Arkimandriti Zaharia: Si rindizet dhurata shpirtërore te Perëndia

— Ndonjëherë në jetën time ka periudha, për shembull dy ose tre muaj, gjatë të cilave e ndiej më pak nevojën për Perëndinë. Si shpjegohet kjo dhe çfarë duhet të bëj në raste të tilla?

— Mendoj se të gjithë e kemi këtë problem. Pikërisht për këtë arsye edhe Apostull Pavli i thotë birit të tij shpirtëror, Shën Timoteut, ta rindezë dhuratën e Perëndisë që i ishte dhënë që në fillim (2 Tim. 1:6). Ne e rindezim këtë dhuratë brenda vetes nëpërmjet të gjitha praktikave shpirtërore që na ofron Kisha. Për shembull, kur disa njerëz që vijnë tek unë për t'u rrëfyer më kërkojnë t'i ndihmoj duke u bërë pyetje, unë i pyes vetëm një gjë: «A shkoni çdo të diel në Liturgji, në kohën e duhur, dhe a merrni pjesë me vëmendje në shërbesën hyjnore?» Kjo është gjëja themelore. Nëse njerëzit nuk marrin pjesë çdo të diel në Liturgji, atëherë është e kotë të flasim për çfarëdo gjëje tjetër. Por, nëse marrim pjesë rregullisht, me vëmendje dhe nderim në Liturgjinë e Shenjtë dhe nuk mungojmë në asnjë Liturgji, atëherë, në një çast të caktuar, Perëndia do të na gjejë. Ne përfitojmë jashtëzakonisht shumë nga Liturgjia, sepse mbi ne veprojnë në mënyrë mirëbërëse lutjet e njerëzve të tjerë, si edhe ndërmjetimi lutës i të gjithë shenjtorëve. Prandaj, kushti i parë dhe themelor është ta duam Liturgjinë e Shenjtë. Më pas, ka edhe shumë praktika të tjera shpirtërore, të cilat mund t'i përdorni për të rigjallëruar brenda vetes dhuratën shpirtërore. Të gjitha misteret e Kishës na janë dhënë pikërisht për këtë qëllim dhe, mbi të gjitha, misteri i Rrëfimit. Nëse nuk e durojmë turpin gjatë misterit të Rrëfimit, nuk do të mund ta shmangim turpin e ardhshëm përpara Perëndisë, në Gjykimin e Frikshëm, gjatë Ardhjes së Tij të Dytë. Në Rrëfim mësojmë të kalojmë nga turpi në lavdi: nga turpi për shkak të mëkateve tona, në lavdinë e faljes që marrim prej Perëndisë. Rrëfimi nuk është një detyrim i rëndë, por një nder me të cilin Perëndia na denjëson, që të mund të na japë jetën e Tij.

— A u jepet dhurata e hirit të parë vetëm njerëzve që janë në Kishë apo të gjithëve?

— Mendoj se, në një çast të caktuar, Perëndia e viziton çdo qenie njerëzore. Kur lexojmë Shkrimin e Shenjtë, shohim se vizita më e madhe që ka përjetuar ndonjëherë dikush ishte ajo që iu bë Apostull Pavlit ndërsa po udhëtonte drejt Damaskut. Në atë kohë, Shën Pavli përndiqte të krishterët, ndërsa Perëndia e vizitoi gjatë rrugës për në Damask. Thashë se ai vriste të krishterë, sepse vetë Apostulli pohon se kishte marrë pjesë në vrasjen e Shën Stefanit, dëshmorit të parë. Një shembull tjetër është Korneli. Siç përshkruhet në librin e Veprave të Apostujve, ai ishte pagan, por Perëndia e vizitoi dhe madje urdhëroi Apostullin e Tij të madh, Pjetrin, që t'i shërbente. Perëndia e viziton çdo njeri, duke njohur paraprakisht përgjigjen që ai do të japë në të ardhmen. Nëse parasheh se njeriu do ta refuzojë hirin e Tij, nuk do ta vizitojë përsëri, për shkak të mirësisë së Tij, që njeriu të mos marrë një dënim edhe më të madh. Nëse i lexojmë me vëmendje Ungjijtë, veçanërisht kapitujt e tyre të fundit, do të shohim se, ndërsa shkonte drejt pësimit të Tij në Golgota, Krishti nuk reshti së zbuluari Hyjninë e Tij, në mënyrë që njerëzit përreth, nëse dëshironin, të mund të besonin. Për shembull, kur në Kopshtin e Gjethsemanisë u afruan ata që donin ta arrestonin, fillimisht u zmbrapsën dhe ranë përtokë.[1] Kur Zotin po e çonin për t'u gjykuar përpara Pilatit, gruaja e Pilatit, e cila kishte parë një ëndërr të tmerrshme, shkoi tek ai dhe i tha: «Mos bëj asgjë kundër atij të Drejti, sepse sot vuajta shumë në ëndërr për shkak të Tij» (Mt. 27:19). Kur Krishti kryqëzohet dhe vdes mbi Kryq, kemi çastin më të madh në historinë njerëzore. Ky është çasti në të cilin shfaqet lavdia e Tij. Dhe çfarë ndodh? Nga njerëzit që qëndronin përreth, vetëm centurioni besoi (Mt. 27:54).[2] Të gjithë të tjerët u larguan. Kështu shohim se Perëndia ua shpall Lajmin e Mirë edhe vetë vrasësve të Tij dhe se njëri prej tyre u shpëtua. Në librin e Zbulesës thuhet se Zoti troket në derën e zemrës së secilit prej nesh (Zbul. 3:20). Por Shkrimi thotë gjithashtu se «shumë janë të thirrur, por pak janë të zgjedhur» (Mt. 20:16). Prandaj, le të jetojmë në mënyrë të tillë që edhe ne të denjësohemi të jemi ndër të zgjedhurit.

Fragment nga libri i Arkimandrit Zaharias, «Rruga drejt zemrës»

Lexo gjithashtu