Kisha kremton Ngjizjen e Shën Joan Pagëzorit dhe Neomartirin Joan nga Konica

Kisha Orthodhokse kremton më 23 shtator Ngjizjen e Shën Joan Pagëzorit dhe kujtimin e Shën Joan Neomartirit nga Konica, i cili dëshmoi besimin e tij në Krishtin deri në vdekje, në vitin 1814. Sipas Ορθοδοξία News Agency, kremtimi lidhet me lajmërimin engjëllor drejtuar priftit Zaharia për lindjen e të birit, Pararendësit të Zotit.

Ngjizja e Shën Joan Pagëzorit

Prifti Zaharia dhe bashkëshortja e tij, Elisabeta, jetonin me besim dhe i zbatonin urdhërimet e Perëndisë. Ata kishin arritur në moshë të thyer pa pasur fëmijë, por nuk kishin pushuar së luturi.

Një ditë, ndërsa Zaharia kryente shërbimin e tij në Tempullin e Jerusalemit dhe po ofronte temjan, iu shfaq Kryeengjëlli Gabriel. Engjëlli i tha të mos kishte frikë: lutja e tij ishte dëgjuar, Elisabeta do të lindte një djalë dhe emri i tij do të ishte Joan. Fëmija do të përgatiste popullin për ardhjen e Zotit.

Zaharia dyshoi, duke menduar për moshën e vet dhe të Elisabetës. Për këtë arsye mbeti pa gojë deri në përmbushjen e lajmit engjëllor. Kur doli nga shenjtërorja, nuk mundi t'i fliste popullit që po e priste; me shenja u bëri të kuptonin se kishte parë një vegim.

Premtimi i Perëndisë u përmbush: Elisabeta u ngjiz dhe më vonë lindi Joanin, atë që do të bëhej Pararendësi dhe Pagëzori i Jisu Krishtit.

Me këtë kremtim, Kisha kujton se lindja e Pararendësit u lajmërua si pjesë e përgatitjes për ardhjen e Shpëtimtarit. Joani do t'i thërriste njerëzit në pendim dhe do t'ua tregonte Krishtin.

Shën Joan Neomartiri nga Konica

Shën Joani lindi në Konicë, në një familje myslimane. I ati ishte dervish dhe sheh, një njeri me pozitë e ndikim. Kur u rrit, edhe i biri u përfshi në rrethin e dervishëve.

Rreth moshës njëzetvjeçare u largua nga vendlindja për në Janinë. Më pas, duke kaluar nga Arta, shkoi në Vrahori të Etolisë, qyteti që sot njihet si Agrinio.

Në Vrahori qëndroi pranë Jusufit, një sundimtari që e njihte dhe e nderonte të atin. Për shkak të kësaj lidhjeje, i riu u prit me respekt dhe u dërgua shpesh për të kryer shërbime.

Mirëpo, siç rrëfen Sinaksari, brenda tij po lindte një afrim me jetën e të krishterëve. Ai i donte zakonet e tyre dhe shpesh hante ushqimet e agjërimit, ndonëse druhej se mos zbulohej dhe vihej në rrezik.

Kur në vend të Jusufit erdhi një sundimtar tjetër, Sulejmani, i riu u largua dhe shkoi në ishullin e Itakës. Atje u pagëzua, mori emrin Joan dhe u martua. Jeta që më parë e tërhiqte në heshtje u bë tashmë zgjedhja e tij e hapur: ai jetonte si i krishterë.

Pas një kohe u kthye në Vrahori. Nuk mbante më veshjen e dervishit, por rrobat e të krishterëve. Ndryshimi i tij u vu re. Lajmi i pagëzimit arriti te sundimtari dhe Joani u arrestua.

Përpara gjykatësit, ai pohoi se ishte i krishterë. Kur e pyetën nëse ishte i biri i njeriut të njohur nga Konica, Joani nuk e mohoi prejardhjen e tij, por këmbënguli se kishte pranuar Krishtin dhe nuk do të hiqte dorë nga besimi.

U përpoqën ta bindnin të kthehej në jetën e mëparshme. E kërcënuan, e lidhën dhe e munduan. Sinaksari rrëfen se ai duroi vuajtje të rënda, ndërsa vazhdonte t'i kërkonte ndihmë Perëndisë. As premtimet, as frika e dënimit nuk ia ndryshuan vendimin.

Më në fund, Joanin e nxorën në vendin e ekzekutimit, pranë një rrapi në mes të rrugës së Vrahorit. Para vdekjes, ai u lut me fjalët e kusarit të penduar në kryq: «Kujtomë, o Zot, kur të vish në Mbretërinë Tënde». Pastaj iu pre koka. Ishte 23 shtatori i vitit 1814.

Sipas rrëfimit të Sinaksarit, trupi dhe koka e tij u hodhën fillimisht në një përrua, që të mos merreshin nga të krishterët. Megjithatë, besimtarët i morën dhe i varrosën me nderim. Lipsanet e shenjta të Neomartirit u ruajtën më vonë në Manastirin e Prusosit.

Shën Joani nderohet si biri i Konicës që, pasi pranoi Pagëzimin, i mbeti besnik Krishtit deri në fund.

Me ndërmjetimet e Shën Joan Pararendësit dhe të Shën Joan Neomartirit, o Zot, mëshirona.

Siç kishte raportuar UGO, lindjen e Shën Joan Pagëzorit të kremtuar në Voskopojë, festë tjetër që lidhet me të njëjtin shenjtor dhe që tregon vazhdimësinë e kultit të tij në trojet shqiptare.

Lexo gjithashtu