Oshënar Ilarioni – igumeni që qëndroi i palëkundur gjatë Ikonoklazimit

Oshërar Ilarioni i Dalmatës, shenjtor i Kishës Orthodhokse, lindi rreth vitit 775 pas Krishtit në Kapadoki, rajon historik i Azisë së Vogël, nga prindër të devotshëm – Petroja, furnizues buke i pallatit perandorak, dhe Theodosia. Sipas Sinaksarit Orthodhoks, familja e tij e rriti në frymën e besimit orthodhoks që në moshë të hershme.

Kur arriti moshën madhore, Ilarioni u drejtua drejt jetës monastike dhe u strehua fillimisht në manastirin e Ksironisisë, në Konstandinopojë, ku u përkushtua ndaj asketizmit, agjërimit të rreptë, heshtjes dhe studimit të Shkrimeve të Shenjta. Më pas kaloi në Manastirin e Dalmatës, ku mori shugurimin e madh murgëror(skimën e madhe). Aty qëndroi një dekadë si kopshtar, duke u bërë shpejt shembull nënshtrimi, përulësie dhe zemërgjerësie për të gjithë vëllezërit, të cilët me votë unanime e zgjodhën igumen – udhëheqës shpirtëror të manastirit.

Kur shpërtheu stuhia e Ikonoklazimës – lëvizje heretike që ndalonte nderimin e ikonave – perandori Leon Armeni dhe patriarku i pabindur Theodhot Melisseni u munduan, pa sukses, të thyejnë vendosmërinë e Ilarionit. Ai u shpall i persekutuar dhe për tetë vjet të tëra duroi me durim të admirueshëm kufizime në manastire të largëta, burgosje, rrahje dhe internime. Pas triumfit të Orthodhoksisë, u kthye në manastirin e tij dhe jetoi edhe tre vjet të tjera.

Siç kishte raportuar UGO, martirët orthodhoks të shekujve të hershëm zënë vend të rëndësishëm në kalendarit kishtar dhe kujtimi i tyre kremtohet rregullisht gjatë gjithë vitit liturgjik.

Oshënari Ilarion fjeti paqësisht në moshën 70-vjeçare, rreth vitit 845 pas Krishtit, duke lënë pas figurën e një asketi të palëkundur, të cilit perandorë dhe patriarkë nuk i mundën t'i impononin herezi.

Lexo gjithashtu