Kisha përkujton Ezekian e Drejtë dhe Moisi Etiopianin

Kisha përkujton Ezekian e Drejtë, mbretin e Judës që rivendosi adhurimin e Perëndisë dhe pastroi Tempullin nga idhujtaria, si dhe oshënar Moisi Etiopianin, ish-grabitësin që, përmes pendimit të thellë, u bë murg, prift dhe atë shpirtëror.

Jetët e tyre tregojnë se besimi kërkon qëndrueshmëri në sprova, ndërsa pendimi i sinqertë mund ta ndryshojë rrënjësisht njeriun, pavarësisht së kaluarës së tij.

Ezekia i Drejtë, mbret

Ezekia, biri i Ahazit, u bë mbret i Judës në moshën 25-vjeçare dhe mbretëroi nga viti 716 deri në vitin 687 para Krishtit. Ndryshe nga i ati, i cili ishte dhënë pas idhujtarisë, ai iu përkushtua Perëndisë dhe u shqua ndër mbretërit e Judës për besimin e tij.

Shkrimi i Shenjtë dëshmon se Zoti ishte me Ezekian dhe se mbreti pati sukses në veprat që ndërmori.

Pastroi Tempullin dhe largoi idhujtarinë

Që në muajin e parë të mbretërimit, Ezekia rihapi dhe pastroi Tempullin. Ai hoqi altarët dhe objektet e kultit idhujtar, si dhe theu gjarprin prej bronzi që kishte bërë Moisiu, sepse disa njerëz kishin nisur t’i atribuonin fuqi magjike dhe t’i ofronin temjan.

Pasi paraqiti një flijim për shlyerjen e mëkateve, mbreti dërgoi lajmëtarë në të gjithë mbretërinë e Judës dhe të Izraelit. Ai e thirri popullin të kthehej te Zoti dhe të mblidhej në Jerusalem për kremtimin e Pashkës.

Festa zgjati 14 ditë dhe u kremtua me solemnitet, gëzim dhe ngazëllim të madh. Një kremtim i tillë nuk ishte parë që nga përkushtimi i Tempullit në kohën e mbretit Solomon.

Ushtria asiriane kërcënoi Jerusalemin

Në vitin e gjashtë të mbretërimit të Ezekias, Samaria ra në duart e asirianëve, pasi populli kishte shkelur besëlidhjen me Zotin.

Në vitin e katërmbëdhjetë të mbretërimit të tij, Senakiribi, mbreti i Asirisë, pushtoi qytetet e fortifikuara të Judës dhe i kërkoi Ezekias një haraç të rëndë.

Mbreti i dorëzoi gjithë argjendin që gjendej në Tempullin e Zotit dhe në thesaret mbretërore. Megjithatë, pavarësisht pagesës, Senakiribi vijoi përgatitjet për pushtimin e Jerusalemit.

Ai dërgoi ushtrinë dhe një delegacion për të kërkuar dorëzimin pa kushte të qytetit. I dërguari asirian u përpoq të trondiste besimin e banorëve të Jerusalemit dhe të vinte në dyshim fuqinë e Perëndisë.

Në emër të mbretit të Asirisë, ai u premtoi banorëve se, nëse dorëzoheshin, do të çoheshin në një vend me kullota, vreshta, vaj dhe mjaltë. Njëkohësisht, i nxiti të mos e dëgjonin Ezekian dhe të mos besonin se Zoti do ta shpëtonte qytetin.

Ezekia kërkoi ndihmën e Perëndisë

Kur mësoi për kërcënimet, Ezekia shqeu rrobat, u vesh me thes dhe hyri në Tempull për të kërkuar ndihmën e Perëndisë.

Më pas dërgoi njerëz te profeti Isaia. Profeti e këshilloi të mos dorëzohej dhe të mos kishte frikë, por ta vendoste besimin e tij te Zoti.

Pas kësaj, ushtria asiriane u godit rëndë dhe rreziku që kërcënonte Jerusalemin u largua. Qyteti shpëtoi pa rënë në duart e Senakiribit.

Perëndia i shtoi 15 vjet jetë

Pak kohë pas shpëtimit të Jerusalemit, Ezekia u sëmur rëndë. Profeti Isaia e njoftoi se duhej të përgatitej për vdekjen.

Mbreti u kthye nga muri dhe iu lut Perëndisë me lot. Ai i kërkoi Zotit të kujtonte besnikërinë dhe përkushtimin me të cilin kishte jetuar para Tij.

Isaia nuk kishte dalë ende nga pallati kur fjala e Zotit iu drejtua përsëri. Perëndia e kishte dëgjuar lutjen e Ezekias, i kishte parë lotët dhe vendosi t’i shtonte edhe 15 vjet jetë.

Pas shërimit, mbreti i këndoi Perëndisë një këngë lavdërimi dhe premtoi se instrumentet do të tingëllonin në Tempull gjatë gjithë ditëve të jetës së tij, siç dëshmohet në Librin e profetit Isaia (Is. 38:9-20).

Krenaria dhe pendimi i mbretit

Zoti i dhuroi Ezekias paqe në kufijtë e mbretërisë së tij. Mbreti grumbulloi pasuri të mëdha dhe emri i tij u bë i njohur ndër kombet e tjera.

Por me kalimin e kohës, Ezekia harroi bamirësitë e Perëndisë dhe shërimin që kishte marrë. I shtyrë nga krenaria, ua tregoi thesaret mbretërore të dërguarve nga Babilonia.

Profeti Isaia e qortoi dhe e paralajmëroi se do të vinte dita kur pasuritë e mbledhura në Jerusalem do të çoheshin në Babiloni. Ai paratha gjithashtu se disa nga pasardhësit e mbretit do të shërbenin në oborrin e mbretit babilonas.

Ezekia u pendua për krenarinë dhe sjelljen e tij mburravece, duke e rifituar afërsinë me Perëndinë. Ai fjeti në paqe dhe u varros pranë etërve të tij.

Oshënar Moisi Etiopiani

Oshënar Moisi Etiopiani jetoi në Egjipt gjatë shekullit IV. Në rini ishte skllav i një njeriu të pasur dhe njihej për forcën e jashtëzakonshme, karakterin e egër dhe pamjen e tij imponuese.

Pas kryerjes së një vrasjeje, i zoti e dëboi. Moisiu u arratis në shkretëtirë, ku u bashkua me një grup grabitësish dhe më pas u bë udhëheqësi i tyre.

Ai kreu shumë krime dhe emri i tij ngjallte frikë. Megjithatë, pas shumë vitesh të një jete të dhunshme, Moisiu u ndriçua nga Perëndia dhe u prek nga pendimi.

Ai braktisi grabitjen dhe shkoi në një nga manastiret e shkretëtirës, duke kërkuar të pranonte jetën murgërore.

Murgjit vunë në provë pendimin e tij

Në fillim, murgjit nuk besuan se qëllimet e tij ishin të sinqerta. E kaluara e dhunshme e Moisiut i bëri ata të dyshonin nëse ndryshimi i tij ishte i vërtetë.

Megjithatë, ai tregoi një vendosmëri të tillë në pendim, sa etërit e manastirit e pranuan në bashkësi. Pasi u pagëzua, u tërhoq në një qeli të vetmuar dhe nisi një luftë të fortë shpirtërore kundër zakoneve dhe pasioneve të vjetra.

Me agjërim, lutje dhe agripni, Moisiu luftoi për ta pastruar zemrën nga gjurmët e jetës së mëparshme. Me kalimin e kohës, ai u bë i njohur për virtytin, urtësinë dhe përulësinë e tij.

Foli keq për veten që të shmangte lavdërimet

Virtyti i Moisiut zgjoi kureshtjen e qeveritarit të krahinës, i cili dëshironte ta takonte. Kur e pa qeveritarin duke ardhur, oshënari u paraqit sikur ishte një njeri tjetër.

Për të shmangur lavdërimet, ai foli keq për vetveten. Qeveritari, duke mos e kuptuar se kishte përpara vetë Moisiun, mori rrugën e kthimit i zhgënjyer.

Kur murgjit e tjerë mësuan se dikush kishte folur keq për oshënarin, u habitën. Nga përshkrimi i udhëtarit kuptuan se vetë Moisiu kishte qenë ai që e kishte përçmuar veten.

Kështu, qeveritari u largua me dobi shpirtërore, pasi njohu përulësinë e vërtetë të oshënarit.

I çoi grabitësit para etërve të manastirit

Një herë tjetër, katër grabitës nga banda e tij e dikurshme hynë në qelinë e Moisiut për ta grabitur.

Falë forcës së tij të madhe, oshënari i mposhti dhe i lidhi. Pastaj i ngriti mbi supe, si të ishin një barrë kashte, dhe i çoi përpara etërve të manastirit.

Moisiu nuk dëshironte të vendoste vetë se çfarë duhej të bënte me ta, ndaj kërkoi këshillën e etërve. Ata i thanë t’i linte të lirë.

Kur grabitësit mësuan se njeriu që kishin sulmuar ishte ish-udhëheqësi i tyre dhe panë ndryshimin e thellë të jetës së tij, u prekën dhe u penduan. Edhe ata u bënë nxënës të Moisiut. Më vonë, shembullin e tyre e ndoqën edhe anëtarë të tjerë të bandës.

E pranoi fyerjen pa zemërim

Moisiu u bë prift dhe atë shpirtëror, por nuk e humbi përulësinë. Në një rast, etërit vendosën ta provonin gjatë Liturgjisë Hyjnore.

Ata e nxorën jashtë kishës dhe e fyen për pamjen dhe ngjyrën e lëkurës së tij. Oshënari nuk kundërshtoi, nuk u zemërua dhe nuk kërkoi të mbronte nderin e vet.

Ai i pranoi fyerjet me qetësi dhe përulësi. Kur etërit e thirrën të kthehej në kishë, Moisiu hyri përsëri me të njëjtën bindje, pa ushqyer zemërim ndaj askujt.

Fundi i jetës së oshënarit

Sipas një tradite, oshënar Moisiu fjeti në paqe në moshën 75-vjeçare, duke lënë pas më shumë se 70 nxënës.

Një traditë tjetër tregon se fundi i tij ishte martirik. Kur mori vesh se grabitësit do të sulmonin manastirin, Moisiu i këshilloi nxënësit të largoheshin dhe të shpëtonin.

Vetë vendosi të qëndronte, duke kujtuar fjalët e Krishtit:

“Të gjithë ata që marrin shpatën, nga shpata do të vdesin” (Mat. 26:52).

Gjashtë prej nxënësve zgjodhën të qëndronin pranë atit të tyre shpirtëror. Oshënar Moisiu dhe nxënësit e tij u vranë nga grabitësit rreth vitit 400.

Pendimi që ndryshon njeriun

Jeta e oshënar Moisi Etiopianit dëshmon se asnjë njeri nuk është përtej mëshirës së Perëndisë. Ai që dikur kishte mbjellë frikë dhe dhunë u shndërrua, përmes pendimit, në një atë paqësor dhe udhërrëfyes për shumë shpirtra.

Edhe jeta e Ezekias tregon se besimi duhet ruajtur jo vetëm në kohën e rrezikut, por edhe pas suksesit dhe begatisë. Mbreti kërkoi ndihmën e Perëndisë në sprova, por kur ra në krenari, pranoi qortimin dhe u pendua.

Të dyja jetët bashkohen në një mësim të përbashkët: kthimi te Perëndia, përulësia dhe pendimi i sinqertë mund ta ripërtërijnë njeriun dhe ta udhëheqin drejt shpëtimit.

Lexo gjithashtu