Mitropoliti Serafim paralajmëron për normalizimin e satanizmit

Mitropoliti i Pireut, Hirësia e Tij Serafim, reagoi ndaj një tubimi satanist të zhvilluar në Baltimore të SHBA-së, duke e cilësuar atë si shenjë të thellimit të krizës shpirtërore të njeriut bashkëkohor.

Ngjarja u zhvillua në fillim të majit dhe mblodhi rreth 400 pjesëmarrës të organizatës “The Satanic Temple”. Takimi u paraqit si një tubim komunitar me ligjërata, muzikë dhe ceremoni, ndërsa për vetë organizatorët Satanai nuk kuptohet si qenie reale, por si simbol i rebelimit ndaj autoritetit fetar dhe moral.

Për Mitropolitin Serafim, problemi nuk qëndron vetëm te një ngjarje e veçantë. Ai sheh pas saj një përpjekje më të gjerë për ta bërë satanizmin të pranueshëm në jetën publike, në emër të lirisë, të barazisë formale dhe të të drejtave civile.

Hierarku grek paralajmëroi se heshtja përballë blasfemisë dhe simboleve antikrishtere krijon gradualisht një klimë pranimi. Sipas tij, kur shoqëria mësohet me përmbajtje që përmbysin kuptimin e besimit, mëkatit dhe pendimit, atëherë rrezikon të humbasë aftësinë për të dalluar të mirën nga e keqja.

Organizata “The Satanic Temple” është bërë e njohur në SHBA për përpjekje ligjore dhe publike që synojnë praninë e saj në hapësira ku shfaqen simbole fetare, për klube pas shkolle dhe për lidhjen e disa qëndrimeve ideologjike me të ashtuquajturat të drejta fetare. Në faqen e saj zyrtare, organizata paraqitet si lëvizje fetare që mbron “arsyen praktike”, kundërshton autoritetin që e quan tiranik dhe përdor figurën e Satanit si simbol kulturor.

Kjo është arsyeja pse reagimi i Mitropolitit nuk kufizohet te forma e jashtme e një tubimi. Ai e lidh fenomenin me një prirje më të gjerë të kulturës moderne: njeriu kërkon të bëhet “zot” pa Perëndinë, të ndërtojë liri pa pendim dhe të quajë të drejtë atë që e shkëput nga jeta shpirtërore.

Në këtë këndvështrim, satanizmi modern nuk shfaqet gjithmonë si besim i hapur në një fuqi të errët. Shpesh paraqitet si ironi, protestë, kulturë alternative ose aktivizëm. Por pikërisht kjo e bën më të rrezikshëm: e largon njeriun nga ndjeshmëria shpirtërore, ndërsa e mëson ta trajtojë të shenjtën si objekt talljeje.

Reagimi i krishterë nuk duhet të jetë panik ose urrejtje ndaj njerëzve. Kisha nuk thërret për dhunë, as për përbuzje. Ajo thërret për kthim në lutje, për vigjilencë, për pendim dhe për dallim shpirtëror.

Në Baltimore, të krishterë u mblodhën jashtë vendit të ngjarjes me lutje publike dhe pankarta, duke shprehur kundërshtimin e tyre në mënyrë paqësore. Ky qëndrim tregon se dëshmia e krishterë mund të jetë e qartë, por pa humbur frymën e dashurisë dhe të paqes.

Për lexuesin shqiptar, kjo temë nuk është e largët. Edhe shoqëria jonë përballet me ndikime kulturore që shpesh e paraqesin shkëputjen nga Perëndia si përparim, ndërsa jetën shpirtërore si diçka të vjetruar. Për këtë arsye, çdo debat mbi normalizimin e simboleve antikrishtere ka rëndësi edhe për komunitetet orthodhokse në Shqipëri.

Kisha Orthodhokse e njeh mirë se liria e vërtetë nuk është rebelim kundër Perëndisë, por çlirim nga mëkati, nga egoizmi dhe nga errësira e brendshme. Prandaj përgjigjja ndaj çdo forme apostazie nuk është vetëm polemika, por jeta e shenjtë: lutja, kreshma, pjesëmarrja në Meshën Hyjnore dhe kujdesi për fëmijët e të rinjtë.

UGO