Rinia e përjetshme dhe dashuria

Nga Protopresviteri Themistokli Murtzanos, doktor i Theologjisë

Burimi: Orthodoxia News Agency

Vdekja e papritur e këngëtarit të njohur solli në qendër të vëmendjes një dëshirë të hershme njerëzore: ruajtjen e rinisë dhe kapërcimin e konsumimit që sjellin pleqëria dhe mënyra e vështirë e jetesës, kur njeriu nuk ndjek ritmet e zakonshme. Kur dikush është i talentuar, dallohet dhe bëhet idhull në sytë e shumë njerëzve, kur i duhet të përballojë pasurinë dhe famën, forcat e tij shpirtërore nuk mjaftojnë. Dhe konsumimi ndodh më shpejt sesa tek njerëzit e zakonshëm.

Por ankthi dhe kërkimi i shumë njerëzve lidhen pikërisht me mënyrën se si do të mbeten të rinj, si do të qëndrojnë dhe si do të mund t'u përgjigjen kërkesave të imazhit që kanë krijuar vetë për veten ose që të tjerët kanë krijuar për ta. Pikërisht këtu shfaqen shpesh ata që premtojnë mrekulli me ndihmën e shkencës ose të ndonjë teknike, sekreti i së cilës mund të blihet. Guri filozofik i alkimistëve të Mesjetës është rikthyer në një formë tjetër.

Duam të jetojmë, nëse është e mundur, përgjithmonë. Sa e keqe mund të jetë kjo dëshirë? Kjo pyetje e arsyeshme nuk i prek ata që janë ende të rinj. Por, ndërsa vitet kalojnë, dëshira për rini të përjetshme mbillet dhe kultivohet në mendje e në zemër. Megjithatë, pyetja duhej shtruar ndryshe: përse duhet të vdesim?

Me ndihmën e mjekësisë, të farmaceutikës dhe të teknologjisë, kemi arritur ta zgjasim ndjeshëm jetën tonë në krahasim me të kaluarën. Por askush nuk mund ta mposhtë kohën, vdekjen, që është armiku i fundit i njeriut. Përgjigjja theologjike se vdekja ekziston «që e keqja të mos bëhet e pavdekshme» është një shpjegim, por jo një ngushëllim. Prandaj edhe epoka jonë, në të cilën shpjegimi theologjik i jetës konsiderohet i tejkaluar, është përkushtuar me të gjitha forcat, shpesh duke ushqyer iluzione, për të na çuar drejt jetëgjatësisë, të cilën, megjithatë, e njëson me rininë.

Është i njohur miti i Tithonit. Eoja, Agimi, bija e Diellit, u dashurua me një të vdekshëm, Tithonin. Ajo i kërkon Zeusit ta bëjë të pavdekshëm. Por nuk mendoi të kërkonte edhe rininë për të. Kështu, ai plakej, por nuk vdiste, duke jetuar në mundim. Dhe Eoja do t'u lutet perëndive ta çlirojnë nga ky mundim. Ata do ta shndërrojnë në një gjinkallë, që këndon gjithë ditën për hir të Eojës dhe hesht natën, kur e dashura e tij fshihet.

Përgjigjja theologjike nuk kufizohet te vdekja. Ajo përfshin edhe ngjalljen dhe përjetësinë. U krijuam për të jetuar. Trupi ynë i nënshtrohet sprovës së kohës dhe të prishjes, «që e keqja të mos bëhet e pavdekshme», sepse kjo do të ishte mundimi më i madh për njerëzimin. Por marrëdhënia me Krishtin na çon drejt kapërcimit të vdekjes: së pari, përmes njërit aspekt të shëmbëlltyrës së Perëndisë në qenien tonë, që është shpirti, nëpërmjet të cilit vazhdojmë të ekzistojmë edhe pas vdekjes; dhe më pas, përmes pritjes së ngjalljes së të vdekurve në Ardhjen e Dytë të Krishtit, ngjallje nëpërmjet së cilës vdekja do të shfuqizohet.

Çelësi është dashuria. Dashuria është mënyra që e bën rininë të përjetshme. Ai që do, nuk plaket, sepse jep dhe dhuron veten. Ritmet e trupit mund të ngadalësohen. Por dashuria e mban qenien plot gjallëri. Ç'të duhet jeta, nëse nuk mundesh ose nuk dëshiron të duash? Ajo i ngjan jetës së Tithonit, i cili vyshkej, sepse si Eoja, ashtu edhe ai, e shihnin marrëdhënien vetëm në përmasën dhe lulëzimin e saj trupor, jo në bashkësinë e personave, të cilën koha nuk e mposht. Dhe, për besimin, dashuria bëhet ngjallje. Dhurata më e madhe e Perëndisë për njeriun, shëmbëlltyrën e Tij.

Siç kishte raportuar UGO, Si të të quaj njeri, kur mungon dashuria? trajtoi temën e boshllëkut shpirtëror që lë mungesa e dashurisë në marrëdhëniet njerëzore — një reflektim që ndërlidhet drejtpërdrejt me mesazhin e këtij eseu.

Lexo gjithashtu