UGO boton faqe nga ditari i priftit rus Nikiforov-Volgin

Foto Ilustruese UGO.Al

Kreshma e Madhe dhe rrëfimi i mëkateve janë në qendër të disa faqeve të botuara nga ditari shpirtëror i priftit rus Vasil Nikiforov-Volgin. Sipas librit «Shkopi i udhëtarit» («Τὸ ὁδοιπορικὸ ῥαβδί»), përkthyer greqisht nga Manastiri i Shenjtë i Paraklitit dhe sjellë në shqip nga UGO.AL, ati Athanas rrëfen përvojën e tij me sëmundjen, natyrën dhe misterin e pendimit.

Faqe nga ditari i një prifti

Mjeku tundte kokën në shenjë qortimi. — Po a është e arsyeshme, atë Athanas, të dalësh jashtë, në acar e në furtunë, kur e di se i ke mushkëritë kaq të dobëta? Të gjithë shqetësoheshin për mua. Thoshin se vdekja më rrinte mbi kokë, por Krishti e dëboi dhe më buzëqeshi… Kur prifti është mirë dhe nuk përballet me sprova e hidhërime, njerëzit e fshatit jo vetëm që nuk e respektojnë shumë, por edhe e përqeshin, i hedhin fjalë të pahijshme, këndojnë para tij këngë të turpshme… Por kur sëmuret — çfarë ndryshimi! — janë gati të japin edhe shpirtin për ta ndihmuar… Le ta themi hapur: njeriu rus ndihet i braktisur nga të gjithë dhe vetëm priftin e sheh ende si «atin e vet»… Një atë shpesh të padenjë, por të afërt e të pandashëm prej tij… Kështu ndodhi edhe me mua. Kur isha mirë, shpesh duroja përqeshjet dhe sjelljet e tyre të pahijshme. Sapo u sëmura rëndë, filluan të qanin, të luteshin për mua, të më puthnin duart!

Tani, për mua, e gjithë bota është bërë tempull i Perëndisë. Ja çfarë do të thotë sëmundje! Rrezet e diellit ranë mbi tryezë. Mbështeta atje duart dhe ndjeva një gëzim të madh: jeta vazhdon! Dola për herë të parë jashtë, në ajër të pastër. Marsi ecën mbi dëborë dhe pas tij kërcejnë e rrahin krahët harabelat. Ah, këta harabela! Sa të këndshëm janë! Të mbushin me hare e gëzim, me gjallërinë, lodrat dhe kënaqësinë e tyre… «Fort e mirë» është toka e Perëndisë! Së shpejti do të vijë pranvera dhe, siç thotë populli ynë, do të nisë të qëndisë petkun e ri nusëror të tokës me lule shumëngjyrëshe, me bar dhe me gjethe trajtash të ndryshme.

Dhjak Zaharia më ndihmoi të ngrihesha nga shtrati. Shprehja e fytyrës dhe buzëqeshja e tij dëshmojnë sa i gëzuar është për përmirësimin tim. Vështroj fytyrën e tij të gjerë e të ndritshme dhe mendoj: «Sa bukur do të ishte sikur njerëzit të ecnin gjithmonë kështu mbi tokën e Perëndisë, duke ndihmuar njëri-tjetrin dhe duke buzëqeshur kaq ëmbël… Me një kënaqësi të tillë… Që buron nga thellësia e zemrës…»

Nuk është mirë që një prift ta mbajë mendjen te gjërat tokësore… Por sot më erdhën ndër mend kujtime tokësore që më trishtuan. Kujtova presviterën time të ndjerë: sa do të gëzohej tani për shërimin tim! Do të më mbështeste që të ecja… Edhe ajo ishte një shpirt meditues… Po të jetonte, do të kujtonim shëtitjet e rinisë sonë në Moskë, ngjitjet në shpatet e Vorobiovit, mallin për Perëndinë që na zgjonte në zemër tingulli i kambanës së Kreshmës… Çdo pranverë na kujtonte rininë e dëlirë, atë «Gëzohu, o Nuse e panusëruar!». Por njeriu nuk mund të ketë brenda vetes një gëzim të plotë e të patrazuar!

Kreshma e Madhe. Misteri i Rrëfimit. Me mëkate të rënda është ngarkuar njeriu. Mjerisht, çdo vit mëkatet e tij bëhen më të mëdha e më të errëta… E papërballueshme është zgjedha mbi supet e priftit: t’i çlirojë njerëzit nga prangat e mëkatit! Shumëkujt duhet t’i caktoj epitimi, sipas kanoneve të Kishës, por zemra nuk ma mban… Nuk munda kurrë të bëhem i rreptë! Nga ana tjetër, sa dhembshuri ndiej kur shoh pendimin e tyre të sinqertë! Ky pendim është shpresa e vetme e popullit rus, arma e tij e vetme përballë së keqes që po afrohet gjithnjë e më shumë… Mëkaton, por është i aftë të qajë me hidhërim, duke përsëritur fjalët e Shën Andreas së Kretës në Kanonin e Madh: «E humba bukurinë me të cilën u krijova dhe hijeshinë time; tani qëndroj i zhveshur dhe mbulohem me turp.»

Ujërat pranverore rrjedhin mbi tokë, duke formuar rrëke. Pas Pasdarkës së Madhe dola për një shëtitje në pyll dhe këputa disa degë nga konopicat, të zbukuruara me lulet e tyre të kuqe. Më duket se, kur të jem duke vdekur, nga gjërat tokësore nuk do të ëndërroj asgjë tjetër, veç këtyre konopicave të çelura në të kuqe!

…Pyjet tona po i presin! Dhe i presin pa menduar, me një furi shkatërruese. Rreth fshatit tonë kishte aq shumë pyje të dendura e të virgjëra… Dhe brenda tyre jetonin aq shumë zogj e kafshë të egra… Ndërsa tani, shkretim… Vërej se, sa më shumë shkatërrohet natyra, aq më shumë përkeqësohet jeta mbi tokë dhe aq më shumë errësohen fytyrat e njerëzve… Deshëm ta tregonim trimërinë tonë të rreme mbi natyrën! U vumë ta pushtonim, ta nënshtronim, ta sundonim, ta «shfrytëzonim»… Sa herë, vetëm nga mendjemadhësia dhe dëshira për t’u dukur, kemi djegur pyje të tëra e kemi vrarë aq shumë kafshë e zogj… Tashmë natyra e përballon njeriun me tmerr, si armikun e saj më të keq. Mos vallë prej kësaj do të vijë pikëllimi i madh?

Burimi: Vasil Nikiforov-Volgin, «Τὸ ὁδοιπορικὸ ῥαβδί» — «Shkopi i udhëtarit». Përkthimi greqisht nga rusishtja: Manastiri i Shenjtë i Paraklitit. Përkthimi shqip UGO.AL

UGO.al ka sjellë më parë edhe reflektime të tjera shpirtërore mbi kohën e pendimit; kohët e fundit vëmendja e lexuesve ra mbi pendimin që shpëton shpirtin nga lakmia, një temë që ndërthuret me mendimet e atit Athanas për mëkatin dhe faljen.

Lexo gjithashtu