguam fjalët: «Dhe i shenjtë është emri i Tij». Sot do të vazhdojmë me vargun vijues, i cili thotë: «Dhe mëshira e Tij është brez pas brezi mbi ata që i frikësohen Atij». Domethënë, mëshira e Perëndisë u jepet atyre që e nderojnë dhe i frikësohen Atij, në çdo brez dhe në të gjithë shekujt.
Le të përpiqemi, pra, të thellohemi në këto fjalë të Hyjlindëses, duke pasur si udhërrëfyes dhe mësues Shën Nikodhim Agjioritin. Para së gjithash, ky varg flet për mëshirën. Çfarë është mëshira? Mëshira është dhembshuria, mirësia dhe dashuria e vënë në vepër; prej këtej rrjedh edhe lëmosha.
Lëmosha është një virtyt shumë i madh. Ajo lavdërohet në Shkrimin e Shenjtë më shumë se pothuajse çdo virtyt tjetër. Prandaj edhe Krishti e përfshiu atë në zinxhirin e artë të virtyteve ungjillore, të cilat renditen në Lumërimet: «Lum të mëshirshmit, sepse ata do të mëshirohen».
I mëshirshëm, në mënyrë të përsosur dhe absolute, është Perëndia. Siç thotë profeti David: «I dhembshur dhe i mëshirshëm është Zoti, i durueshëm dhe plot mëshirë». Sipas Etërve të Kishës, ekziston mëshira e vogël dhe mëshira e madhe e Perëndisë.
Mëshira e vogël është, mund të thoshim, mëshira e përgjithshme, e cila shfaqet ndaj të gjithë njerëzve pa përjashtim. Ajo lidhet kryesisht me të mirat materiale, të cilat Perëndia i dhuron me bollëk dhe pa dallim kudo. Siç thotë Krishti, Ati qiellor bën që dielli i Tij të lindë mbi të këqijtë dhe mbi të mirët dhe e dërgon shiun mbi të drejtët dhe mbi të padrejtët.
Por ekziston edhe mëshira e madhe e Perëndisë. Ajo lidhet me të mirat më të larta shpirtërore: me faljen e mëkateve, shpëtimin dhe Mbretërinë e Qiejve. Këtë mëshirë të madhe kërkon edhe Davidi në psalmin e tij të pendimit, duke iu drejtuar Perëndisë: «Ki mëshirë për mua, o Perëndi, sipas mëshirës Sate të madhe dhe, sipas shumicës së dhembshurive të Tua, shlyeje paudhësinë time».
Pikërisht këtë mëshirë nënkupton edhe Hyjlindësja në vargun që po shqyrtojmë: «Dhe mëshira e Tij është brez pas brezi mbi ata që i frikësohen Atij». Me këto fjalë, Hyjlindësja është sikur të thotë se mëshira e Perëndisë nuk iu dha vetëm asaj, por u jepet edhe të tjerëve.
Megjithatë, ajo nuk u jepet të gjithë njerëzve, por «atyre që i frikësohen Atij», domethënë atyre që kanë frikë Perëndie. Çfarë do të thotë kjo? Frika e Perëndisë nuk është ajo që mund të mendojë dikush, pra një ndjenjë tmerri përpara Perëndisë.
Ajo është përshpirtshmëria, respekti dhe nderimi i shenjtë që besimtari ndien ndaj Perëndisë dhe që e udhëheq në zbatimin e vullnetit dhe të porosive të Tij. Vargu thotë, pra, se kushdo që e respekton dhe e nderon Perëndinë dhe zbaton porositë e Tij, do të mëshirohet prej Tij dhe do të gëzojë çdo bekim, ashtu si Hyjlindësja.
Megjithatë, vëren Shën Joan Gojarti, mëshira e Perëndisë, ndonëse quhet mëshirë, nuk u jepet të gjithëve. Ajo u jepet atyre që e meritojnë, sepse, nëse do t’u jepej të gjithëve pa dallim, kjo do të binte në kundërshtim me drejtësinë e Perëndisë.
Perëndia është vërtet i dhembshur, por është edhe i drejtë: «I mëshirshëm është Zoti dhe i drejtë». Prandaj, përfundon Shën Nikodhimi, Perëndia mëshiron me drejtësi dhe jo thjesht, rastësisht e pa dallim. Ai ua jep mëshirën e Tij atyre që kanë frikë Perëndie, domethënë respekt dhe përshpirtshmëri ndaj Tij.
Këtë e thekson shpesh edhe Shkrimi i Shenjtë. Profeti David thotë: «Sepse, sa i lartë është qielli mbi tokën, aq e ka forcuar Zoti mëshirën e Tij mbi ata që i frikësohen Atij». Sa e pafundme është lartësia e qiellit mbi tokën, thotë ai, po aq e madhe është edhe mëshira që tregoi Zoti.
Por ndaj kujt? Ndaj atyre që i frikësohen Atij, ndaj atyre që e respektojnë dhe e nderojnë Atë. Kjo mëshirë, vazhdon Hyjlindësja, do të jepet «brez pas brezi», në të gjitha brezat e njerëzve, deri në mbarimin e kohëve, por edhe në brezin e jetës së ardhshme.
Nëse dëshirojmë, pra, që Perëndia të na mëshirojë edhe ne dhe të na i falë mëkatet tona, përfundon Shën Nikodhimi, le ta ruajmë vazhdimisht brenda nesh këtë frikë të pastër të Perëndisë.
Sepse Perëndia është Atë njeridashës dhe tregon durim të madh ndaj mëkateve tona, por është njëkohësisht edhe Gjykatës i drejtë dhe i fuqishëm. Vetë Krishti na thekson: «Mos kini frikë nga ata që vrasin trupin, por nuk kanë fuqi ta vrasin shpirtin. Kini frikë më tepër nga Ai që mund t’i dënojë si shpirtin, ashtu edhe trupin në humbjen e ferrit», domethënë nga Perëndia.
Kjo frikë e Perëndisë, e cila lind nga kujtimi i vdekjes, kujtimi i Ditës së Gjykimit dhe kujtimi i ferrit të përjetshëm, do të veprojë si një ilaç i fuqishëm në shpirtin tonë. Ajo do të lindë brenda nesh përulje të thellë të zemrës, pendim, rrëfim dhe vendimin e palëkundur për të mos mëkatuar më.
Duhet të shtojmë gjithashtu se mëshira që jep Perëndia nuk është e njëjtë për të gjithë. Ajo jepet në përputhje me gatishmërinë shpirtërore të çdo njeriu.
Ai që shkon për të blerë vaj, do të marrë aq vaj sa nxë ena që ka me vete. Nëse ena e tij është e vogël, do të marrë pak vaj. Nëse ena është e madhe, do të marrë shumë vaj.
Kështu ndodh edhe me mëshirën e Perëndisë. Disave u jepet më pak dhe të tjerëve më shumë, sipas enës së shpirtit të tyre, domethënë sipas dëshirës së zjarrtë që kanë për shpëtimin dhe përpjekjes që bëjnë për të zbatuar porositë e Perëndisë.
Këtë tregon edhe fjala e psalmit: «U bëftë, o Zot, mëshira Jote mbi ne, ashtu siç kemi shpresuar te Ti». Domethënë, le të vijë, o Zot, mëshira Jote mbi ne, në përputhje me shpresën që kemi mbështetur tek Ti.
Edhe Shën Andoni i Madh, kur iu afrua dikush dhe i tha: «Ki mëshirë për mua, o atë, dhe lutu për mua», iu përgjigj: «As unë nuk të mëshiroj, as Perëndia, nëse ti vetë nuk e mëshiron veten tënde».
Prandaj, o vëlla, përfundon Shën Nikodhimi, nëse ti nuk pendohesh, por vazhdon të rendësh në llumin e mëkatit si derri, dije se nuk mund ta marrësh mëshirën e Perëndisë.
Nëse nuk ndërgjegjësohesh për të keqen që ke bërë, nëse nuk largohesh nga mëkati dhe nuk rrëfehesh, Perëndia nuk do të të mëshirojë.
Edhe Shën Augustini vëren: «Ai që të krijoi pa ty, nuk mund të të shpëtojë pa ty». Prandaj: «Largohu nga e keqja dhe bëj të mirën».
Largohu prej çdo të keqeje dhe bëj atë që është e mirë dhe e pëlqyeshme për Perëndinë. Le ta vendosim, të dashur vëllezër, këtë fjalë si rregull në jetën tonë të përditshme.
Në këtë mënyrë, edhe ne do të denjësohemi për mëshirën hyjnore, ashtu siç u denjësuan Hyjlindësja dhe të gjithë shenjtorët. Amin.
