Shën Paisi: «Njeriu i drejtë ka gjithmonë Zotin me vete»

Mësimet shpirtërore e Shën Paisit Athonit vijojnë të jenë burim frymëzimi për besimtarët ortodoksë. Sipas Mitropolisë së Limasolit, një përmbledhje e thënieve të tij trajton drejtësinë, dashurinë dhe lidhjen e njeriut me Perëndinë.

Shën Paisi: «Njeriu, kur është i drejtë, ka Zotin me vete»

Njeriu i mirë sprovohet në duart e të këqijve; kalon si leshi nëpër krehër.

Njeriu, kur është i drejtë, ka Zotin me vete. Kur dikush ecën sipas Ungjillit, i takon të marrë ndihmën hyjnore. Prandaj, të mos ketë frikë nga asgjë. Ajo që ka rëndësi është që Krishti, Hyjlindësja dhe shenjtorët tanë të gjejnë prehje në çdo veprim tonin. Atëherë do të kemi bekimin e Perëndisë, të Krishtit dhe të shenjtorëve tanë, dhe Shpirti i Shenjtë do të prehet tek ne. Asnjë njeri i padrejtë nuk ka pasur në fund mbarësi, ndërsa për të drejtët kujdeset Perëndia.

Kur disa studentë në Amerikë i kërkuan Patriarkut Dhimitër modernizimin e klerit, ai u përgjigj: «Shën Kozmai ka thënë: “Kur klerikët të bëhen laikë, laikët do të bëhen demonë”». Mallkimi zë vend kur në mes ka padrejtësi. U marrëzofshi nga marrëzia hyjnore e dashurisë së Perëndisë! Perëndia ua ndeztë zemrat me dashurinë e Tij! Meqë na komandojnë makineritë, edhe zemrat tona janë bërë prej hekuri.

Së pari, të kujtoni se do të vdesim. Së dyti, se ndoshta nuk do të vdesim nga një vdekje natyrore. Prandaj duhet të jemi gjithmonë gati. Nëse dikush është i acaruar ose i zemëruar dhe shan, puna që bën nuk ka bekim. Ndërsa, nëse psal ose thotë lutjen, puna e tij shenjtërohet. E para është demonike, e dyta hyjnore. Nëse veproni me shpresëtari dhe lutje, shenjtëroheni vazhdimisht dhe gjithçka shenjtërohet. Kur njeriu e ka mendjen te Perëndia, shenjtëron punën e vet, veprën e duarve të tij. Mos harro ta marrësh Krishtin me vete në çdo punë. Herë pas here ndërprite punën për të thënë lutjen.

Kur jemi të pushtuar nga shqetësimet, nuk mund ta ndiejmë dashurinë e Perëndisë, ashtu si fëmija, kur luan, nuk e ndien përkëdheljen e të atit. Njeriu është krijuar për të bërë të mirën, ashtu si Krijuesi i tij. Lodhja trupore pa masë e egërson njeriun. Edhe kalin më të qetë, po ta lodhësh së tepërmi, do të fillojë të shqelmojë.

Kur lexon Shkrimin e Shenjtë dhe nuk kupton, mos ki frikë. Për atë që të nevojitet, Perëndia do të të ndriçojë. Vër në jetë ato që kupton. Të kesh një qëndrim shpirtëror do të thotë të gëzohesh me të kundërtën e atyre gjërave me të cilat gëzohen njerëzit e botës. Të mos kërkojmë rehatinë tonë. Secili të shohë se çfarë i sjell prehje tjetrit. Atëherë edhe Perëndia gjen prehje te njeriu. Dhe njeriu pushon së qeni thjesht njeri: hyjnizohet. Ungjilli nuk pajtohet me logjikën e botës.

Sa më shumë zbrazet njeriu nga egoizmi, aq më shumë mbushet me hirin hyjnor.

Me dashurinë e tyre pa dallim shpirtëror, prindërit ua mpijnë aftësitë fëmijëve. Meqë vetë kanë përjetuar mungesa, nuk duan që fëmijëve të tyre t’u mungojë asgjë. Ua sjellin gjithçka në dorë: «Nënë, eja të më lidhësh lidhësen e këpucës». Lutjet e nënës ndihmojnë shumë. Liria shpirtërore është nënshtrimi ndaj vullnetit të Perëndisë.

Dashuria e zjarrtë për Perëndinë, nëse ndizet në shpirt, është aq e nxehtë, sa ka fuqinë të djegë çdo dëshirë tjetër dhe çdo përfytyrim të keq. Nëse druri ngopet me vaj, nuk kalbet. Nëse fëmijët brumosen me shpresëtari dhe me frikën e Perëndisë, nuk do të mbeten të pambrojtur në jetën e tyre të mëvonshme. Kur fëmijët u flasin me paturpësi më të mëdhenjve, largojnë hirin e Perëndisë: egërsohen dhe bëjnë prapësi.

Puna shpirtërore me veten është një punë e heshtur edhe për të afërmin, sepse flet shembulli. Atëherë njerëzit e imitojnë dhe ndreqen. Nga kapitali shpirtëror marrim frytet shpirtërore dhe me to ushqehemi. Njeriu i Perëndisë, i mbushur me hir, e përcjell hirin hyjnor dhe i shndërron njerëzit që jetojnë sipas mishit. Atje ku ka hir hyjnor, ai nuk mund të fshihet, sepse rrezaton. Kur ke dashuri brenda vetes, tjetri e ndien, edhe pa ia shfaqur. Fryma e papastër nuk i nxjerr në shesh virtytet e njerëzve, por dobësitë e tyre.

Djalli mund t’i bëjë keq njeriut vetëm nëse vetë njeriu i jep të drejtë të veprojë mbi të. Kur dikush nuk merr pjesë në Misteret e Shenjta të Kishës, i lë vend tunduesit dhe pëson ndikime demonike. Djalli hyn te njeriu kur tek ai ka papastërti. Dikur, e keqja e paktë mbytej nga e mira e shumtë. Sot, e keqja e shumtë mbyt të mirën e paktë. Ai që përparon shpirtërisht nuk i sjell dobi vetëm vetes, por edhe të tjerëve që e shohin.

Sot, mes kaq shumë rreziqesh, Perëndia na ruan ashtu si nëna foshnjën, kur ajo fillon të ecë. Helm shijojmë kur jetojmë larg Jisuit të ëmbël. Ka njerëz që e quajnë fyerje të mos mëkatojnë, ndërsa mëkatin e quajnë përparim dhe moralin një rend të vjetruar. Sepse mëkati është bërë modë. Sa më shumë largohet njeriu nga Perëndia, aq më të vështira bëhen gjërat për të.

Njeriu mund të mos ketë asgjë, por, kur ka Perëndinë, nuk dëshiron asgjë tjetër.

Ai që është larg Perëndisë pëson ndikimin demoniak. Ndërsa ai që është pranë Perëndisë merr hirin hyjnor. Nga ai zotëri të cilit i shërben, prej tij do ta marrësh edhe shpërblimin. Nëse i shërben të ziut, djallit, ai do të ta nxijë jetën. Nëse i shërben mëkatit, do të paguhesh nga djalli. Nëse punon për virtytin, do të të shpërblejë Perëndia. Mbi atë që është besimtar, rrëfehet, shkon në kishë dhe kungohet, djalli nuk ka asnjë pushtet dhe asnjë fuqi.

Burimi i shënuar në materialin greqisht: Mitropolia e Limasolit.

Më parë, UGO kishte raportuar se në Moskë po ngrihet një kishë e re kushtuar Shën Paisit, shenjë e nderimit që i bëhet kudo figurës shpirtërore të shenjtit.

Lexo gjithashtu