Bariu që shkoi në Parajsë: tregim mësimdhënës

Foto ilustruese nga UGO

Një tregim mësimdhënës rrëfen historinë e Mjekërziut, bariu i thjeshtë që një ditë vendosi të nisej drejt e te Perëndia, në Parajsë. Sipas librit «Dashuruesit e Parajsës» të P. M. Sotirhut, botimet Astir, tregimin e kishte treguar vetë Prokopi, një njeri që e kishte dëgjuar historinë nga goja e bariut.

Mjekërziu jetonte larg njerëzve, mes bagëtive të veta, dhe zbriste në fshat vetëm për tregti. Një ditë, në kishë, dëgjoi predikimin e priftit për rrugën e drejtë që të çon në Parajsë dhe për dhembshurinë ndaj të tjerëve. I prekur nga ajo fjalë, bariu vendosi ta ndërmarrë vetë atë udhëtim.

Më poshtë vijon tregimi i plotë, ashtu siç u rrëfye:

Këtë bariun që shkoi në Parajsë e quanin Mjekërziu, sepse kishte mjekër të zezë. Jetonte me gruan e tij larg njerëzve, mes bagëtive të veta, dhe zbriste në fshat vetëm për të shitur djathërat e tij dhe për të blerë gjërat që i nevojiteshin, — nisi të tregonte Prokopi.

Një ditë, pra, kur kishte shkuar në fshat për punët e tij, hyri në kishë për të ndezur një qiri, sepse ishte njeri me frikë Perëndie dhe me shpirt të mirë. Atje prifti po u predikonte bashkëfshatarëve të tij për rrugën e drejtë të Perëndisë, e cila të çon drejt e në Parajsë, nëse nuk devijon djathtas e majtas. Duhet të ecim drejt dhe të kemi dhembshuri për çdo njeri që ka nevojë për ne. Domethënë, të jemi zemërdhembshur dhe të bëjmë vepra mëshire, sepse kështu vepron edhe Perëndia: mëshiron mbarë botën, që ajo të jetojë e të vazhdojë rrugën e saj. Dhe kur sheh dikë që vepron njësoj, e do shumë dhe e merr në Parajsë, ku jeta është një madhështi pa fund! Kështu thoshte prifti dhe, sipas mendimit tim, kështu duhet të jetë. Kisha nuk thotë kurrë gënjeshtra. E përse të thoshte, fundja? Të gjithë e dëgjonim bariun e thjeshtë, i cili fliste në mënyrën e tij të gjallë dhe herë pas here fshinte mustaqet, pa e ditur ne përse. Shprehej natyrshëm, pa vështirësi, dhe fliste për besimin e tij.

Miku im, që ishte entuziazmuar, e ndërpreu pushimin e shkurtër në rrëfimin e Prokopit dhe pyeti: — Po pastaj, çfarë ndodhi? Si shkoi në Parajsë?

— Kur u kthye në kasollen e tij, ia tregoi me gëzim së shoqes këtë lajm të mirë dhe i tha se të nesërmen do të nisej për të takuar Perëndinë. Dhe kështu bëri. Të nesërmen mori me vete bukë e djathë, përshëndeti të shoqen dhe u nis për në Parajsë. Mori rrugën e drejtë dhe ecte mes arave, pa u kthyer as djathtas, as majtas, siç kishte thënë prifti. Në mbrëmje fjeti nën një pemë dhe të nesërmen vazhdoi sërish rrugën e drejtë për në Parajsë. E hëngri bukën dhe djathin që kishte marrë me vete dhe vazhdoi udhëtimin edhe ditën e tretë e të katërt. Ngjitej në njërin mal e zbriste nga tjetri. Ditën e pestë e mori shumë uria dhe nisi të mendonte se çfarë të bënte e ku të gjente ushqim. Kur u ngjit në malin që kishte përpara, pa në shpatin përballë një manastir. U nis, pra, drejt tij. Trokiti në derë dhe kërkoi ndihmë. Për fat të mirë, manastiri ndodhej në rrugën e tij.

E futën në kishën e manastirit për të pritur derisa t'i sillnin diçka për të ngrënë. Ai shikonte përreth ikonat dhe i admironte. Të gjitha i dukeshin të gjalla, krejt të gjalla. Vetëm se nuk flisnin. Kur ktheu vështrimin dhe pa Krishtin në kryq, të kryqëzuar, krejt të zhveshur dhe të gjakosur, thirri: — Oh, të shkretin djalë! E paskan plagosur të pandershmit! Oh, dhe e mbajnë ende të varur!

— Në atë çast, një murg i solli pak ushqim, e vendosi mbi stol dhe i tha të hante, — vazhdoi Prokopi. Mirëpo murgu, kur hyri, e dëgjoi që po i fliste të Kryqëzuarit dhe e pyeti: — Po flisje me ndonjë, vëlla? Mjekërziu dyshoi se murgu ishte një nga ata që e kishin kryqëzuar, ndaj nuk tha asgjë.

Kur murgu u largua, i thirri të Kryqëzuarit: — Ej, o djalë! A mund të zbresësh nga atje lart e të vish të hamë bashkë nga këto që më sollën? A do të vij unë të të zbres? — Jo. Mund të zbres edhe vetë. Po vij.

— Atëherë i Kryqëzuari zbriti, — vazhdoi rrëfimin Prokopi, — u ul në stol, hëngri dhe nisi të bisedonte me bariun. Bariu i propozoi ta merrte me vete, meqë po shkonte të takonte Perëndinë. — A do të të marr edhe ty? Perëndia është i mirë, do të ketë dhembshuri për ty dhe do të të fusë edhe ty në Parajsë. Unë për këtë po shkoj te Perëndia. A vjen me mua? Por i Kryqëzuari nuk arriti të përgjigjej, sepse u dëgjua murgu që po vinte. Atëherë i Kryqëzuari u ngjit shpejt përsëri në kryq dhe qëndroi me krahët e hapur.

Murgu e pyeti bariun: — Tani mos më thuaj se nuk po flisje me njeri. Të dëgjova me veshët e mi. Thuaj, me kë po flisje? Mjekërziu u tremb në fillim dhe ngurroi, por në fund i tha murgut se po fliste me atë djalin e varur në kryq. I kishte ardhur keq për të dhe e kishte ftuar të hanin bashkë atë që kishte.

Pastaj i tha murgut: — Mos më kallëzo, o murg i shenjtë! Unë dua të shkoj në Parajsë dhe prifti i fshatit tonë na tha të marrim rrugën e drejtë dhe të jemi zemërdhembshur. E kuptove? Më erdhi keq, pra, për atë djalin dhe e ftova të hante edhe ai një kafshatë bukë. Mos bëra keq? — Jo, jo, mirë bëre! Dhe gjithmonë të kesh dhembshuri për njerëzit në nevojë, — iu përgjigj murgu, i mahnitur nga gjithçka që i kishte treguar bariu.

Pastaj vrapoi dhe ia tregoi të gjitha igumenit të tij. Më pas, thotë tregimi, të gjithë murgjit erdhën në kishë bashkë me igumenin dhe bënë një metani para bariut, i cili kishte ngrënë bashkë me Krishtin e Kryqëzuar. E lutën që, kur të takonte Perëndinë, të thoshte ndonjë fjalë të mirë edhe për ta.

— Kur ta shoh Perëndinë, do t'i flas edhe për ju. Por përse e mbani të kryqëzuar atë djalin? Çfarë ju ka bërë? Zbriteni që të hajë e të vishet, sepse është krejt i zhveshur dhe i plagosur. Dhe, nëse ju nuk e doni këtu, e marr unë me vete.

Ata mbetën të shtangur nga mirësia dhe pafajësia e Mjekërziut. Pasi i dhanë gjithçka që i nevojitej, e shoqëruan për një pjesë të rrugës së drejtë që ai ndiqte. Kur u largua, e shihnin se nuk shkelte në tokë, por ecte në ajër, derisa u zhduk nga sytë e tyre.

Për mua, ai njeri i mirë duhet të ketë shkuar patjetër në Parajsë, sepse kishte dhembshuri për të gjithë ata që vuanin, ashtu siç ka edhe Perëndia. Unë nuk di shkrim e këndim që t'i shpreh më bukur këto gjëra, por më kujtohet gjyshi im, Harallambi, i cili thoshte se atë që u bën të tjerëve në këtë jetë, po atë do të ta bëjnë edhe ty në jetën tjetër. Dhe këtë e besoj. Kjo është historia që dëgjova.

Nga libri i P. M. Sotirhut, «Dashuruesit e Parajsës», botimet Astir.

Në të njëjtin kontekst shpirtëror, UGO kishte sjellë edhe një këshillë për vetëpërmbajtjen në çastet e zemërimit, një tjetër mësim i dobishëm për jetën e përditshme të besimtarëve.

Lexo gjithashtu