Liturgjia e së Dielës së XII të Mateut u kremtua në Korçë

Mitropoliti Anastas gjatë Mëngjesores. Foto: Mitropolia e Shenjtë Korçë

E Diela e XII e Mateut u kremtua në Mitropolinë e Shenjtë të Korçës, ku Mitropoliti i Korçës, Hirësia e Tij +Imzot Anastasi, meshoi në Katedralen Ngjallja. Sipas materialit të përcjellë nga redaksia, besimtarë të shumtë morën pjesë gjatë mëngjesores dhe Liturgjisë.

At Vangjel Sotiri mbajti predikimin gjatë Meshës. Pas përlëshores, Hirësia e Tij Anastasi iu drejtua besimtarëve me një fjalë kushtuar kremtimit të Fjetjes së Nënës së Zotit, jetës së përjetshme dhe marrëdhënies së njeriut me pasurinë.

Në vijim publikohet pjesa më e madhe e predikimit të Mitropolitit:

“E kremtuam edhe këtë vit, festën e shenjtë të Fjetjes së Nënës së Zotit dhe Shpëtimtarit tonë Jisu Krisht. Kjo festë vazhdon edhe sot, sepse, siç e dini, në Kishën Orthodhokse kremtet e mëdha kanë një periudhë përgatitjeje përpara tyre, arrijnë kulmin në ditën e kremtimit dhe kanë edhe një periudhë disaditore pas kremtimit, që quhet paskremtim. Gjatë kësaj periudhe, himnet janë pothuajse të njëjta dhe i referohen asaj kremteje.

Sot, në Ungjillin që dëgjuam, në fakt Kisha kishte dy pjesë ungjillore që mund të lexoheshin: ose Ungjillin e së Dielës pas 15 Gushtit, ose Ungjillin e së Dielës së Dymbëdhjetë të Mateut. Ne zgjodhëm Ungjillin e Mateut. Ndonëse ky Ungjill nuk lidhet drejtpërdrejt me kremten e 15 Gushtit, ai ka një mesazh të rëndësishëm për ne.

Sot kemi historinë e një të riu. Një i ri i cili, ndonëse i kishte të gjitha në jetën e tij, kishte një shqetësim, një interes dhe një preokupim: çfarë duhej të bënte që të fitonte jetën e përjetshme. Le ta imitojmë atë, të paktën në këtë pikë, dhe veçanërisht të gjithë të rinjtë. Sepse largimi nga kjo jetë nuk u përket vetëm të moshuarve. Nga kjo jetë largohen edhe fëmijë, edhe të rinj, edhe të rritur, edhe të moshuar. Askush nuk e di se kur do ta thërrasë Zoti.

Zoti nuk na lajmëron, por na jep çastin e tanishëm. Le ta shfrytëzojmë çdo çast që na jep Perëndia. Ai nuk na e dha jetën kot, por na dha këtë kohë që të punojmë në këtë botë. Le të mos presim të moshohemi, të varfërohemi apo të pasurohemi, që të interesohemi për veprat e jetës sonë dhe për atë që do t’i ndodhë shpirtit tonë pasi të largohemi nga kjo botë.

Sipas shembullit të këtij të riu, le ta kemi gjithmonë këtë shqetësim, këtë interes dhe këtë pyetje: «Zot, çfarë duhet të bëj?» Le t’i kërkojmë Zotit të na tregojë çfarë duhet të bëjmë, si duhet të sillemi dhe cili duhet të jetë qëndrimi ynë, me qëllim që të fitojmë jetën e përjetshme.

Sigurisht, Zoti na i ka treguar të gjitha në Ungjill. Kisha na i kujton në çdo çast, në çdo kremte, në çdo shërbesë dhe në çdo Liturgji. Kryesorja është që ta kuptojmë atë që na thotë Zoti dhe ta zbatojmë në jetën tonë.

Një pikë tjetër e rëndësishme në Ungjillin e sotëm është çështja e pasurisë. Shpesh, kur e lexojmë këtë Ungjill, mendojmë se të jesh i pasur është mëkat; se, po të jesh i pasur, nuk mund të hysh në Mbretërinë e Qiejve dhe se për të pasurin nuk ka shpëtim. Ky është një mendim i gabuar.

Edhe Abrahami ishte shumë i pasur. Edhe shumë prej shenjtorëve tanë ishin shumë të pasur, por fituan jetën e përjetshme dhe lavdinë e Perëndisë. E dini përse? Sepse nuk u lidhën me pasurinë e tyre. Nuk e bënë pasurinë zotëruesen e tyre, por e përdorën si mjet për të ndihmuar njerëzit që ndodheshin në nevojë.

Prandaj, nuk është pasuria ajo që na pengon. Ne kemi nevojë për një pjesë të saj që të jetojmë; pjesa tjetër nuk është vetëm e jona. Ajo u përket të varfërve dhe njerëzve që Zoti sjell në kontakt me ne.

Po të shikoni, pasi i riu i tha Krishtit se i kishte zbatuar të gjitha urdhërimet, Zoti i tha: «Një gjë të mungon. Shko, shit gjithçka që ke, jepua të varfërve dhe pastaj eja e më ndiq.» Por përse Krishti ia tha këtë të riut? Përgjigjja gjendet në frazën vijuese, aq të dhimbshme: i riu u largua i hidhëruar, sepse kishte shumë pasuri dhe ishte tepër i lidhur me të.

Çfarë do të thotë kjo për ne? Ndoshta ne nuk jemi të pasur dhe Zoti nuk do të na thotë të shesim pasuri të mëdha. Por secili prej nesh duhet të pyesë veten: cila është ajo gjë që më pengon në jetën time dhe në rrugën drejt shpëtimit?

Në vend të pasurisë që pengoi të riun, ne mund të kemi brenda vetes një dobësi, një mëkat ose një pasion. Nëse duam ta ndjekim Zotin, duhet të largojmë prej vetes atë që na pengon.

Vetëm një gjë është e domosdoshme: ta ndjekim Zotin dhe të bëhemi një me Të. Këtë bëri edhe Hyjlindësja. Ajo ia kushtoi tërë jetën e saj Perëndisë dhe u bë bashkëpunëtore e Tij në gjithë veprën e mirë që Ai kreu.

Edhe ne kemi mundësi ta imitojmë, të bashkohemi me Perëndinë, sepse Zoti na jep gjithmonë raste dhe mënyra që ta kërkojmë dhe t’i afrohemi Atij. Ju uroj të gjithëve një javë të mbarë e të bekuar dhe për shumë vjet!”

Në të njëjtin kontekst kishtar, në arkivin e UGO-s gjendet edhe materiali për zgjedhjen e Mitropolitit të Korçës Joan si Kryepeshkop i Kishës Orthodhokse Autoqefale të Shqipërisë.

Lexo gjithashtu