Protesta në Tiranë hyn në ditën e 20 me kërkesa kundër klasës politike

Foto nga protesta. shqiptarja.com

Prej rreth 20 ditësh, Tirana është bërë qendra e një proteste paqësore që ka mbledhur qytetarë me bindje të ndryshme, por me një shqetësim të përbashkët: lodhjen nga mënyra se si është qeverisur vendi dhe nga një tranzicion 35-vjeçar që shumë shqiptarë e shohin si të zgjatur, të padrejtë dhe pa rezultate të prekshme për jetën e zakonshme.

Raportimet ndërkombëtare e kanë lidhur valën e fundit të protestave edhe me kundërshtimin ndaj projekteve turistike në zona të mbrojtura, përfshirë Sazanin dhe Zvërnecin, si dhe me dyshimet për mungesë transparence dhe vendimmarrje të mbyllur. Al Jazeera dhe The Guardian kanë shkruar se protestat në Tiranë janë kthyer në shprehje më të gjerë të pakënaqësisë qytetare ndaj qeverisjes, korrupsionit dhe raportit të pushtetit me interesin publik.

Kërkesa që dëgjohet më shpesh në shesh është largimi i klasës së vjetër politike. Për shumë qytetarë, problemi nuk kufizohet vetëm te një qeveri apo një parti, por te një sistem i tërë që për dekada ka prodhuar premtime, polarizim, emigrim, pasurim të pakicës dhe varfërim moral e ekonomik të shumicës.

Pakënaqësia ushqehet edhe nga jeta e përditshme. Çmimet e larta, qiratë e papërballueshme, paraja informale, ndërtimi agresiv dhe ndjenja se qyteti po bëhet i pajetueshëm për familjet e zakonshme kanë krijuar hendek të thellë mes qytetarit dhe pushtetit. Kur një familje nuk përballon dot banesën, ushqimin, ilaçet dhe arsimin e fëmijëve, çdo fjalim për zhvillim tingëllon i shkëputur nga realiteti.

Një tjetër shqetësim lidhet me prioritetet sociale dhe shëndetësore. Shqipëria vijon të përballet me probleme serioze në sistemin publik shëndetësor. Raportime si ai i Balkan Insight për vonesat dhe mungesat në trajtimin e kancerit dhe lajmet për abuzime të dyshuara ndaj pacientëve onkologjikë, të raportuara edhe nga Associated Press, tregojnë se çështja nuk është vetëm politike, por edhe humane.

Në këtë klimë, debati për ligje dhe udhëzime që prekin familjen, fëmijët, edukimin dhe identitetin njerëzor bëhet edhe më i ndjeshëm. Një shoqëri që nuk garanton dot kujdes dinjitoz për të sëmurët me kancer, ndihmë reale për familjet në varfëri apo mbështetje të mjaftueshme për fëmijët me autizëm, ka detyrimin moral të pyesë veten se cilat janë prioritetet e saj të para.

Pikërisht këtu lind pyetja për rolin e Kishës. Kisha nuk është parti politike dhe nuk duhet të bëhet zëdhënëse e asnjë grupimi. Por ajo nuk mund të jetë e heshtur kur shoqëria humbet ndjeshmërinë ndaj të varfrit, të sëmurit, fëmijës, familjes dhe së vërtetës. Tradita e krishterë nuk e sheh njeriun si mjet për pushtet, fitim apo ideologji, por si ikonë të Perëndisë, me dinjitet që nuk matet nga tregu apo nga moda politike e ditës.

Prandaj, roli i Kishës në këtë situatë është së pari profetik dhe baritor: të thërrasë për drejtësi pa urrejtje, për paqe pa nënshtrim, për moral publik pa hipokrizi dhe për mbrojtje të familjes pa përbuzur asnjë njeri. Ajo duhet të kujtojë se korrupsioni nuk është vetëm shkelje ligji, por plagë shpirtërore; se varfëria nuk është statistikë, por vuajtje konkrete; dhe se pushteti është shërbim, jo sundim.

Protesta paqësore në Tiranë ka nxjerrë në sipërfaqe një pyetje që nuk mund të shmanget më: çfarë Shqipërie duan qytetarët pas 35 vitesh tranzicion? Përgjigjja nuk mund të jetë vetëm ndërrim emrash në pushtet. Ajo kërkon drejtësi, përgjegjësi, kujdes për më të dobëtit dhe një kthim serioz te vlerat që mbajnë gjallë familjen, bashkësinë dhe dinjitetin njerëzor dhe që gjenden vetëm në jetën më Krishtin, jetën shpirtërore pranë Kishës.

Dr. Th.B

Lexo gjithashtu