Mitropoliti Pavëll i Sisanit dhe Siatistës shpjegon shkaqet e divorceve

Foto ilustruese UGO

Mitropoliti Pavëll i Sisanit dhe Siatistës ka shkruar për shkaqet e divorceve dhe për kuptimin e martesës sipas traditës ortodokse. Teksti titullohet «Pse ka kaq shumë divorce». Më poshtë e sjellim të plotë.

Çfarë do të thotë një divorc? Paaftësinë tonë për të dashur. Këtë do të thotë në thelb. Gjithçka tjetër janë justifikimet tona. Dështimin tonë për ta dashur njëri-tjetrin. Kuptimin e gabuar që kishim për martesën. Martesa nuk është një jetë e shtruar me lule. […]

Studiojeni me kujdes shërbesën e Misterit të Martesës. Ajo ekziston edhe e përkthyer. Brenda saj gjenden të gjitha elementet dhe kushtet që, nëse i jeton, të çojnë në plotësinë e marrëdhënies sate. Kisha na e tregon rrugën që në fillim: «E bekuar është Mbretëria e Atit…». Në atë çast prifti bën shenjën e Kryqit me Ungjillin. Çfarë do të thotë kjo? Tri gjëra themelore. A e dini, bijtë e mi, se për ku po niseni? Nuk po niseni drejt së panjohurës, me shpresën si varkë. Po niseni drejt Mbretërisë së Perëndisë. Kjo është udha e martesës. Kush do t’ju udhëheqë në këtë rrugëtim? Ungjilli i Shenjtë. Cila është udha juaj? Udha e Kryqit!

Çifteve që kurorëzoj u them: «Nëse e keni kuptuar, bijtë e mi, sot duhet të vdisni: duhet të vdesë egoizmi juaj. Secili u nis nga shtëpia e vet dhe erdhët këtu; tani largoheni së bashku për të shkuar në një shtëpi të re. Shumë bukur. Çfarë kuptimi kanë të gjitha këto? Secili duhet të dalë nga vetvetja, nga ajo që ishte deri tani. Dhe këtu Hiri i Perëndisë ju bashkoi».

Në një çast ua bashkojmë duart dhe u them: «A keni parë dy çelësa të futur në një unazë? Kudo që të ndodhen, do të jenë bashkë. Qofshin në xhepin tonë, qofshin rrëzuar në rrugë apo hedhur në det, do të jenë gjithmonë bashkë, sepse i bashkon një unazë. Por, nëse dalin nga unaza, është çështje rastësie nëse do të mbeten pranë njëri-tjetrit. Kush është unaza? Hiri i Perëndisë. Vendosini duart tuaja, vendosini zemrat tuaja, të dy së bashku, në dorën e Perëndisë. Perëndia nuk na merr me zor. Ai e shtrin dorën e Vet dhe, nëse ju, me vullnetin tuaj, vendosni duart tuaja në të Tijën, Perëndia do t’ju bashkojë në një bashkim të përkryer e të shenjtë, që të ecni kështu në jetë».

Kur në Greqi u vendos martesa civile, unë u gëzova. Thashë: «Më në fund, do të shpëtoj nga mundimi i kurorëzimit të njerëzve që nuk e dinë çfarë bëjnë». Shko te kryetari i bashkisë apo ku të duash. Por jo këtu! Sepse ky vend është për ata që e dinë çfarë duan dhe besojnë në atë që bëjnë.

Një divorc mund të ketë shumë shkase, por shkaqet e tij janë të pakta. Si përgatiten dy të rinj për t’u martuar? Prej kësaj do të kuptosh se çfarë vijimi do të ketë marrëdhënia e tyre. Sa mirë e njohin njëri-tjetrin? Apo sa pak e njohin në të vërtetë? E kam dëgjuar shpesh vërejtjen: «Në fillim nuk ishte kështu». Kështu ishte, biri im, por ti nuk e pe.

Fejesa nuk është një periudhë argëtimi pa menduar, gjatë së cilës do të shohim vetëm si të kalojmë bukur. Është pikërisht një periudhë kur njerëzit flasin seriozisht për të ardhmen e tyre, shohin nëse bien dakord, nëse përshtaten me njëri-tjetrin, nëse kanë të njëjtin drejtim në jetë, madje ndonjëherë edhe në disa gjëra që duken më sipërfaqësore, më të thjeshta.

Njëherë u thashë dy të rinjve që kishin një lidhje:

— Të dashur, ndahuni tani, sepse do të ndaheni nesër.

— Po përse?

— Sepse nuk keni asgjë të përbashkët. Interesat e njërit janë krejt të ndryshme dhe të specifikuara, ndërsa të tjetrit janë — të rinjtë përdorin sot këtë fjalë — «mbeturina». Pas pak ti do të fillosh ta xhelozosh atë, ndërsa ti do të fillosh të lodhesh. Prandaj, mos bëni gabime!

Fatmirësisht e kuptuan në kohë. Sepse është shumë e rëndësishme ta shohësh të vërtetën. Është e lehtë të thuash «të dua» dhe «më do», por e vështirë ta jetosh. Ne kemi mësuar se dashuria mishërohet. Dhe, nëse nuk mishërohet, nëse nuk kryqëzohet, pikërisht atëherë ajo nuk ecën përpara.

Në fund të fundit, divorci është një dështim. Por pyetja është kjo: Si do të përballemi me një divorc? A mësojmë nga gabimet tona? A e kuptuam përse arritëm deri këtu? Para së gjithash, a e kemi vetëdijen se kemi dështuar? Dhe se nuk dështuam rastësisht, por për arsye të caktuara, të qarta e të dukshme? Apo besojmë se fajin e ka vetëm tjetri?

Çifteve që kurorëzoj u uroj: «Bijtë e mi, ju uroj të mësoni në jetën tuaj ta pranoni gjithmonë se të dy keni faj. Sepse, nëse besoni se fajin e ka vetëm tjetri, diçka nuk shkon mirë mes jush».

Të martohem do të thotë ta pranoj tjetrin ashtu siç është, sepse e dua. Të martohem do të thotë të përpiqem, të bëj gjithçka për t’i dhënë gëzim atij që dua. Pra, ka një rrugëtim të përbashkët të të dyve.

Fakti që tjetri më pranon ashtu siç jam nuk do të thotë se egoizmi im bëhet i paprekshëm. Ai të pranon sepse të do. Po ti, a e do? Atëherë përmirësohu. Kur sheh se diçka e shqetëson tjetrin, ndreqe. Kur dëgjoj njerëz të thonë: «Unë kështu jam, nuk ndryshoj», u them: «Gabim bëtë që u martuat, sepse, kur njeriu dashuron, ndryshon». Të thuash «nuk ndryshoj» do të thotë «nuk dashuroj». Të tjerat janë të tepërta.

Nuk është hera e parë që çështja e martesës zë vend në faqet e UGO-s; kohët e fundit vëmendja ra mbi vendimin e gjykatës së Polonisë për njohjen e martesave gej të lidhura në BE.

Lexo gjithashtu